Portret to sama twarz

Portret różni się od zwykłego rysunku postaci tym, że nie ma tu ani tła, ani całej sylwetki — liczy się twarz i to, co ją otacza. Dlatego wszystko, co zwykle umyka, staje się widoczne: kształt oczu, linia brwi, układ włosów, kolor cery. Taki rysunek koloruje się wolniej i spokojniej, bo drobny szczegół potrafi zmienić wyraz twarzy bardziej niż cała reszta obrazka.

Oczy są niżej, niż się wydaje

Dzieci rysujące twarz prawie zawsze umieszczają oczy zbyt wysoko, tuż pod włosami. Tymczasem u człowieka oczy znajdują się mniej więcej w połowie wysokości głowy — od czubka głowy do brody jest tyle samo, co od czubka do linii oczu. Sprawdźcie to na tym rysunku, przykładając palec albo pasek papieru. Druga przydatna zasada mówi, że odstęp między oczami jest w przybliżeniu równy szerokości jednego oka.

Nie ma jednego koloru skóry

W pudełku kredek bywa jedna nazwana „cielistą” i łatwo uznać, że tak właśnie wygląda skóra. W rzeczywistości odcieni jest bardzo wiele i wszystkie są zwyczajne. Warto powiedzieć to dziecku wprost i pozwolić mu wybrać taki, jaki chce — jaśniejszy, ciemniejszy, bardziej różowy lub bardziej złocisty. Skóra na rysunku wygląda żywiej, gdy policzki i okolice nosa pomalujesz odrobinę mocniej niż czoło.

Włosy pasmami, nie jednym kolorem

Największą różnicę w portrecie robi sposób kolorowania włosów. Jeśli wypełnisz je równo jednym odcieniem, wyjdą płasko. Lepiej pracować pasmami: najpierw cała powierzchnia jaśniejszym kolorem, potem ciemniejszym tylko tam, gdzie włosy się skręcają albo wchodzą pod inne, a na koniec zostaw jedno lub dwa jasne pasma tam, gdzie pada światło. Ta sama zasada działa przy sierści zwierząt.

Jak pokolorować

Zacznij od największych powierzchni — twarzy i włosów — a szczegóły zostaw na koniec, bo inaczej łatwo je rozmazać. Diadem i ozdoby pomaluj złotem albo srebrem z ciemniejszymi zagłębieniami, a kamienie w mocnych barwach. Oczy zostaw jasne w środku i dodaj małą białą plamkę na tęczówce — to jeden drobiazg, po którym spojrzenie na rysunku od razu ożywa. Usta zrób odrobinę ciemniejsze od policzków.

Dla rodzica

Portret to dobry moment na sprawdzenie proporcji na sobie nawzajem. Wystarczy lusterko i pasek papieru: mierzymy odległość od czubka głowy do brody, składamy pasek na pół i przykładamy — oczy wypadają dokładnie na zagięciu. Dzieci reagują na to zwykle zdziwieniem, bo wynik przeczy temu, co same rysują. Po takim sprawdzeniu kolejne rysowane przez nie twarze wyglądają zauważalnie lepiej.