Skunks

Skunks ma czarne futro z wyraźnymi białymi pasami. Ta jaskrawa barwa to ostrzeżenie: mówi drapieżnikom „lepiej mnie nie ruszaj”. Skunks jest wszystkożerny i aktywny głównie nocą.

Zanim użyje swojej broni, skunks ostrzega: tupie przednimi łapami i podnosi ogon. Dopiero gdy to nie pomoże, wystrzeliwuje z gruczołów pod ogonem cuchnącą, oleistą ciecz — nawet na kilka metrów.

Skunks jest krępy, ma krótkie nogi i bardzo puszysty ogon, który w chwili zagrożenia unosi pionowo do góry jak chorągiew. Pysk jest wąski i zakończony ruchliwym nosem, a uszy małe i zaokrąglone.

Wzór na futrze bywa różny nawet u zwierząt tego samego gatunku: najczęściej są to dwa szerokie białe pasy biegnące od karku po ogon, ale zdarzają się osobniki niemal całkiem czarne albo z jednym szerokim białym polem na grzbiecie. Wąska biała kreska między oczami jest za to stała.

Czarno-białe pasy noszą też inne zwierzęta, które w ten sam sposób ostrzegają przed swoją bronią — na przykład afrykańska łasica pasiasta, do złudzenia przypominająca skunksa. Nie są ze sobą spokrewnione, a podobieństwo wzięło się z tego, że oba zwierzęta bronią się cuchnącą wydzieliną.

W Ameryce Północnej żyje też skunks plamisty, znacznie mniejszy, o futrze pokrytym poprzerywanymi pasami i plamami. Ostrzega inaczej niż jego większy krewniak — staje na przednich łapach, unosząc całe ciało pionowo w górę, i dopiero z tej pozycji strzela.

Skunksy dobrze radzą sobie na przedmieściach, gdzie kopią nory pod tarasami, szopami i schodami. Bywają uciążliwe, ale zjadają przy tym larwy owadów niszczących trawniki oraz gryzonie. Zwierzę wypłasza się zwykle, oświetlając wejście do nory i zostawiając w pobliżu szmatę o intensywnym zapachu.

Trafiony przez skunksa pies to klasyczny problem — sama woda ani szampon nic nie dają, bo wydzielina jest oleista. Sprawdza się mieszanina wody utlenionej, sody oczyszczonej i odrobiny płynu do naczyń, przygotowana bezpośrednio przed użyciem. Popularna rada z sokiem pomidorowym jedynie maskuje zapach.

W Ameryce Północnej skunksy należą do zwierząt najczęściej przenoszących wściekliznę, dlatego nie należy do nich podchodzić ani ich dokarmiać. Zwierzę zachowujące się dziwnie w biały dzień — chwiejne, nieuciekające — powinno zostać zgłoszone odpowiednim służbom, a nie samodzielnie odławiane.