
Materiał PDF · sklep
Pochodna funkcji, matura z matematyki — 8 kart PDF z kluczem
8 kart pracy z matematyki do matury rozszerzonej: obliczanie pochodnych, wartość pochodnej w punkcie, styczna do wykresu…
9,90 zł
Zobacz w sklepie →Strona główna › Funkcje › Granica funkcji
Granica odpowiada na pytanie: do czego zmierzają wartości funkcji, gdy argument zbliża się do danego punktu — niezależnie od tego, co się w tym punkcie dzieje. To rozróżnienie jest w całym temacie najważniejsze: funkcja może w punkcie nie być określona, a granicę mieć, i odwrotnie. Na granicach opierają się pochodna i asymptoty, więc warto je rozumieć, a nie tylko liczyć.
Zapis czyta się: gdy zbliża się do , wartości zbliżają się do .
Uwaga na słowo „zbliża się”. W definicji pomijamy sam punkt — bierzemy pod uwagę wyłącznie argumenty różne od . Dlatego granica bywa określona tam, gdzie funkcji nie ma.
| sytuacja | wartość | granica w |
|---|---|---|
| , | nie istnieje | istnieje i wynosi |
| funkcja ciągła, np. , | — to samo | |
| , | nie istnieje | nie istnieje (wartości uciekają) |
| dla i , | nie istnieje (jednostronne i ) |
Pierwszy wiersz to typowy przypadek szkolny: ułamek daje w punkcie , ale po skróceniu okazuje się, że funkcja „chciałaby” tam przyjąć wartość . Ostatni wiersz pokazuje kierunek odwrotny, zapowiedziany we wstępie: wartość w punkcie jest (wystarczy ją dopisać), a granicy nie ma, bo strony dają i .
Symbol nieoznaczony to nie wynik
Zapis nie jest liczbą ani odpowiedzią — to informacja, że trzeba policzyć inaczej.
Ta sama nieoznaczoność daje różne granice: dla wychodzi , dla — , a dla wartości rosną bez ograniczeń z obu stron, czyli granica jest niewłaściwa i wynosi . Skończonej granicy w tym trzecim przypadku nie ma.
Dlatego zamiast podstawiać, przekształcamy wzór: skracamy, wyłączamy czynnik, mnożymy przez sprzężenie.
Rozróżnienie granicy i wartości ma sens dopiero wtedy, gdy jasne jest, jak funkcja przypisuje wartości argumentom.

Do punktu można zbliżać się z dwóch stron i wyniki bywają różne. Stąd granice jednostronne:
Reguła jest jedna i rozstrzyga wszystko:
Warunek istnienia granicy
Granica w punkcie istnieje wtedy i tylko wtedy, gdy obie granice jednostronne istnieją i są równe.
Jeśli różnią się choćby znakiem, granicy nie ma — mimo że obie jednostronne są policzone poprawnie.
Dlatego przy funkcjach z wartością bezwzględną i z przedziałami zawsze liczy się obie strony osobno.
Typowy przykład: funkcja dla przyjmuje wartość na prawo od zera i na lewo. Granice jednostronne wynoszą więc i , są różne, a granica w zerze nie istnieje.
Przy ułamkach z zerem w mianowniku granice jednostronne bywają nieskończone i różnią się znakiem — to właśnie opisuje asymptotę pionową. Nieskończoność nie jest tu liczbą, tylko zapisem informacji „wartości rosną bez ograniczeń”.

