Skamieniałość, która nie jest kością

Tropy dinozaurów to osobny rodzaj znaleziska. Nie zachowała się tu żadna część zwierzęcia — została sama pamiątka po jego przejściu. Powstawały tam, gdzie dinozaur szedł po miękkim, wilgotnym podłożu: po mule przy brzegu albo po mokrym piasku. Odcisk musiał potem szybko podeschnąć, a następnie zostać zasypany kolejną warstwą osadu, która go zabezpieczyła. Po milionach lat cała warstwa zamieniła się w skałę wraz z tym śladem.

Co da się z nich wyczytać

Tropy mówią o rzeczach, których kości nie zdradzą, bo pokazują żywe zwierzę w ruchu. Z liczby palców i kształtu odcisku wiadomo, czy dinozaur chodził na dwóch nogach, czy na czterech. Z wielkości śladu można oszacować rozmiary zwierzęcia. Z odległości między kolejnymi odciskami — czy szedł spokojnie, czy biegł. A jeśli obok siebie ciągnie się kilka równoległych ścieżek w tę samą stronę, to poważna przesłanka, że zwierzęta przemieszczały się razem, w grupie.

Czego zwykle nie wiadomo

Jest jednak rzecz, której tropy najczęściej nie mówią: kto dokładnie je zostawił. Ślad nie ma podpisu, a wiele gatunków miało bardzo podobne stopy. Dlatego badacze zwykle mówią ostrożnie „trop dużego dwunożnego drapieżnika”, zamiast wskazywać konkretny gatunek. Rzadkie i szczęśliwe są przypadki, gdy tropy da się powiązać ze szkieletem znalezionym w tej samej okolicy.

Jak pokolorować

Tu dobrze wygląda podejście „kamienne”: skała w odcieniach szarości, beżu albo rudego brązu, a same odciski nieco ciemniejsze, jakby wypełniał je cień. Można też dorysować wokół drobne kamyki i pęknięcia, które pojawiają się na wysychającym błocie. Jeśli wolisz wersję żywszą, pomaluj tło jak mokry brzeg z kałużami i zieloną roślinnością u góry kartki, a w jednym z odcisków dorysuj odbicie nieba w zebranej wodzie.

Dla rodzica

To najlepsza z dinozaurowych kolorowanek do wyjścia z domu. Po deszczu wystarczy kałuża i kawałek błotnistej ścieżki, żeby dziecko zostawiło własne odciski butów i zobaczyło, jak powstaje trop. Można pobawić się w rozpoznawanie: czyj ślad jest większy, w którą stronę ktoś szedł, czy biegł, czy stał. To dokładnie ten sam sposób myślenia, którym posługują się paleontolodzy badający tropy sprzed milionów lat — tylko w wygodnej skali własnego podwórka.