Bohaterka w wieku dziecka

Postacie, które są mniej więcej w wieku odbiorcy, działają na dzieci inaczej niż dorośli bohaterowie. Łatwiej się z nimi utożsamić, łatwiej wyobrazić sobie, że robi się to samo co one. Dlatego w książkach i bajkach dla najmłodszych główną rolę tak często dostaje dziecko, a nie ktoś dorosły. Ten rysunek działa podobnie: nie jest tylko obrazkiem do pokolorowania, ale też kimś, o kim da się coś opowiedzieć.

Wymyślcie, kim ona jest

Zanim albo zaraz po tym, jak skończycie kolorować, spróbujcie odpowiedzieć na kilka pytań: jak ma na imię, ile ma lat, gdzie mieszka, co lubi robić najbardziej, czego się boi. Nie trzeba niczego zapisywać — wystarczy opowiedzieć na głos. Takie pytania są łatwiejsze niż polecenie „opowiedz historię”, bo dają się od czego odbić, a odpowiedzi zwykle same układają się w opowieść.

Opowieść ma swoją budowę

Jeśli chcecie pójść dalej, warto trzymać się prostego szkieletu: kto, gdzie, co się stało, jak się skończyło. Bohaterka coś robi, pojawia się kłopot, ktoś pomaga, sprawa się rozwiązuje. To ta sama budowa, którą mają prawie wszystkie bajki i którą dziecko będzie później wykorzystywać, pisząc w szkole opowiadanie. Ćwiczone przy zabawie, wchodzi znacznie łatwiej niż tłumaczone przy zeszycie.

Udawanie to poważna praca

Zabawa w udawanie wygląda na zupełnie beztroską, a jest jednym z ważniejszych zajęć w rozwoju dziecka. Wcielając się w kogoś innego, trzeba mówić za tę postać, przewidywać, co ona zrobi, i brać pod uwagę, co czuje ktoś drugi. Ćwiczy się przy tym mowę, planowanie i rozumienie cudzych emocji naraz. Dlatego warto takie zabawy wspierać, zamiast uznawać je za stratę czasu przed „prawdziwą nauką”.

Jak pokolorować

Pod wodą kolory zachowują się inaczej niż na powierzchni: im głębiej, tym szybciej znika czerwień, a wszystko wpada w błękit i zieleń. Możesz to wykorzystać i całą scenę utrzymać w chłodnej gamie, zostawiając jeden ciepły akcent — na przykład rude włosy albo różową muszlę. Warto też zadbać o miejsce, w którym postać przechodzi w ogon: łagodne przejście koloru wygląda tam lepiej niż ostra granica.

Dla rodzica

Kolorowanka jest tu wygodnym pretekstem, bo dziecko ma zajęte ręce, a rozmowa idzie swobodniej niż przy stole twarzą w twarz. Warto zadawać pytania otwarte i nie poprawiać wymyślonych odpowiedzi — nawet jeśli syrenka mieszka w wannie i je naleśniki. Jeśli historia się rozwinie, można ją zapisać pod rysunkiem w kilku zdaniach i schować; po kilku miesiącach takie kartki czyta się z ogromną frajdą.