Trzy rogi i wielka kryza

Nazwa triceratops znaczy mniej więcej „trójrogie oblicze” i opisuje go idealnie. Dwa długie rogi wyrastały mu nad oczami, a trzeci, krótszy, na nosie. Do tego dochodzi kostna kryza — szeroki kołnierz otaczający kark, przez który głowa wydaje się jeszcze większa. Naukowcy do dziś dyskutują, czy służyła głównie do obrony, do popisywania się przed innymi triceratopsami, czy do jednego i drugiego naraz.

Roślinożerca z dziobem

Mimo groźnego wyglądu triceratops nie polował. Z przodu pyska miał twardy dziób, przypominający papuzi, którym odcinał twarde łodygi i gałązki. Głębiej w paszczy kryły się rzędy zębów ustawionych jeden pod drugim — gdy górne się zużywały, na ich miejsce wchodziły kolejne. Dzięki temu zwierzę mogło przez całe życie żuć twardą roślinność bez obawy, że straci uzębienie.

Sąsiad tyranozaura

Triceratops żył w tym samym czasie i na tych samych terenach co tyranozaur, więc spotkanie tych dwóch gatunków było jak najbardziej możliwe. Na znalezionych kryzach i rogach bywają ślady po urazach, choć nie zawsze da się rozstrzygnąć, czy powstały w starciu z drapieżnikiem, czy w potyczce z innym triceratopsem.

Znaleziska sugerują też, że triceratopsy mogły przebywać w grupach, przynajmniej przez część życia. W kilku miejscach odkryto kości kilku osobników leżące blisko siebie — to jedna z tych poszlak, z których paleontolodzy ostrożnie próbują odtworzyć zachowanie zwierząt sprzed milionów lat.

Jak pokolorować

Warto potraktować poszczególne części osobno, bo w naturze różnią się fakturą. Rogi i dziób zwykle rysuje się w kolorze rogu albo kości — kremowe, szare, jasnobrązowe. Skórę można pomalować na spokojne, ziemiste barwy, jak u dzisiejszych dużych roślinożerców, a kryzę wyróżnić jaśniejszym odcieniem albo wzorem, skoro mogła służyć do pokazywania się. Taki podział sprawia, że rysunek nabiera głębi.

Dla rodzica

To dobra okazja, żeby rozbić prosty podział na „straszne” i „miłe” zwierzęta. Triceratops wygląda groźnie, a jadł rośliny; wiele dzisiejszych roślinożerców też ma rogi, kopyta i potrafi się bronić. Pytanie „po co mu te rogi?” prowadzi do znacznie ciekawszej rozmowy niż „czy był groźny?”.