Dinozaury bywały wielkości kury

Gdy mówimy „dinozaur”, wyobrażamy sobie zwykle olbrzyma, który zasłania słońce. Tymczasem wśród dinozaurów było mnóstwo gatunków niewielkich — takich wielkości kota, kury czy dużego ptaka. Biegały w poszyciu, wspinały się, polowały na owady i małe zwierzęta, a przed większymi drapieżnikami po prostu uciekały. To one były na co dzień znacznie liczniejsze niż słynne olbrzymy.

Warto o tym mówić, bo obraz z filmów bywa mylący. W prawdziwym krajobrazie sprzed milionów lat dinozaury tworzyły całą drabinę rozmiarów, dokładnie tak jak dzisiejsze zwierzęta: obok słonia żyje ryjówka, obok orła — mysikrólik.

Każdy olbrzym zaczynał od małego

Nawet największe gatunki wykluwały się z jaj jako małe zwierzęta i musiały bardzo szybko rosnąć. Badając przekroje kości, można dostrzec w nich warstwy przyrostu — trochę jak słoje w pniu drzewa. Z takich obserwacji wynika, że wiele dinozaurów rosło gwałtownie przez pierwsze lata życia, a potem zwalniało.

Najbliżsi krewni chodzą po podwórku

Jest jeszcze jedna rzecz, która dzieciom bardzo się podoba. Dinozaury nie wyginęły do końca — jedna ich gałąź przetrwała i żyje do dziś. To ptaki. Wróbel na parapecie, kura na wiejskim podwórku i gołąb na chodniku są bliskimi krewnymi dinozaurów, a nie tylko podobnymi do nich zwierzętami. Dlatego mały dinozaur z tej kolorowanki mógł wyglądać zaskakująco ptasio.

Jak pokolorować

To rysunek dla najmłodszych, więc najlepiej sprawdzi się kilka mocnych, wesołych kolorów — zieleń, pomarańcz, błękit. Nie ma tu żadnego „poprawnego” zestawu barw, bo kolorów dinozaurów po prostu nie znamy. Można też pobawić się w kropki albo pasy: wiele dzisiejszych młodych zwierząt ma inne ubarwienie niż dorosłe, więc taki wzór wcale nie byłby nietrafiony.

Dla rodzica

Jeśli to jedna z pierwszych kolorowanek dziecka, warto odpuścić sobie pilnowanie konturu. Na tym etapie liczy się chwyt kredki, ruch całej ręki i sama przyjemność, a nie dokładność. Grube kredki woskowe albo świecowe są wygodniejsze niż cienkie flamastry, a kartkę można przykleić do stołu taśmą, żeby się nie przesuwała — to drobiazg, który usuwa sporo frustracji i pozwala dziecku skupić się na samym kolorowaniu, a nie na walce z papierem.