Modraszka jest zwinna i ruchliwa. Przeszukując drzewa i krzewy, zawisa w najróżniejszych pozycjach, byle tylko dosięgnąć owadów i ich larw ukrytych w zakamarkach kory czy pod liśćmi.

Zimą, gdy owadów brakuje, modraszka chętnie odwiedza karmniki, gdzie zjada nasiona i słoninę. Jest przy tym odważna i szybka, więc łatwo ją zauważyć, jak śmiga między gałęziami.

Niebieską czapeczkę modraszki od reszty głowy oddziela wąska, biała obwódka, a przez oko biegnie ciemna pręga tworząca coś w rodzaju maski, dobrze widoczna z bliska na tle jasnych, białych policzków.

Skrzydła i ogon mają zielonkawoniebieski odcień, a przez środek żółtego brzucha biegnie cienka, ciemna smuga — młode ptaki są za to znacznie bardziej stonowane, żółtawoszare, bez wyraźnego błękitu na jeszcze niedojrzałej głowie.

Sikora modra to w rzeczywistości ten sam gatunek co modraszka, opisywany na osobnej stronie pod inną, równie popularną polską nazwą dokładnie tego samego, znanego ptaka.

Sikora lazurowa ma znacznie więcej białego w upierzeniu głowy i piersi, zupełnie inne od intensywnie żółtego brzucha i niebieskiej czapeczki modraszki z zachodniej i środkowej Europy oraz jej ogrodów.

W połowie XX wieku w Wielkiej Brytanii modraszki masowo nauczyły się przebijać aluminiowe kapsle na butelkach mleka dostarczanych pod drzwi domów, by dostać się do warstwy śmietanki — to jeden z najsłynniejszych, najczęściej cytowanych przykładów szybkiego rozprzestrzeniania się nowego zachowania wśród dzikich ptaków całego kontynentu.

Modraszka jest dziś jednym z najczęściej badanych ptaków w całej Europie właśnie dzięki chętnemu zajmowaniu sztucznych skrzynek lęgowych, które naukowcy mogą łatwo otwierać i kontrolować, śledząc całe pokolenia tych samych rodzin przez wiele kolejnych lat.

Naukowcy badający tak zwaną „osobowość” zwierząt wykorzystują modraszki jako jeden z gatunków modelowych, bo poszczególne osobniki wyraźnie różnią się między sobą śmiałością w podchodzeniu do nowych, nieznanych wcześniej przedmiotów i zupełnie nowych sytuacji.