Litery do druku — cały polski alfabet na A4

Co jest w środku

Trzy pliki, każdy gotowy do wydruku bez ustawiania czegokolwiek. Nie trzeba zakładać konta ani podawać adresu e-mail.

Wszystkie kartki są w formacie A4 pionowo. Drukuj w skali 100%, nie „dopasuj do strony” — inaczej litery wyjdą mniejsze, niż powinny, a w kartach do pisania rozjedzie się liniatura.

Wielkie litery — do wycinania i obrysowywania

Litera zajmuje prawie całą kartkę i jest narysowana samym konturem. To celowe: puste wnętrze daje się pokolorować, wykleić plasteliną, wysypać kaszą albo obrysować palcem. Dziecko zapamiętuje kształt ręką, zanim zacznie go odtwarzać ołówkiem.

Wycięta litera przydaje się potem do układania wyrazów na podłodze. Imię dziecka to zwykle pierwszy wyraz, który warto ułożyć — litery z imienia są rozpoznawane wcześniej niż reszta alfabetu.

Małe litery — kiedy je wprowadzać

Wielkie litery są prostsze: składają się głównie z linii prostych i mają jeden kształt na całą wysokość. Małe mają wydłużenia w górę (b, d, k, ł) i w dół (g, j, p, y), więc wymagają rozumienia liniatury.

Dlatego w polskiej szkole dziecko najpierw czyta wielkimi drukowanymi, potem poznaje małe drukowane, a pisane wprowadza się dopiero w klasie pierwszej. Ten zestaw obsługuje dwa pierwsze etapy.

Litery po śladzie — jak są zbudowane karty

Każda kartka ma cztery rzędy w liniaturze trzyliniowej: dwa z wielką literą i dwa z małą. W każdym rzędzie pierwsza litera jest pełna — to wzór. Kolejne trzy są konturem do obrysowania. Reszta rzędu zostaje pusta.

Liniatura nie jest ozdobą. Wielka litera sięga od górnej linii do podstawowej, mała — od linii przerywanej do podstawowej, a litery z ogonkiem (ą, ę) i z pętlą (g, j, y) schodzą poniżej linii podstawowej. Litery w tych kartach są umieszczone dokładnie tak, a nie wyśrodkowane „na oko” między liniami.

Polski alfabet ma 32 litery

Pełna lista: a ą b c ć d e ę f g h i j k l ł m n ń o ó p r s ś t u w y z ź ż. To 32 litery — dziewięć samogłosek i dwadzieścia trzy spółgłoski.

Nie ma wśród nich q, v ani x. Pojawiają się tylko w wyrazach przejętych z innych języków (quiz, video, xero) i w symbolach. W obu plikach z konturami są na ostatniej kartce, poza ciągiem alfabetu — żeby dziecko je widziało, ale nie liczyło do trzydziestu pięciu.

Osobno warto pamiętać o dwuznakach: ch, cz, dz, dź, dż, rz, sz. To nie są litery, tylko pary liter oznaczające jedną głoskę, dlatego nie mają własnych kartek. Większość z nich tworzy przy tym pary dźwięczna–bezdźwięczna (dż–cz, dz–c, ż–sz) — i stąd bierze się później większość błędów ortograficznych.

Od czego zacząć, jeśli dziecko jeszcze nie pisze

Przed literami idą szlaczki. Ręka musi najpierw nauczyć się prowadzić linię w jednym kierunku, zatrzymywać się i zawracać — dopiero potem ma sens odtwarzanie kształtu litery.

Jak drukować, żeby wyszło dobrze

Skala 100%, format A4, orientacja pionowa. Zwykły papier 80 g wystarczy do obrysowywania ołówkiem. Jeśli litery mają być wycinane i używane wielokrotnie, lepiej sprawdzi się papier 160–200 g albo zalaminowana kartka.

Do kart po śladzie warto wydrukować kilka kopii tej samej litery — jedna kartka to jedno podejście, a przy nauce pisania powtórzenie w kolejnych dniach daje więcej niż zapisanie całej strony za jednym razem.

Najczęstsze pytania

Zobacz też