Pierwsza, od której wszystko się zaczyna

Jedynka to zwykle pierwsza cyfra, którą dziecko poznaje, i pierwsza, którą potrafi napisać. Nic dziwnego — jest najprostsza w kształcie i najłatwiejsza do pokazania w świecie. Jedno słońce na niebie, jeden nos, jedne usta, jeden ulubiony miś. Takie przykłady działają lepiej niż jakiekolwiek objaśnienie, bo dziecko widzi je codziennie.

Jak napisać jedynkę

W Polsce jedynkę pisze się z małą ukośną kreseczką u góry: zaczynamy nieco poniżej szczytu, prowadzimy kredkę ukośnie w górę i w prawo, a potem prosto w dół. Ta kreseczka nie jest ozdobą — dzięki niej jedynka wyraźnie różni się od zwykłej pionowej kreski i od litery l. W wielu krajach pisze się ją bez niej, więc jeśli dziecko zobaczy taki zapis w książce albo w grze, warto po prostu powiedzieć, że to ta sama cyfra napisana inaczej.

Jeden przedmiot, jedno słowo

Za liczeniem stoi umiejętność, o której rzadko się myśli: trzeba wskazywać po jednym przedmiocie i wypowiadać po jednej liczbie. Dzieci na początku liczą szybciej, niż pokazują, albo pokazują dwa razy to samo. Dlatego warto liczyć powoli i dotykać każdej rzeczy. Ta kolorowanka nadaje się do tego świetnie, bo obiekt jest tylko jeden — nie ma czego pomylić, a dziecko ćwiczy sam gest.

Jak pokolorować

Słońce aż prosi się o ciepłe barwy: żółć, pomarańcz, odrobinę czerwieni na promieniach. Samą cyfrę można pomalować w zupełnie innym kolorze, żeby wyraźnie odcinała się od rysunku — dzięki temu wzrok dziecka od razu ją wyłapuje. Jeśli macie kredki w kilku odcieniach żółtego, warto ich użyć: promienie w różnych tonach wyglądają efektownie i wydłużają zabawę.

Dla rodzica

Nie warto od razu wymagać, żeby dziecko pisało jedynkę w linijkach. Na początku liczy się kierunek ruchu i to, żeby kredka szła z góry na dół — ten nawyk przyda się później przy wszystkich cyfrach i literach. Dobrze sprawdza się pisanie palcem w powietrzu, po stole albo po plecach rodzica; dopiero potem kartka.