Dwie postacie zamiast jednej

Rysunek z dwiema bohaterkami działa inaczej niż ten z jedną. Oko samo zaczyna je zestawiać: która jest wyżej, która ma dłuższe włosy, czyj ogon jest bardziej zwinięty. Dlatego zanim sięgniecie po kredki, warto poświęcić chwilę na samo oglądanie. Porównywanie dwóch rzeczy leżących obok siebie jest łatwiejsze niż opisywanie jednej — i właśnie od tego zaczyna się uważne patrzenie.

Szukanie różnic

Spróbujcie wypisać albo wypowiedzieć na głos wszystko, czym te dwie postacie się od siebie różnią: ułożenie rąk, kształt płetwy, ozdoby we włosach, kierunek, w którym patrzą. Potem zróbcie odwrotnie i poszukajcie tego, co mają wspólnego. Ta druga część bywa trudniejsza, a jest równie ważna — grupowanie po tym, co wspólne, to podstawa porządkowania świata, od zabawek po działania na liczbach.

Liczenie parami

Dwie postacie to naturalna okazja do liczenia po dwa. Ile jest razem rąk, ile ogonów, ile oczu, ile płetw? Zamiast liczyć wszystko po kolei, można liczyć parami: dwa, cztery, sześć, osiem. Dzieci zwykle bardzo szybko łapią, że tak jest szybciej, a to pierwszy krok do mnożenia. Jeśli na rysunku są jeszcze muszle albo rybki, można policzyć i je, i sprawdzić, czy wychodzi liczba parzysta.

Kolorować tak samo czy inaczej

Przed rozpoczęciem warto podjąć jedną decyzję, bo zmienia ona cały efekt. Jeśli obie syrenki dostaną te same barwy, będą wyglądały jak siostry albo jak jedna postać pokazana dwa razy. Jeśli każda dostanie własną gamę, staną się dwiema różnymi bohaterkami z osobnymi historiami. Obie wersje są dobre, ale lepiej wybrać świadomie na początku, niż zorientować się w połowie.

Jak pokolorować

Sprawdzają się barwy morskie: turkus, szmaragd, granat, fiolet i róż, z jasnymi refleksami na ogonach. Włosy pomaluj pasmami w dwóch odcieniach, a nie jednym kolorem — od razu wyglądają na miękkie. Jeśli chcesz podkreślić, że postacie są różne, daj jednej barwy chłodne, a drugiej ciepłe. Tło zrób jaśniejsze niż obie sylwetki, żeby nie zlewały się z wodą.

Dla rodzica

Szukanie różnic i podobieństw wygląda na zabawę, a jest ćwiczeniem, które wraca w szkole przy segregowaniu, porównywaniu i wnioskowaniu. Warto zadawać pytania otwarte — „czym one się różnią?” zamiast „czy widzisz różnicę?” — bo wtedy dziecko musi samo poszukać i nazwać. Dobrze też zapisać znalezione różnice na kartce i policzyć je na koniec; wynik daje poczucie skończonego zadania.