Strona główna › Tabliczka mnożenia › Do 50

Tabliczka mnożenia do 50

Tabliczka mnożenia do 50 to 81 pól tej samej tabeli 10×10, z których do zapamiętania na pamięć zostaje tylko 15 działań — reszta wynika z reguł albo powtarza się w odwrotnej kolejności. Całą tabelę w tym zakresie masz niżej, a pod nią plik do druku. Pięćdziesiątka to zakres, w którym większość podręczników zamyka klasę drugą — i moment, w którym domyka się komplet tabliczek od ×1 do ×5. Pokazuję też, co dokładnie dochodzi przy przejściu na pełną setkę, bo tego jest mniej, niż się wydaje.

Dział: MatematykaPoziom: klasa 2 szkoły podstawowej

Wyłącz kolory

1Tabliczka mnożenia do 50 — cała tabela

Wynik odczytujesz na przecięciu wiersza i kolumny. Puste, wyszarzone pola to te, których iloczyn przekracza 50 — zostawiam je na swoim miejscu zamiast obcinać tabelę, bo dzięki temu widać, że tabliczka do 50 jest wycinkiem pełnej tabliczki, a nie osobnym materiałem. Kiedy dziecko przejdzie do setki, nie dostanie nowej tabeli, tylko uzupełni prawy dolny róg tej samej.

Pogrubione liczby na przekątnej to kwadraty — 1·1, 2·2, aż do 7·7 = 49, bo 8·8 już nie mieści się w zakresie. Kwadraty warto pokazać dziecku osobno: układają się w widoczną linię i zwykle zapamiętują się jako pierwsze, a każdy z nich jest punktem zaczepienia dla sąsiadów. Kto zna 7·7 = 49, ten dolicza siedem i ma 7·8 = 56 — już poza tym zakresem, ale bez nowej nauki.

2Które tabliczki mieszczą się w pięćdziesiątce

Pięćdziesiątka wygląda na przypadkową granicę, ale wypada w dobrym miejscu: zamyka komplet pięciu pierwszych tabliczek. Tabliczki przez 1, 2, 3, 4 i 5 mieszczą się w niej w całości, aż do mnożenia przez dziesięć. Z pozostałych zostają tylko początki.

To ma praktyczny skutek dla nauki. W zakresie do 50 dziecko może przejść wszystkie łatwe tabliczki od deski do deski i mieć poczucie skończonej roboty — zamiast urywać każdą w połowie. Dlatego karty w tym zakresie warto zadawać kolumnami: cała tabliczka przez 3, cała przez 4, cała przez 5. Dopiero w setce trzeba wrócić do wyrywkowego ćwiczenia.

3Do zapamiętania zostaje 15 działań

Z 81 pól w zakresie większość nie wymaga zapamiętywania. Odpada mnożenie przez 1 i przez 10, bo to reguła, nie pamięć. Odpada przez 2, czyli podwajanie, i przez 5, gdzie wyniki kończą się na przemian zerem i piątką. Z tego, co zostaje, połowa powtarza się w odwrotnej kolejności, bo 3·4 i 4·3 dają ten sam wynik. Po tym odliczeniu zostaje lista, którą widać w całości:

Warto pokazać tę listę dziecku, zanim zobaczy pustą tabelę. Różnica między „musisz nauczyć się tabliczki do 50” a „musisz zapamiętać te 15 działań, resztę policzysz” jest dla ośmiolatka różnicą między zadaniem wykonalnym a karą. Druga strona pliku do pobrania pokazuje dokładnie te pola, na kolorach.

4Z 30 na 50 i z 50 na 100 — po sześć działań

Zakresy 30, 50 i 100 dzielą od siebie równe, krótkie odcinki — i to jest najbardziej pocieszająca rzecz w całej tabliczce.

Rachunek dla całej tabliczki, stopień po stopniu — od stu pól do dziesięciu działań — rozpisałem na stronie tabliczka mnożenia. Pełny zakres wraz z regułami skracającymi naukę omawiam przy tabliczce mnożenia do 100.

5Skąd w ogóle bierze się zakres 50

Pytanie wraca co roku: czy dziecko w klasie drugiej „musi” znać tabliczkę do 50. Z przepisów to nie wynika. Podstawa programowa dla edukacji wczesnoszkolnej formułuje wymagania łącznie na koniec klasy trzeciej i mówi, że uczeń „podaje z pamięci iloczyny w zakresie tabliczki mnożenia”. Nie ma tam ani podziału na klasy, ani liczb 30 i 50 przy mnożeniu.

Zakresy pośrednie są wymysłem dydaktycznym, i to dobrym: rozłożenie stu pól na dwa lata oszczędza dziecku zderzenia z całą tabelą naraz. Ale skoro to decyzja podręcznika, a nie przepisu, to szkoły różnią się między sobą. Jedna klasa kończy drugi rok na trzydziestce, inna na pięćdziesiątce, a jeszcze inna zaczyna już zaglądać do setki. Żadna z nich niczego nie łamie.

Praktyczny wniosek: nie porównuj dziecka z kolegą z innej szkoły ani z poradnikiem z internetu, tylko zajrzyj do jego podręcznika. A jeśli dziecko opanowało pięćdziesiątkę przed końcem roku, nie ma powodu czekać — brakujące sześć działań można wprowadzać po jednym, bez czekania na klasę trzecią.

6Pytania i odpowiedzi

Czytaj dalej

Mateusz Będkowski

nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”

Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.

Ostatnia aktualizacja: 2026-09-17. Tekst redakcji „Nie każ mu liczyć”.