Prawie każda granica z zadania maturalnego poddaje się jednemu z czterech przekształceń.
Gdy licznik i mianownik są wielomianami zerującymi się w tym samym punkcie, oba mają czynnik odpowiadający temu miejscu zerowemu — i można go skrócić przy liczeniu granicy. Przy innych wyrażeniach, na przykład z pierwiastkiem, może być potrzebne inne przekształcenie.
Warto też pamiętać o granicach jednostronnych z nieskończonością. Jeśli mianownik dąży do zera, a licznik do liczby różnej od zera, granica jest nieskończona, a jej znak ustala się z znaków licznika i mianownika po danej stronie.
Granice funkcji są w zakresie rozszerzonym i otwierają cały dział analizy.
Podstawa, dział XIII (Optymalizacja i rachunek różniczkowy), zakres rozszerzony
Punkt 1: „oblicza granice funkcji (w tym jednostronne)” — całe wymaganie brzmi dokładnie tak.
Punkt 2 mówi o własności Darboux, punkt 3 o definicji pochodnej. Granice są więc narzędziem wstępnym dla pochodnej — ale dostały w dokumencie osobny punkt, a nie wzmiankę przy pochodnej.
Nawias „w tym jednostronne” jest istotny: dokument wymienia je wprost, więc zadanie może wprost o nie zapytać.
W praktyce granice pojawiają się na maturze rozszerzonej rzadziej jako samodzielne zadanie, a częściej jako krok w czymś innym: przy pochodnej, przy badaniu przebiegu funkcji albo przy wyznaczaniu asymptot.
Dla zakresu podstawowego pojęcia granicy funkcji nie ma w ogóle — tam analogiczne pytania (na przykład zachowanie funkcji wymiernej w nieskończoności) rozstrzyga się porównaniem stopni, bez języka granic.
Cztery zadania: nieoznaczoność zero przez zero, granice jednostronne z różnymi wynikami, granica w nieskończoności i granica nieskończona z ustaleniem znaku.
Przykład 1 Nieoznaczoność zero przez zero
Oblicz .
Odpowiedź:
Skracanie czynnika, który się zeruje, wygląda na dzielenie przez zero — i nie jest nim, bo nigdy nie równa się . Ta subtelność jest sednem definicji granicy.
Przykład 2 Granice jednostronne się różnią
Zbadaj, czy istnieje .
Odpowiedź: Granica nie istnieje (jednostronne: oraz ).
To najkrótszy możliwy kontrprzykład na zdanie „jak policzyłem obie strony, to granica jest”. Warunkiem jest ich równość, a nie samo istnienie.
Przykład 3 Granica w nieskończoności
Oblicz .
Odpowiedź:
Wynik podaję jako ułamek — to postać dokładna. Liczba w kontroli jest przybliżeniem wartości funkcji w konkretnym punkcie, a nie samej granicy.
Przykład 4 Granica nieskończona i jej znak
Oblicz granice jednostronne funkcji w punkcie .
Odpowiedź: Z prawej , z lewej ; granica obustronna nie istnieje.
Zapis nie znaczy „granica jest równa pewnej liczbie”. To skrót informacji: wartości rosną bez ograniczeń. Dlatego mówimy, że granica jest niewłaściwa.
Pierwsze trzy błędy dotyczą definicji, dwa ostatnie — rachunku.
Utożsamianie granicy z wartością funkcji w punkcie.
Skąd się bierze: Dla funkcji ciągłych obie liczby są równe, więc różnica wydaje się formalna.
Jak zrobić dobrze: Granica pomija sam punkt. Funkcja nie ma wartości w trójce, a granicę ma i wynosi ona .
Traktowanie symbolu jako wyniku.
Skąd się bierze: Wygląda jak liczba, więc bywa dopisywany jako odpowiedź.
Jak zrobić dobrze: To znak, że trzeba przekształcić wyrażenie. Zapis jest fałszywy — ta sama nieoznaczoność daje różne granice.
Uznanie granicy za istniejącą, gdy jednostronne są różne.
Skąd się bierze: Obie zostały policzone, więc wynik wydaje się kompletny.
Jak zrobić dobrze: Warunkiem jest równość granic jednostronnych. Dla wychodzi i , więc granicy nie ma.
Dzielenie przez zły składnik przy .
Skąd się bierze: Odruch nakazuje dzielić przez najwyższą potęgę licznika.
Jak zrobić dobrze: Dzielimy przez najwyższą potęgę występującą w mianowniku — tak samo jak przy granicy ciągu. Wtedy mianownik dąży do liczby różnej od zera i wolno użyć twierdzenia o granicy ilorazu. Przy równych stopniach wychodzi na jedno, ale gdy licznik jest wyższego stopnia, dzielenie przez jego potęgę daje postać i rachunku nie kończy.
Pomijanie znaku przy granicy nieskończonej.
Skąd się bierze: Nieskończoność bywa traktowana jako jeden „duży wynik”.
Jak zrobić dobrze: Znak ustala się z znaków licznika i mianownika po danej stronie. Dla z lewej wychodzi , a z prawej .
Wszystko na tej stronie zostaje darmowe. Gotowe kartkówki, sprawdziany i karty pracy z matematyki PDF z kluczem: przy kartkówkach grupa A za darmo, pozostałe grupy w sklepie.

Materiał PDF · sklep
8 kart pracy z matematyki do matury rozszerzonej: obliczanie pochodnych, wartość pochodnej w punkcie, styczna do wykresu…
9,90 zł
Zobacz w sklepie →
Materiał PDF · sklep
30 dni powtórki do matury podstawowej z matematyki: codziennie jedna kartka na 10 minut — 5 zadań zamkniętych w formacie…
14,90 zł
Zobacz w sklepie →
Pakiet PDF · sklep
Komplet dla szkoły i nauczyciela uczącego w kilku klasach: wszystkie kartkówki i sprawdziany z matematyki dla klas 4, 5, 6, 7 i 8…
399,00 zł (grupy B, C, D i E)
Grupa A za darmo, bez logowania →Zobacz w sklepie →Granica opisuje, do czego zmierzają wartości przy zbliżaniu się do punktu, i sam ten punkt pomija. Dlatego funkcja może w nim nie być określona, a granicę mieć — tak jest przy ułamku, który po skróceniu daje zwykłą liczbę.
Wtedy i tylko wtedy, gdy obie granice jednostronne istnieją i są sobie równe. Jeśli różnią się choćby znakiem, granicy nie ma, mimo że każda z nich jest policzona poprawnie.
Przekształcić wyrażenie. Najczęściej wystarczy rozłożyć licznik i mianownik na czynniki i skrócić ten, który się zeruje; przy pierwiastkach pomaga mnożenie przez wyrażenie sprzężone.
Podzielić licznik i mianownik przez najwyższą potęgę zmiennej występującą w mianowniku. Składniki z iksem w mianowniku dążą wtedy do zera, sam mianownik dąży do liczby różnej od zera i zostaje iloraz współczynników. Gdy licznik jest wyższego stopnia, tym sposobem widać od razu, że granica jest nieskończona.
Nie. Podstawa wymienia obliczanie granic funkcji, w tym jednostronnych, wyłącznie w zakresie rozszerzonym, jako pierwszy punkt działu o optymalizacji i rachunku różniczkowym.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-08-01. Tekst redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki i pedagog
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Wszystkie materiały na tej stronie przygotowuję sam. Poznaj moje podejście →
Ostatnia aktualizacja: 2026-11-09
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.
Odbieram książeczkę w grupie