Dalej nie ma nowych cyfr

Dziewiątka jest ostatnią cyfrą i to czyni ją wyjątkową. Po niej nie pojawia się żaden nowy znak — zamiast tego zaczynamy łączyć te, które już mamy. Dziesięć to jedynka i zero postawione obok siebie. To jeden z najważniejszych momentów w nauce liczenia i warto go dziecku pokazać wprost: wszystkie liczby świata, nawet te ogromne, zapisujemy dziesięcioma znakami od 0 do 9.

Szóstka do góry nogami

Dziewiątka i szóstka to właściwie ten sam kształt, tylko obrócony. Można to sprawdzić na wydrukowanej kartce — wystarczy ją odwrócić. To zabawa, ale i praktyczna wiedza: właśnie dlatego dzieci na początku często mylą te dwie cyfry, zwłaszcza pisząc szybko. Pomaga jedna prosta wskazówka: dziewiątka ma brzuszek u góry i kreskę w dół, a szóstka odwrotnie.

Jak napisać dziewiątkę

Dziewiątkę pisze się w dwóch etapach, bez odrywania kredki. Najpierw rysujemy niewielkie kółko w górnej części, zaczynając od prawej strony i prowadząc rękę w lewo. Kiedy kółko się domknie, prowadzimy z jego prawej krawędzi prostą kreskę w dół. Ważne, żeby kreska szła prosto — jeśli się zawinie, cyfra zacznie przypominać literę g.

Dziewięć listków — liczenie z podziałem

Dziewięć to już taka liczba, przy której nikt nie ocenia „na oko”. Trzeba policzyć, a przy dziewięciu drobnych elementach łatwo się zgubić. Najlepiej działa dzielenie: trzy grupy po trzy listki albo pięć i cztery. Przy kolorowaniu można to zrobić naturalnie — najpierw pokolorujcie pięć listków jednym kolorem, potem cztery drugim, a na końcu policzcie wszystkie razem i sprawdźcie, czy wychodzi dziewięć.

Dla rodzica

Skoro dziewiątka zamyka zestaw cyfr, to dobry moment na małe podsumowanie. Można wyłożyć wszystkie dziesięć kolorowanek z cyframi obok siebie i poprosić dziecko o ułożenie ich po kolei — od zera do dziewiątki. To ćwiczenie porządkowania, rozpoznawania kształtów i pamięci naraz, a przy okazji ładnie domyka całą serię.

Jeśli dziecko myli dziewiątkę z szóstką, nie ma sensu tego wytykać przy każdej pomyłce. Lepiej działa jeden stały punkt odniesienia: „dziewiątka ma głowę u góry”. Wystarczy powtórzyć to kilka razy przy okazji pisania, a rozróżnienie przychodzi samo. Podobnie bywa z trójką i literą E albo z dwójką i piątką — przy każdej z tych par pomaga jedno krótkie zdanie, do którego można wracać.