
Płatny zestaw · sklep
Zamiana jednostek, klasy 4–6 — 13 kart pracy PDF z kluczem
13 kart pracy z matematyki dla klas 4–6: długość, masa, pojemność, czas, pieniądze, jednostki pola, porównywanie, zadania tekstowe. Na…
7,90 zł
Zobacz w sklepie →Strona główna › Egzamin ósmoklasisty › Zamiana jednostek czasu i zadania o wydajności — egzamin ósmoklasisty
Dziewięć zadań, dwa motywy. Pięć z nich to rachunek na czasie — dodawanie i odejmowanie godzin z minutami, gdzie przeliczanie na ułamki tylko przeszkadza. Pozostałe cztery dotyczą wydajności i pracy, a spina je zależność, która w korpusie E8 pojawia się rzadko i tylko tutaj stoi w centrum zadania: proporcjonalność odwrotna.
Przejdź od razu do zadań (9) ↓
Cały układ opiera się na jednej liczbie: sześćdziesiąt. Godzina ma minut, minuta ma sekund, więc godzina ma sekund.
Kierunek zamiany rozstrzyga się jednym pytaniem: czy przechodzę do jednostki mniejszej, czy większej. Na mniejsze — mnożę, na większe — dzielę.
Kontrola jest natychmiastowa. Ta sama chwila wyrażona w sekundach musi dać liczbę większą niż w minutach, bo sekunda jest krótsza. Jeśli po zamianie liczba zmalała, kierunek był odwrotny.
Warto znać kilka wartości bez liczenia: kwadrans to minut, czyli sekund. Pół godziny to sekund. Doba to godziny, czyli minut.
Trzy zadania z tej strony polegają na dodaniu dwóch odcinków czasu. Kluczowa różnica wobec zwykłego dodawania: minuty przenosi się po sześćdziesięciu, nie po stu.
Metoda jest prosta — dodaj osobno godziny, osobno minuty, a potem sprawdź, czy minut nie wyszło co najmniej . Jeśli tak, odejmij i dolicz jedną godzinę.
h min plus h min to najpierw h i min, a po zamianie — h min.
Zamiana na ułamki godziny też działa, ale prowadzi do niepotrzebnych rachunków na liczbach dziesiętnych. Przy samym dodawaniu i odejmowaniu czasu nie warto przeliczać na godziny — to potrzebne dopiero wtedy, gdy czas wchodzi do wzoru na prędkość.
Sprawdź, czy to już umieją: sprawdzian z kluczem z działu „Próbny egzamin ósmoklasisty 2027, matematyka” (klasa 8), gotowy do druku
Grupę A pobierzesz za darmo i sprawdzisz na niej, jak wygląda arkusz. Grupy B, C, D i E mają inne liczby w tych samych zadaniach, więc sąsiedzi w ławce nie przepiszą od siebie. Klucz z punktacją do każdej grupy.

Dwa zadania pytają o różnicę: ile trwała podróż, o ile spóźnił się pociąg. To odejmowanie w układzie sześćdziesiątkowym, więc pożyczka wynosi , a nie .
Bezpieczna metoda to dojście do pełnej godziny. Z do jest minut, z do — trzy godziny i piętnaście minut. Razem h min.
Odejmowanie w słupku daje tu błędy, bo wymaga pamiętania o innej pożyczce niż zwykle. Dojście do pełnej godziny nie wymaga niczego pamiętać.
Przy opóźnieniach uważaj na przekroczenie północy — czas przyjazdu wcześniejszy niż wyjazdu oznacza, że doba się zmieniła.

Zadania o pracy rozwiązuje się przez sprowadzenie do jednej osoby i jednej jednostki czasu. To pojęcie nazywa się wydajnością i jest kluczem do całego typu.
Jeśli trzy osoby wykonują pracę w sześć godzin, to łączny nakład wynosi roboczogodzin. Ta liczba jest stała — nie zależy od tego, ile osób ostatecznie pracuje.
Znając nakład, resztę liczy się dzieleniem: sześć osób potrzebuje godzin, a dwie osoby — godzin.
Ta metoda jest odporna na pułapki, bo nie wymaga rozstrzygania, czy mnożyć, czy dzielić. Nakład liczy się raz, a potem tylko się go rozdziela.
Dwie wielkości są odwrotnie proporcjonalne, gdy ich iloczyn jest stały. Więcej osób oznacza krótszy czas, i to dokładnie w takiej proporcji: dwa razy więcej osób to dwa razy krócej.
To odróżnia ten typ od podziału proporcjonalnego, gdzie wielkości rosną razem, a stały jest iloraz. Pomylenie obu daje wynik odwrócony.
