Kolorowanka: Diplodok

Sylwetka, której nie da się pomylić

Diplodok należał do zauropodów, czyli grupy dinozaurów chodzących na czterech słupowatych nogach, z bardzo długą szyją i jeszcze dłuższym ogonem. Głowa była przy tym zaskakująco mała — mniej więcej takiej wielkości, że mieściłaby się w dziecięcych ramionach, choć całe zwierzę ciągnęło się przez długość kilku samochodów.

Sama nazwa nie odnosi się do szyi ani rozmiarów, lecz do drobnego szczegółu w ogonie. Znaczy mniej więcej „podwójna belka” i pochodzi od kształtu kości podpierających ogon od spodu. To dobry przykład, jak powstają nazwy dinozaurów: często opisują detal, który jako pierwszy rzucił się w oczy badaczom.

Jak jadł, skoro nie żuł

Diplodok był roślinożercą, ale nie przeżuwał pokarmu tak jak krowa. Z przodu pyska miał zęby przypominające kołeczki albo zęby grzebienia — nie nadawały się do miażdżenia, za to świetnie zgarniały liście z gałęzi. Zwierzę zaciskało je na roślinie i zsuwało, po czym połykało zieleninę niemal w całości. Trawienie odbywało się później, w ogromnym żołądku, i trwało długo.

Przy takim jadłospisie diplodok musiał jeść niemal bez przerwy. Długa szyja pozwalała mu sięgać po pokarm w dużym zasięgu bez przemieszczania całego, ciężkiego ciała — mógł stać w jednym miejscu i objadać rośliny dookoła, trochę jak dźwig obracający ramieniem.

Jak pokolorować

Dla tak długiego zwierzęcia, ciągnącego się przez całą szerokość kartki, dobrze sprawdza się kolorowanie pasami albo z jaśniejszym spodem ciała, co spotyka się u wielu dzisiejszych zwierząt. Warto zwrócić uwagę, że rysunek ma bardzo dużą, jednolitą powierzchnię — jeśli dziecko lubi kolorować dokładnie, można podzielić ciało na strefy i użyć kilku odcieni tego samego koloru. W tle świetnie wyglądają wysokie drzewa, bo pokazują, po co ta szyja była tak długa.

Dla rodzica

Diplodok to wdzięczna okazja do zabawy w mierzenie. Zamiast podawać liczby, można wyjść na dwór i odmierzyć krokami, jak daleko sięgałoby takie zwierzę — od furtki po koniec podwórka. Skala robi wtedy znacznie większe wrażenie niż liczba w książce, a przy okazji dziecko ćwiczy liczenie i szacowanie odległości.