Coś pomiędzy

Minibus istnieje dlatego, że między samochodem osobowym a dużym autobusem jest spora luka. Autem zabierzemy cztery, pięć osób. Autobusem kilkadziesiąt. A co, jeśli podróżuje dwanaście albo dwadzieścia? Wysyłanie wielkiego autobusu byłoby wtedy nieopłacalne i niepraktyczne, a kilka samochodów oznaczałoby kilku kierowców. Minibus rozwiązuje dokładnie ten problem.

Gdzie jeździ najczęściej

Minibusy obsługują trasy, na których duży autobus by się nie sprawdził: dowożą dzieci do szkół z okolicznych wsi, kursują na liniach o małej liczbie pasażerów, wożą wycieczki i grupy sportowe, dojeżdżają na lotnisko. Sprawdzają się też tam, gdzie drogi są wąskie albo kręte — mniejszy pojazd po prostu się zmieści, a autobus miałby kłopot z zawróceniem.

Co ma w środku

W minibusie fotele ustawia się zwykle w rzędach, po dwa albo trzy obok siebie, z przejściem albo bez. Miejsca mają pasy bezpieczeństwa, bo pojazd porusza się z prędkością samochodu, a nie miejskiego autobusu. Z tyłu albo na dachu bywa bagażnik na walizki, a część pojazdów ma podnośnik lub rozkładany podjazd, żeby mogła wjechać osoba na wózku.

Jak pokolorować

Minibusy bywają najróżniejsze, więc tu nie ma jednego poprawnego wyboru — od białych pojazdów firmowych po kolorowe busy wycieczkowe. Najlepiej sprawdza się jeden kolor nadwozia i wyraźny pas albo napis na boku. Szyby zostaw jasne, opony czarne, lusterka i zderzaki ciemniejsze. Jeśli chcesz, możesz wymyślić nazwę przewoźnika i wypisać ją na burcie.

Zasady w busie

Warto przy tej kolorowance powiedzieć o kilku prostych rzeczach. W minibusie zapinamy pasy — także na tylnych siedzeniach i także na krótkiej trasie. Nie stoi się podczas jazdy, bo pojazd hamuje ostrzej niż duży autobus. Wsiadamy i wysiadamy dopiero, gdy pojazd stoi, a przy wysiadaniu na poboczu wychodzimy stroną od jezdni tylko wtedy, gdy nie ma innej możliwości, i zawsze pod opieką dorosłego.

Dla rodzica

Jeśli dziecko dojeżdża minibusem do szkoły, ta kolorowanka jest dobrym pretekstem, żeby ustalić kilka rzeczy bez pośpiechu i bez nerwów: gdzie się czeka, co robimy, jeśli bus się spóźni, do kogo dzwonimy. Dzieci zwykle świetnie radzą sobie z takimi sytuacjami, o ile omówiło się je wcześniej na spokojnie, a nie dopiero w chwili, gdy coś pójdzie inaczej.