Seaborg (Sg)
Seaborg (Sg, łac. Seaborgium) to pierwiastek o liczbie atomowej 106, leżący w 7 okresie układu okresowego i 6 grupie. Należy do kategorii: Metale przejściowe.
pierwiastek promieniotwórczy · otrzymany sztucznie
Seaborg w układzie okresowym
Pierwiastek leży w siódmym okresie, czyli w siódmym poziomym rzędzie tablicy — to oznacza, że jego elektrony rozmieszczone są na 7 powłokach. Znajduje się w 6 grupie (blok d — pierwiastek przejściowy, zapełniana jest podpowłoka d). W tej samej grupie stoją: Chrom, Molibden, Wolfram — pierwiastki z jednej grupy mają podobną liczbę elektronów walencyjnych, dlatego zachowują się chemicznie podobnie.
Dane pierwiastka Seaborg
| Symbol chemiczny | Sg |
|---|---|
| Liczba atomowa (Z) | 106 |
| Masa atomowa | 269 u |
| Liczba masowa | 269 |
| Grupa | 6 |
| Okres | 7 |
| Blok | d |
| Kategoria | Metale przejściowe |
| Konfiguracja elektronowa | [Rn] 5f¹⁴ 6d⁴ 7s² |
| Wartościowość | VI |
| Stopnie utlenienia | +6 |
| Elektroujemność (Pauling) | nie zmierzono |
| Energia jonizacji | 7,8 eV |
| Temperatura topnienia | nie zmierzono |
| Temperatura wrzenia | nie zmierzono |
| Gęstość | nie zmierzono |
| Promień atomowy | nie zmierzono |
| Zawartość w skorupie ziemskiej | 0 mg/kg |
| Nazwa łacińska | Seaborgium |
| Rok odkrycia | 1974 |
| Odkrywca | zespół z Berkeley |
Seaborg — co to za pierwiastek
Jedyny pierwiastek nazwany za życia swojego współtwórcy.
Właściwości pierwiastka Seaborg
Temperatury topnienia i wrzenia ani gęstości seaborgu nie zmierzono i zapewne nie da się tego zrobić, bo pierwiastka nigdy nie było więcej niż kilka atomów naraz. Z obliczeń wynika, że byłby to bardzo gęsty, srebrzysty metal. Chemicznie zachowuje się zgodnie ze swoim miejscem w szóstej grupie: przyjmuje stopień utlenienia +6, tak jak wolfram. Jest silnie promieniotwórczy — najtrwalszy izotop, seaborg-269, rozpada się w ciągu około czternastu minut.
Zastosowanie pierwiastka Seaborg
Seaborg nie ma żadnych zastosowań praktycznych i mieć ich nie będzie. Powstaje w akceleratorach, po zderzeniu jąder lżejszych pierwiastków, w postaci pojedynczych atomów rozpadających się w ciągu minut. Wytwarza się go po to, by sprawdzić, czy układ okresowy działa jeszcze przy tak ciężkich jądrach: czy seaborg zachowuje się jak cięższy krewny chromu, molibdenu i wolframu, oraz jak bardzo jego chemię zniekształcają efekty relatywistyczne. Takie eksperymenty pomagają też wyznaczać granice trwałości materii. Każdy taki eksperyment wymaga miesięcy pracy akceleratora dla kilku zarejestrowanych atomów.
Seaborg — najważniejsze związki chemiczne
Trwałych związków seaborgu nie da się zgromadzić, ale kilka udało się wykryć na poziomie pojedynczych atomów. Otrzymano lotny tlenochlorek SgO₂Cl₂ i zbadano jego zachowanie w strumieniu gazu; okazało się bardzo podobne do analogicznych związków molibdenu i wolframu. Wykazano też, że w roztworze seaborg tworzy jony przypominające molibdeniany i wolframiany. Wynik tych badań jest ważny, bo potwierdza, że mimo ogromnej masy jądra seaborg nadal pasuje do swojej kolumny w układzie okresowym.
Seaborg — gdzie go spotykasz
- badania podstawowe
Seaborg w szkole — co trzeba wiedzieć
Do sprawdzianu o seaborgu wystarczy wiedzieć tyle: liczba atomowa 106, pierwiastek sztuczny i promieniotwórczy, leży w szóstej grupie pod wolframem i dlatego przewiduje się dla niego wartościowość VI. Masa atomowa 269 podawana w tablicach to liczba masowa najtrwalszego izotopu, a nie średnia ważona jak przy pierwiastkach naturalnych — o to często pytają przy okazji pierwiastków sztucznych. Nazwy pierwiastków superciężkich pochodzą od uczonych albo miejsc i nie trzeba ich rozumieć, wystarczy kojarzyć. Warto też wiedzieć, że pierwiastków od uranu w górę nie znajdziemy w przyrodzie w zauważalnych ilościach — wszystkie trzeba wytworzyć sztucznie.
Seaborg — historia odkrycia
Pierwiastek wytworzył w 1974 roku zespół z Berkeley w Kalifornii, w akceleratorze ciężkich jonów. Niemal w tym samym czasie o odkryciu doniesiono z Dubnej pod Moskwą i przez ponad dwadzieścia lat trwał spór o pierwszeństwo oraz o nazwę. Ostatecznie uznano wynik z Berkeley i przyjęto propozycję uhonorowania Glenna Seaborga, chemika, który współtworzył kilkanaście pierwiastków transuranowych i przebudował układ okresowy, wydzielając w nim osobny rząd aktynowców.
Seaborg — skąd wzięła się nazwa
od Glenna Seaborga
Seaborg — izotopy
seaborg-269 najtrwalszy (14 minut)
Seaborg — bezpieczeństwo
Silnie radiotoksyczny.
Ciekawostki o pierwiastku Seaborg
- Seaborg żył jeszcze, gdy pierwiastek dostał jego imię.
- Chemię seaborgu badano, przepuszczając pojedyncze atomy przez rozgrzaną rurkę z gazem i sprawdzając, w którym jej miejscu się osadzają.
- Atomów seaborgu nie wykrywa się bezpośrednio, lecz po charakterystycznym łańcuchu rozpadów alfa prowadzącym do znanych już jąder.
- Zanim pierwiastek 106 dostał nazwę, w publikacjach opisywano go jako unnilheksium, czyli po prostu sto sześć.
Najczęstsze pytania o pierwiastek Seaborg
Jaki jest symbol chemiczny pierwiastka Seaborg?
Symbol chemiczny to Sg. Nazwa łacińska brzmi Seaborgium.
Jaką liczbę atomową ma Seaborg?
Liczba atomowa (Z) wynosi 106, czyli w jądrze atomu jest 106 protonów. Masa atomowa to 269 u.
Jaka jest wartościowość pierwiastka Seaborg?
Typowa wartościowość to VI. Spotykane stopnie utlenienia: +6.
Jaka jest konfiguracja elektronowa pierwiastka Seaborg?
Konfiguracja skrócona to [Rn] 5f¹⁴ 6d⁴ 7s². Pierwiastek należy do bloku d.
Gdzie w codziennym życiu spotykamy pierwiastek Seaborg?
Najczęściej: badania podstawowe.
← Wróć do układu okresowego · Zobacz wszystkie: Metale przejściowe · Układ okresowy do druku