Rozstrzygnięcie, z którym typem mamy do czynienia, zajmuje sekundę: zadaj pytanie, czy zwiększenie jednej wielkości powinno drugą zwiększyć, czy zmniejszyć. Więcej pracowników — krócej. Więcej kilogramów — drożej.
W korpusie zadań E8 proporcjonalność odwrotna pojawia się rzadko — dwa zadania są tutaj, a pojedyncze wracają w zadaniach tekstowych (na przykład „mniej osób w przedziale to więcej przedziałów”). Warto ją więc przećwiczyć właśnie tu, bo to jedyne miejsce, w którym stoi w centrum, a nie na marginesie innego rachunku.
Model roboczogodzin opiera się na milczącym założeniu: wszyscy pracują z tą samą wydajnością i praca da się dowolnie podzielić. W treści zadania egzaminacyjnego to założenie jest zwykle powiedziane wprost — warto sprawdzić, czy jest.
Gdy zadanie podaje różne wydajności („Anna maluje pokój w godzin, Bartek w ”), sprowadza się je do wspólnej jednostki czasu: ile części pracy wykonuje każde w ciągu godziny.
Anna robi wtedy pracy na godzinę, Bartek , razem — czyli pół pracy na godzinę, więc całość w dwie godziny.
Ten rachunek wymaga sprawnego dodawania ułamków, i to zwykle jest w nim najtrudniejsze, a nie sam pomysł.

Cztery zadania krok po kroku: dodawanie czasu, obliczanie opóźnienia, praca w roboczogodzinach i różne wydajności.
Przykład 1 Dodawanie czasu
Ile łącznie trwały dwa etapy wycieczki, jeśli pierwszy zajął godziny minut, a drugi godzinę minut?
Odpowiedź: Oba etapy trwały łącznie godziny minut.
Przykład 2 Opóźnienie pociągu
Pociąg miał przyjechać o , a przyjechał o . O ile minut się spóźnił?
Odpowiedź: Pociąg spóźnił się o minut.
Przykład 3 Praca w roboczogodzinach
Trzy osoby wykonują pewną pracę w godzin. Ile godzin zajmie ta sama praca sześciu osobom pracującym z taką samą wydajnością?
Odpowiedź: Sześciu osobom praca zajmie godziny.
Przykład 4 Dwie osoby o różnej wydajności
Anna maluje pokój w godzin, a Bartek w godziny. Ile czasu zajmie im malowanie razem?
Odpowiedź: Razem pomalują pokój w godziny.
Cztery błędy typowe dla tego działu. Pierwsze dwa dotyczą rachunku na czasie, pozostałe — zadań o pracy.
Przenoszenie minut po setkach zamiast po sześćdziesiątkach
Skąd się bierze: Dodawanie i odejmowanie w słupku odruchowo używa pożyczki równej sto. Przy czasie pożyczka wynosi sześćdziesiąt, więc wynik wychodzi zawyżony lub zaniżony o czterdzieści minut.
Jak zrobić dobrze: Dodawaj godziny i minuty osobno, a nadmiar minut ponad sześćdziesiąt zamień na godzinę. Przy odejmowaniu dojdź najpierw do pełnej godziny — ta metoda nie wymaga pamiętania o żadnej pożyczce.
Zamiana czasu na ułamki tam, gdzie nie jest potrzebna
Skąd się bierze: Przeliczanie każdej wartości na godziny w postaci dziesiętnej wydłuża rachunek i dokłada okazje do zaokrąglenia. Przy samym dodawaniu i odejmowaniu czasu nic nie wnosi.
Jak zrobić dobrze: Zostań przy godzinach i minutach. Na ułamki albo liczby dziesiętne przechodź dopiero wtedy, gdy czas wchodzi do wzoru — na przykład na prędkość.
Uśrednianie czasów przy różnych wydajnościach
Skąd się bierze: Dwie liczby w treści kuszą do policzenia z nich średniej. Wynik wychodzi wtedy dłuższy niż czas szybszej osoby, co jest niemożliwe — dołączenie pomocnika nie może spowolnić pracy.
Jak zrobić dobrze: Sprowadź obie wydajności do jednej godziny, dodaj wykonywane części pracy i z sumy odczytaj łączny czas. Kontrola: wynik musi być krótszy niż czas szybszej z osób.
Mylenie proporcjonalności odwrotnej z prostą
Skąd się bierze: Oba typy wyglądają w treści podobnie — dwie wielkości i pytanie o trzecią. Przy odwrotnej zwiększenie jednej zmniejsza drugą, więc pomyłka daje wynik odwrócony, często kilkukrotnie za duży.
Jak zrobić dobrze: Zadaj pytanie kierunkowe przed rachunkiem: czy zwiększenie pierwszej wielkości ma drugą zwiększyć, czy zmniejszyć. Więcej pracowników znaczy krócej, więcej kilogramów znaczy drożej — to rozstrzyga typ.
