Notatka syntetyzująca — zadania maturalne — strona 2

Obaj autorzy zgadzają się, że pismo ma duże znaczenie dla kultury. David Diringer wskazuje przede wszystkim na zalety. Zaznacza, że dzięki pismu można utrwalać wiedzę i przekazywać ją innym ludziom bez względu na ograniczenia, np. czasu i przestrzeni. Natomiast Jan Parandowski nie tylko dostrzega zalety słowa pisanego, które utrwala i zachowuje dla potomności cenne przekazy literackie, ale także zauważa jego wadę. Podkreśla, że pismo zmieniło dynamikę słów, ponieważ słowom w przekazie ustnym towarzyszyły m.in. intonacja czy akcent, które wpływają na sposób odbioru tekstu.

W artykule Davida Diringera słowo pisane odgrywa pierwszorzędną rolę w rozwoju kultury. Pismo jest uznawane za graficzne odbicie języka mówionego, które zachowuje swoją trwałość, dzięki temu historia nie zostaje zapomniana. Natomiast w tekście Jana Parandowskiego słowo pisane zostało przedstawione jako coś potrzebnego, jednakże również negatywnego dla rozwoju kultury. Masowość druku pozbawia literaturę unikalności. Litery na papierze nie są w stanie oddać pełnego sensu poezji. Autorzy – mimo odrębnego zdania na temat wpływu pisma na kulturę – zgadzają się w tym, że jest to kluczowe narzędzie we współczesnym świecie.

Autorzy obu tekstów zaznaczają współistnienie humanistyki i nauk ścisłych, lecz tylko w tekście 1. podkreślono, że obie nauki są potrzebne do pełnego poznania świata. Heller i Krajewski zauważają, że u podstaw obu dziedzin są ludzkie doświadczenia i sądy wartościujące. Natomiast Markowski dowodzi, że nie można stawiać znaku równości między tymi naukami, dlatego że zajmują się różnymi zakresami rzeczywistości, stosują w badaniach inne narzędzia i odmienna jest celowość prowadzenia tych badań. Zwraca jednak uwagę, że to humaniści są najlepiej przygotowani do analizowania tego, jak określano miejsce człowieka w świecie.

Z obu tekstów wynika, że sequele są zjawiskiem powszechnym we współczesnej kulturze. Zdaniem Burszty dzieje się tak, ponieważ dzisiejsza kultura zdominowana jest przez kult nowości rozumianej jako mnożenie oferty, choć niekoniecznie oryginalnych pomysłów. Wartościowe jest zatem to, co można skopiować, aby pomnożyć zysk. Z kolei według Napiórkowskiego popularność sequeli można postrzegać jako przejaw ciągłości i żywotności kultury współczesnej. Uniwersa filmowe są pewnego rodzaju odwołaniem do uniwersum mitologii, zaś mnożenie sequeli jest sposobem opisu istoty współczesnego życia, które nie stanowi wyraziście uporządkowanej opowieści.

W obu tekstach podkreślono korzyści wynikające z dbałości o różnorodność językową na świecie. Justyna Olko zwraca uwagę, że dbałość o zachowanie różnych języków lokalnych stanowi gwarancję bioróżnorodności, ponieważ zachowanie siedlisk małych grup mówiących lokalnymi językami chroni przed dewastacją albo likwidacją tych obszarów, a więc również przed niszczeniem wielu gatunków roślin i zwierząt. Natomiast z tekstu Katarzyny Kutyłowskiej wynika, że wielojęzyczność kształtuje mechanizmy umysłowe i zachowania, które ułatwiają naukę języków, co w następstwie wpływa na efektywność komunikacji między ludźmi.