Sójka syberyjska to niewielki ptak z rodziny krukowatych, mieszkaniec rozległych lasów iglastych północy. Ma miękkie, puszyste pióra i rdzawe zabarwienie ogona.

Słynie z ufności — bywa, że sama podlatuje do wędrowców. Na mroźną zimę gromadzi zapasy, przyklejając kawałki jedzenia pod korą i wśród gałęzi drzew.

Sójka syberyjska ma szarobrązowe, puszyste upierzenie z ciemniejszą czapeczką na tyle głowy oraz jaśniejszym, niemal białawym czołem, dobrze widocznym z bliska na tle reszty ciała i skrzydeł.

Jej ogon jest stosunkowo długi jak na tej wielkości ptaka i ma charakterystyczny, rdzawy odcień, dobrze widoczny zwłaszcza w locie, gdy ptak cicho przemieszcza się między gęstymi drzewami iglastymi tajgi.

Sójka ma niebieskie plamy na skrzydłach oraz znacznie bardziej kontrastowe, jaskrawe upierzenie, zupełnie inne od stonowanych, szarobrązowych barw sójki syberyjskiej i jej dużo większej ufności wobec napotkanych ludzi.

Sójka błękitna z Ameryki Północnej ma jaskrawoniebieskie upierzenie z czarnymi pręgami i wyraźnym czubem na głowie, zupełnie inne od miękkich, szarobrązowych piór sójki syberyjskiej z odległych lasów tajgi.

Naukowcy badający sójkę syberyjską znakują poszczególne ptaki i śledzą setki miejsc, w których chowają one zapasy jedzenia, co pozwala dokładnie zrozumieć, jak dobra jest pamięć przestrzenna tych ptaków w gęstym, jednolitym lesie iglastym, gdzie punkty orientacyjne łatwo się zmieniają wraz z porą roku.

W tradycjach ludów zamieszkujących dalekie, odludne lasy północy sójka syberyjska bywała uważana za zwiastuna, którego niespodziewane pojawienie się przy obozowisku miało zapowiadać zmianę pogody lub inne, ważne nadchodzące wydarzenia.

Cieplejsze, coraz częściej odwilżowe zimy w borealnych lasach mogą poważnie zagrażać sójce syberyjskiej, bo psują ukryte pod korą zapasy jedzenia, które w chłodniejszym, bardziej stabilnym klimacie pozostawały świeże i jadalne przez całą, długą zimę.