Prawdziwe zadania z arkuszy egzaminu ósmoklasisty (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem. W zestawie jest 2 zadania z arkuszy egzaminu gimnazjalnego (do 2019 roku) — dokładamy je jako dodatkowe ćwiczenie tych samych umiejętności. Zakres gimnazjum był miejscami szerszy niż wymagania dla klas 7–8, dlatego każde takie zadanie jest podpisane osobno.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 5 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 5 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Odpowiedź: A
💡 Wskazówka: Przy pytaniach „ile najwięcej całych” wynik dzielenia zawsze zaokrąglaj w dół, niezależnie od tego, co jest po przecinku. Nawet 4,99 znaczy „cztery”.
⚠ Najczęstszy błąd: zaokrąglenie w górę do 5 (kusząca odpowiedź B). Drugi błąd: pominięcie zamiany jednostek i dzielenie .
Odpowiedź: D
💡 Wskazówka: Odejmuj czas etapami: najpierw pełne godziny, potem minuty — i przy minutach cofaj się najpierw do pełnej godziny. To znacznie bezpieczniejsze niż liczenie „w pamięci naraz”.
⚠ Najczęstszy błąd: dodanie opóźnienia zamiast odjęcia (wyszłoby — kusząca odpowiedź B). Skoro pociąg przyjechał później, niż planowano, planowy przyjazd był wcześniej.
| Etap | przejazd Gdańsk → Iława | oczekiwanie w Iławie | przejazd Iława → Grudziądz |
|---|---|---|---|
| Liczba odstępów | 9 | 5 | 6 |
| Przejazd z Iławy do Grudziądza trwał jedną godzinę. | P | F |
| Maciek przyjechał do Grudziądza o godzinie . | P | F |
Odpowiedź: P, P
💡 Wskazówka: Gdy oś ma równe odstępy, zawsze najpierw znajdź wartość jednego odstępu — wystarczy jedna znana wielkość i liczba przypadających na nią odstępów. Reszta to mnożenie.
⚠ Najczęstszy błąd: przyjęcie, że każdy z trzech etapów zajmuje po tyle samo odstępów (bo „oś podzielono równo”). Równe są odstępy, a nie etapy — etapy obejmują ich różną liczbę.
Odpowiedź: C
💡 Wskazówka: Rysuj sobie oś czasu z zaznaczonymi odcinkami: część — przerwa — część. Widać wtedy od razu, że przerwę trzeba odjąć przed dzieleniem na pół.
⚠ Najczęstszy błąd: podanie godziny zakończenia pierwszej części ( — kusząca odpowiedź A) zamiast rozpoczęcia drugiej. Między nimi jest jeszcze 10 minut przerwy.
Odpowiedź: A
💡 Wskazówka: Sposób „od całości”: policz wszystkie cykle, a potem odejmij to, czego Ola nie ćwiczyła (początek i koniec). Zwykle szybciej niż sumowanie kawałków.
⚠ Najczęstszy błąd: potraktowanie „do końca trzeciego cyklu zostało 7 minut” jako „ćwiczyła 7 minut trzeciego cyklu”. To odwrotnie — ćwiczyła minut.
Odpowiedź: B, D
💡 Wskazówka: Sprytne oszacowanie: gdyby pompa zużywała równo l/h, przez 15 godzin wyszłoby dokładnie 14 l. Skoro zużywa mniej (), to i suma jest mniejsza od 14.
⚠ Najczęstszy błąd w pierwszym zdaniu: mnożenie przez 60 (bo „godzina”) po obu stronach i zgubienie się w zerach. Skoro porównujemy dwie wydajności w tych samych jednostkach, czas się skraca.
| Wyjazd | Przyjazd | Środek transportu | Długość trasy | Cena biletu |
|---|---|---|---|---|
| 1:35 | 6:30 | autobus | 298 km | 27 zł |
| 2:32 | 5:12 | pociąg | 293 km | 60 zł |
| 5:00 | 8:48 | pociąg | 364 km | 65 zł |
| 5:53 | 8:10 | pociąg | 293 km | 49 zł |
| Za przejazd w najkrótszym czasie należy zapłacić 49 zł. | P | F |
| Zgodnie z rozkładem jazdy tylko przejazd autobusem trwa dłużej niż 4 godziny. | P | F |
Odpowiedź: P, P
💡 Wskazówka: Kolumny „długość trasy” i „cena” są tu częściowo rozpraszaczami — do obu zdań potrzebne są przede wszystkim czasy przejazdu. Policz je najpierw dla wszystkich wierszy, dopiero potem czytaj zdania.
