Walabie są mniejsze od dużych kangurów i często żyją w gęstszych zaroślach oraz na skalistych terenach. Ich potężne tylne nogi i długi ogon pozwalają im wykonywać zwinne, dalekie skoki, a ogon służy dodatkowo za podpórkę, gdy zwierzę stoi.

Walabia, jak inne torbacze, rodzi bardzo maleńkie i słabo rozwinięte młode. Zaraz po urodzeniu wdrapuje się ono do torby matki, gdzie przez wiele tygodni rośnie i nabiera sił, zanim zacznie wychodzić na świat.

Walabia ma budowę ciała bardzo podobną do kangura, ale w mniejszej skali: te same potężne tylne nogi i gruby ogon działający jak przeciwwaga oraz podpórka, ale proporcjonalnie krótsze uszy i bardziej krępą, zwartą sylwetkę u wielu gatunków.

Futro bywa bardzo różnorodne w zależności od gatunku — od szarobrunatnego u walabii błotnej po niemal czarne z rudymi plamami u walabii skalnej, przystosowanej do maskowania się wśród kamieni.

Granica między walabią a kangurem jest umowna i opiera się głównie na wielkości — mniejsze gatunki tego samego rodzaju nazywa się walabiami, a większe kangurami, bez ścisłego podziału naukowego rozdzielającego obie nazwy.

Walabia skalna, przystosowana do skakania po urwiskach i głazach, ma krótsze, szersze tylne łapy niż walabie żyjące na równinach, dające lepszą przyczepność na nierównym, kamienistym podłożu.

Kilka gatunków walabii zostało sprowadzonych przez ludzi poza Australię, w tym do Nowej Zelandii i na Wyspę Man w Wielkiej Brytanii, gdzie znalazły dogodne warunki, brak naturalnych drapieżników i dziś tworzą tam stałe, dziko żyjące populacje.

Walabie błotne w Australii bywają uznawane za szkodnika upraw leśnych, bo zjadają młode sadzonki drzew, co utrudnia odnawianie lasów gospodarczych na niektórych obszarach kraju, zwłaszcza tam, gdzie brakuje naturalnych drapieżników ograniczających ich liczebność.

Mniejsze gatunki walabii, w tym walabia Parmy, były przez pewien czas uznawane za wymarłe na kontynencie australijskim, dopóki nie odkryto niewielkiej, przetrwałej populacji na Nowej Zelandii, dokąd zostały wcześniej przypadkowo sprowadzone — to rzadki przypadek, gdy introdukowana populacja uratowała gatunek w jego macierzystym kraju, umożliwiając późniejsze wsiedlanie z powrotem do Australii.