Drzewolazy to maleńkie, niezwykle barwne żabki lasów deszczowych Ameryki Środkowej i Południowej. Ich jaskrawe kolory — czerwień, błękit, żółć — to wyraźne ostrzeżenie dla drapieżników.

Skóra wielu drzewolazów wydziela silne substancje, które są dla wrogów bardzo niebezpieczne. Mimo groźnej broni same są malutkie i płochliwe, a troskliwie opiekują się swoimi kijankami.

Drzewołazy to drobne żaby o gładkiej skórze i najbardziej krzykliwych barwach w całym świecie płazów. Bywają jaskrawoniebieskie, żółte, pomarańczowe, czerwone albo intensywnie zielone, często z kontrastowym, czarnym wzorem plam, pręg czy siateczki. Mimo maleńkich rozmiarów rzucają się w oczy jak żywe klejnoty.

Ciało mają zgrabne, z dużymi oczami i smukłymi kończynami zakończonymi drobnymi przylgami. Wzory bywają tak charakterystyczne, że po samym rysunku i kolorze można odróżniać poszczególne gatunki i odmiany. U drzewołazów jaskrawa barwa nie jest ozdobą przypadkową — to czytelny sygnał wysłany do całego otoczenia.

Drzewołazy tworzą całą rodzinę drobnych, kolorowych żab i to właśnie po jaskrawych, ostrzegawczych barwach odróżnisz je od zwykłych, maskujących się zielono-brązowych żab. Krzykliwy kolor drzewołaza mówi drapieżnikom, że lepiej go nie tykać — to tak zwane ubarwienie ostrzegawcze.

Poszczególne gatunki i odmiany drzewołazów różnią się między sobą przede wszystkim wzorem i zestawem kolorów — jedne są jednolicie niebieskie, inne żółto-czarne, jeszcze inne czerwone z ciemnymi nogami. Ich kijanki to zwykłe, niepozorne larwy, więc dopiero dorosłe żaby zdradzają przynależność krzykliwym ubarwieniem.

Nazwa „drzewołaz” wiąże się z historią, w której rdzenne ludy tropikalnej Ameryki wykorzystywały wydzielinę skóry niektórych z tych żab do zatruwania grotów do polowań. To właśnie stąd w wielu językach zwie się je „żabami ze strzałek”. Dziś drzewołazy są przede wszystkim znane jako barwne zwierzęta hodowlane.

Co ciekawe, drzewołazy hodowane w niewoli zwykle nie są trujące, bo swoją obronną substancję czerpią z pokarmu zdobywanego w naturze. Trzymane w terrariach i karmione inaczej tracą tę cechę. Są popularne wśród hobbystów, ale wymagają stałej wilgotności i ciepła, więc nie są łatwe w utrzymaniu.