Od nogi do koła

W rowerze siła bierze się wyłącznie z człowieka i warto pokazać dziecku całą jej drogę. Naciskamy pedał, pedał obraca korbę, korba porusza zębatkę, zębatka ciągnie łańcuch, a łańcuch obraca drugą zębatkę przy tylnym kole. Koło się kręci i rower jedzie. To jeden z najprostszych mechanizmów, jakie da się obejrzeć z bliska — wystarczy odwrócić rower i powoli pokręcić pedałem.

Jeśli rower ma przerzutki, można pokazać jeszcze jedną rzecz: łańcuch przeskakuje między zębatkami o różnej wielkości. Na małej zębatce pedałuje się lekko, ale wolno — dobrze pod górę. Na dużej ciężej, za to szybciej. Nic się nie psuje ani nie zmienia w samym rowerze; zmienia się tylko to, ile pracy przypada na jeden obrót pedałów.

Co musi mieć rower na drodze

Rower jest pojazdem, więc obowiązują go przepisy. Musi mieć sprawne hamulce, dzwonek oraz oświetlenie: z przodu białe, z tyłu czerwone, do tego czerwone światło odblaskowe z tyłu. Kask nie jest w Polsce obowiązkowy, ale przy nauce jazdy i przy szybszych zjazdach naprawdę warto go zakładać. Odblaski na ubraniu i plecaku kosztują grosze, a po zmierzchu robią ogromną różnicę.

Karta rowerowa

Dziecko, które skończyło dziesięć lat, może samodzielnie jeździć rowerem po drodze, jeśli zdobędzie kartę rowerową. Zwykle zdaje się ją w szkole i obejmuje ona zarówno przepisy, jak i jazdę praktyczną. Młodsze dzieci jeżdżą pod opieką dorosłego. Warto o tym mówić bez straszenia — karta rowerowa to dla wielu dzieci pierwszy w życiu egzamin i pierwszy dokument, więc bywa powodem do dumy.

Jak pokolorować

Rama roweru może być dowolna — tu naprawdę nie ma złych wyborów. Warto natomiast zwrócić uwagę na szczegóły, które nadadzą rysunkowi realizmu: opony czarne, łańcuch i szprychy srebrne, siodełko i chwyty kierownicy ciemne. Jeśli na rysunku są lampki lub odblaski, pomaluj je na biało z przodu i czerwono z tyłu — dokładnie tak, jak muszą wyglądać naprawdę.

Dla rodzica

Przy tej kolorowance dobrze sprawdza się nazywanie części na głos: rama, kierownica, siodełko, błotnik, pedał, łańcuch. Dziecko, które zna nazwy, łatwiej powie, co się zepsuło albo co je uwiera. Można też umówić się na prosty przegląd przed każdą wycieczką: sprawdzamy hamulce, powietrze w oponach i czy nic nie stuka. To pięć minut, a uczy odpowiedzialności za własny sprzęt.