Ryś kanadyjski jest świetnie przystosowany do mroźnej zimy. Gęste, ciepłe futro chroni go przed chłodem, a wielkie, futrzaste łapy rozkładają jego ciężar na większą powierzchnię, więc kot pewnie porusza się po śniegu, po którym inne zwierzęta by się zapadały.

Głównym pokarmem rysia kanadyjskiego jest zając amerykański. Ich losy są ze sobą tak splecione, że gdy zajęcy jest dużo, rysi też przybywa, a gdy zajęcy ubywa — maleje i liczba rysi. To jeden z najbardziej znanych przykładów zależności drapieżnika od zdobyczy w przyrodzie.

Ryś kanadyjski wygląda na większego, niż jest w rzeczywistości — sprawia to bardzo gęste, długie futro i wysokie nogi. Sylwetka jest wyraźnie uniesiona z tyłu, bo tylne kończyny są dłuższe od przednich.

Futro jest szarawe, z rozmytym wzorem ledwie widocznym na tle długiego włosa, a bokobrody i pędzelki na uszach są bardzo okazałe. Ogon jest krótki i zakończony całkowicie czarnym końcem, obejmującym go dookoła — to szczegół odróżniający go od najbliższego krewniaka.

Ryś rudy, żyjący na tych samych terenach, jest do niego bardzo podobny. Ma jednak wyraźniej cętkowane futro, mniejsze łapy, krótsze pędzelki na uszach, a przede wszystkim ogon czarny tylko od góry — od spodu pozostaje biały. U rysia kanadyjskiego czerń obejmuje cały koniec ogona.

Nasz ryś euroazjatycki jest z kolei wyraźnie większy i cięższy od obu. Wszystkie trzy gatunki mają krótkie ogony i pędzelki na uszach, więc na zdjęciu bez skali najlepiej patrzeć właśnie na sam koniec ogona oraz na wielkość łap w stosunku do ciała.

Zależność rysia kanadyjskiego od zająca amerykańskiego jest jednym z najlepiej udokumentowanych przykładów w całej ekologii, a dane pochodzą z nieoczekiwanego źródła: z ksiąg handlowych kompanii skupujących futra, prowadzonych przez blisko dwa stulecia. Widać w nich powtarzający się, regularny rytm wzrostów i spadków liczby obu gatunków.

Dziś głównym zagrożeniem jest ocieplenie klimatu i ubywanie głębokiego, długo zalegającego śniegu. Wielkie łapy dają rysiowi kanadyjskiemu przewagę właśnie na śniegu — bez niego przegrywa konkurencję z rysiem rudym i kojotem, które w cieplejszym klimacie przesuwają się na północ.

W południowej części zasięgu, na terenie Stanów Zjednoczonych, gatunek jest chroniony, a w niektórych stanach prowadzono programy wsiedlania zwierząt sprowadzonych z Kanady. Poza tym ryś kanadyjski unika ludzi i nie sprawia problemów w gospodarstwach.