Najbardziej rozpoznawalna część

Syrenę poznaje się po ogonie i dlatego właśnie on bywa rysowany osobno, bez całej postaci. Zwykle jest zgięty w łagodny łuk, pokryty łuskami i zakończony szeroką, wachlarzowatą płetwą. Taki rysunek ma tę zaletę, że nie trzeba na nim niczego dopowiadać — od pierwszego spojrzenia wiadomo, co przedstawia, a całą uwagę można poświęcić kolorom.

Syrenka jest też herbem

Warto wiedzieć, że syrena to nie tylko postać z bajek. Jest herbem Warszawy, a w mieście stoją jej pomniki, między innymi na Rynku Starego Miasta i nad Wisłą. W herbie syrenka trzyma miecz i tarczę, bo przedstawiono ją jako obrończynię miasta — to zupełnie inne ujęcie niż delikatna postać z opowieści. Najbardziej znaną baśniową syreną jest z kolei bohaterka „Małej Syrenki” duńskiego pisarza Hansa Christiana Andersena.

Łuski to powtarzający się wzór

Przyjrzyjcie się, jak ułożone są łuski: rząd po rzędzie, a każdy kolejny jest przesunięty względem poprzedniego, tak że łuska przykrywa granicę dwóch łusek spod spodu. Dokładnie tak układa się dachówki na dachu i tak samo wygląda to u prawdziwych ryb. Taki powtarzalny układ nazywamy wzorem — a zauważanie wzorów i przewidywanie, co będzie dalej, to jedna z pierwszych umiejętności potrzebnych w matematyce.

Kolorowanie rytmem

Ten rysunek świetnie nadaje się do kolorowania według ustalonej zasady. Można malować rzędami naprzemiennie: jeden ciemniejszy, jeden jaśniejszy, i tak do końca ogona. Można też wymyślić dłuższy rytm — dwie zielone, jedna turkusowa — i sprawdzić, czy uda się go utrzymać do samej płetwy. Przy takim zadaniu dziecko musi cały czas pamiętać, co było wcześniej, i przewidzieć, co powinno być dalej.

Jak pokolorować

Najlepiej wychodzą odcienie wody i muszli: turkus, morska zieleń, granat, fiolet i róż. Bardzo dobrze wygląda przejście — najciemniej przy górze ogona, coraz jaśniej ku płetwie. Krawędzie łusek możesz obrysować jaśniejszą kredką, a na kilku zostawić białą plamkę, żeby wyglądały na mokre i błyszczące. Płetwa na końcu bywa cieńsza i bardziej przezroczysta, więc pomaluj ją delikatniej niż resztę.

Dla rodzica

Kolorowanie łusek według rytmu jest spokojnym, długim zadaniem i właśnie dlatego bywa cenne — wymaga skupienia i cierpliwości, a jednocześnie nie stawia dziecka przed niczym trudnym. Warto ustalić zasadę razem przed startem, a na końcu wspólnie sprawdzić, czy udało się jej dotrzymać do samego końca. Można też poszukać wzorów wokół siebie: cegły w murze, kafelki, dachówki, paski na swetrze.