Satyry Ignacego Krasickiego: test (15 pytań z wyjaśnieniami)

Przyjaciel winszuje mu: „żeś się już ożenił”, zwracając się do niego: „panie Pietrze”.

„Wziąłem po niej w posagu cztery wsie dziedziczne”.

„Cóż po tym, kiedy była wychowana w mieście”.

„Wziąłem klatkę pod pachę, a suczkę na nogi”.

„A pfe, mospanie! parkan, czemu nie sztakiety?”.

„Wpadł szmermel między gumna, stodoła się pali”.

„»To się wróćmy do miasta«. Zezwoliłem, jedziem”, a pan Piotr wzdycha: „Próżny żal, jak mówią, po szkodzie”.

Autor wspomina wcześniejszych królów, a o adresacie mówi: „Król Stanisław dług płaci za pana stolnika”.

Zalety króla, np. polskie pochodzenie, młodość, dobroć, autor nazywa „przywarami”: „To już trzy, com ci w oczy wyrzucił, przywary”.

„Źle to więc, żeś jest Polak; źle, żeś nie przychodzień”.

Prawdziwym celem jest zawistna szlachta, która usty króla czci, „a sercem szanować cię nie chce”.

„Wolno szaleć młodzieży, wolno starym zwodzić, / Wolno się na czas żenić, wolno i rozwodzić”.

„Poczciwej być w okręcie, ocalić lub zginąć”.

„Upiłem się onegdaj dla imienin żony”.

Kończy się słowami: „«Bądź zdrów!» «Gdzież idziesz?» «Napiję się wódki»”.