Każdy ściga się gdzie indziej

Na jednym arkuszu widać naraz kilka maszyn i dopiero wtedy dobrze widać, że wyścig wyścigowi nierówny. Jedne pojazdy jeżdżą po zamkniętym torze zbudowanym specjalnie do ścigania, z bandami i szerokimi zakrętami. Inne startują na zwykłych drogach zamkniętych na czas zawodów. Jeszcze inne — na krótkim torze kartingowym albo na ziemnym torze pełnym garbów i hałd. Miejsce zmienia niemal wszystko: prędkość, długość przejazdu i to, jak wygląda sam pojazd.

Nawierzchnia decyduje

Asfalt, szuter, ubita ziemia i śnieg to cztery zupełnie różne podłoża, a pojazd projektuje się pod jedno z nich. Maszyna zbudowana na gładki tor będzie bezradna na wybojach, a ta przystosowana do ziemnych skoków nie pojedzie najszybciej po równym asfalcie. Dlatego nie da się wskazać jednego, najlepszego pojazdu wyścigowego — można tylko zapytać, na czym i po czym ma jechać.

Co łączy wszystkie zawody

Przy tylu różnicach jest jedna rzecz wspólna: wszędzie mierzy się czas, i to bardzo dokładnie, do setnych części sekundy. Nikt nie robi tego stoperem. Na pojeździe montuje się mały nadajnik, a w nawierzchni przy linii ukryta jest pętla, która go odczytuje. Każde przejechanie zapisuje się samo, więc zawsze wiadomo, kto był szybszy — nawet jeśli różnica jest tak mała, że okiem nie da się jej zobaczyć.

Zróbcie własne zawody

Ta plansza świetnie nadaje się do zabawy, która zaczyna się po kolorowaniu. Nadajcie każdemu pojazdowi numer startowy, a potem ustalcie kolejność miejsc i wypiszcie ją obok jako tabelę wyników. Można losować, można wymyślić powód dla każdego miejsca, a można urządzić prawdziwy wyścig autkami po dywanie i wpisać rzeczywisty wynik. Przy okazji ćwiczy się liczenie miejsc i porządkowanie od pierwszego do ostatniego.

Jak pokolorować

Przy kilku pojazdach na jednej kartce warto z góry ustalić plan. Najlepiej wygląda, gdy każdy pojazd dostaje własny, mocny kolor główny, a wszystkie detale — opony, szyby, numery — kolorujecie na końcu, wszystkie naraz, żeby arkusz był spójny. Numery startowe umieśćcie na jasnym polu, dużym pismem. Tło możesz zostawić białe albo dorysować pod każdym pojazdem inną nawierzchnię: gładki asfalt, sypki szuter, grudkowatą ziemię.

Dla rodzica

Zawody to wdzięczny temat na rozmowę o przegrywaniu, bo w wyścigu ktoś zawsze jest ostatni. Warto zwrócić uwagę, że zawodnicy porównują się przede wszystkim z własnym wcześniejszym czasem — poprawiony wynik jest sukcesem także wtedy, gdy ktoś inny okazał się szybszy. To myśl, którą łatwo przenieść na naukę czytania, pływanie czy zawody na szkolnym boisku.