⚠ Najczęstszy błąd: wybór najtańszego biletu (27 zł, autobus) jako „najszybszego” albo mylenie najdłuższej trasy (364 km) z najdłuższym czasem. Najdłuższy czas ma autobus, mimo że jego trasa nie jest najdłuższa.
| Przez 8 godzin taką samą partię butelek wykonają 3 takie maszyny. | P | F |
| Połowę partii takich butelek 6 maszyn wykona przez 2 godziny. | P | F |
Odpowiedź: P, P
💡 Wskazówka: Zapamiętaj regułę: liczba maszyn × czas = stała. Dwa razy mniej maszyn oznacza dwa razy dłuższy czas — to proporcjonalność odwrotna.
⚠ Częsty błąd: myślenie proporcjonalnością prostą („mniej maszyn, więc krócej”). Jest dokładnie odwrotnie — mniej maszyn oznacza, że pracują dłużej.
Odpowiedź: D
💡 Wskazówka: Sprawdzian zdroworozsądkowy: skoro chcemy zrobić to samo szybciej, potrzeba więcej pomp. To od razu skreśla odpowiedzi A i B, w których pomp jest mniej niż 4.
⚠ Najczęstszy błąd: podzielenie liczby pomp przez 2 (odpowiedź A) — czyli potraktowanie zależności jako wprost proporcjonalnej. Im krótszy czas, tym więcej potrzeba pomp.
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
| 1. A | 2. D | 3. P, P | 4. C | 5. A | 6. B, D |
| 7. P, P | 8. P, P | 9. D |
Treści zadań pochodzą z arkuszy egzaminu ósmoklasisty oraz z arkuszy egzaminu gimnazjalnego (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Do ćwiczeń na papierze: zestaw kart z tego tematu i arkusze egzaminacyjne z rozwiązaniami.

Płatny zestaw · sklep
13 kart pracy z matematyki dla klas 4–6: długość, masa, pojemność, czas, pieniądze, jednostki pola, porównywanie, zadania tekstowe. Na…
7,90 zł
Zobacz w sklepie →
Płatny zestaw · sklep
Pięć autorskich arkuszy z odpowiedziami, rozwiązaniami i punktowaniem. Każdy: 125 minut i 30 punktów. Dwa układy (116 i 46 stron), pięć…
24,90 zł
Zobacz w sklepie →
Kwadrans to piętnaście minut, a każda minuta ma sześćdziesiąt sekund, więc kwadrans liczy dziewięćset sekund. Warto zapamiętać też, że pół godziny to tysiąc osiemset sekund, a cała godzina — trzy tysiące sześćset.
Dodaj osobno godziny i osobno minuty: wychodzą trzy godziny i siedemdziesiąt pięć minut. Ponieważ minut jest więcej niż sześćdziesiąt, zamień sześćdziesiąt z nich na jedną godzinę. Wynik to cztery godziny i piętnaście minut.
Odejmij godzinę planowaną od faktycznej, ale nie w słupku — pożyczka przy czasie wynosi sześćdziesiąt, nie sto. Najbezpieczniej dojść najpierw do pełnej godziny, a potem doliczyć resztę minut. Uważaj na przypadek, gdy przyjazd nastąpił po północy.
Policz najpierw łączny nakład pracy: trzy osoby razy sześć godzin daje osiemnaście roboczogodzin. Ta liczba jest stała, więc podziel ją przez sześć osób i wychodzą trzy godziny. Osób jest dwa razy więcej, więc czas jest dwa razy krótszy.
To zależność, w której iloczyn dwóch wielkości pozostaje stały — zwiększenie jednej powoduje proporcjonalne zmniejszenie drugiej. Klasyczny przykład to liczba pracowników i czas wykonania zadania. W zadaniach egzaminu ósmoklasisty ten typ pojawia się praktycznie wyłącznie w zadaniach o pracy.
Ustal, jaką część pracy każda osoba wykonuje w ciągu jednej godziny, i dodaj te części. Suma mówi, ile pracy powstaje na godzinę we dwoje, a stąd wynika łączny czas. Uśrednianie czasów jest błędem — wynik wypada wtedy dłuższy niż praca szybszej osoby w pojedynkę.
Trzy tysiące sześćset. Godzina ma 60 minut, a każda minuta 60 sekund, więc 60 · 60 = 3600 sekund. Kwadrans, czyli 15 minut, to 900 sekund.
Półtorej godziny: 90 = 60 + 30, czyli 1 godzina i 30 minut. Tak samo zamieniasz każdy nadmiar minut ponad sześćdziesiąt — 100 minut to 1 godzina i 40 minut, a 75 minut to 1 godzina i 15 minut.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-30. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.
Odbieram książeczkę w grupie