Strona główna › Trygonometria › Wzory trygonometryczne
Wzory trygonometryczne
Tablice wzorów trygonometrycznych wyglądają groźnie — dwadzieścia wierszy, w każdym inna kombinacja znaków. W rzeczywistości wszystkie wzory redukcyjne da się odtworzyć jedną regułą, bez zaglądania do tablic i bez uczenia się ich na pamięć. Do tego dochodzą trzy wzory na sumę kątów i kąt podwojony, z których każdy ma konkretne zastosowanie. Definicje funkcji zakładam za znane — są w haśle o trygonometrii.
Przejdź od razu do zadań (7) ↓
1Po co redukować kąt
Materiał rozszerzony — cała strona
Podstawa dla liceum umieszcza wzory redukcyjne oraz wzory na sumę i różnicę kątów i kąt podwojony w zakresie rozszerzonym (dział VII, Trygonometria).
Do matury podstawowej potrzebne są tylko definicje, wartości dla kątów szczególnych, jedynka trygonometryczna oraz twierdzenie cosinusów — wszystko to jest w haśle podstawowym. Twierdzenie sinusów należy już do zakresu rozszerzonego.
Tablice podają wartości funkcji dla kątów od do . Tymczasem w zadaniach pojawiają się kąty , , a przy funkcjach okresowych nawet .
Wzory redukcyjne sprowadzają dowolny kąt do kąta ostrego — tak, żeby dało się odczytać wartość z tablicy albo z pamięci. To ich jedyne zadanie.
Warto zauważyć, że jeden taki wzór już znasz. Przy twierdzeniu cosinusów korzystaliśmy z zależności dla kątów rozwartych:
To są wzory redukcyjne — po prostu najprostsze z całej rodziny. Reszta działa dokładnie tak samo, tylko dla innych kątów odniesienia.
2Jedna reguła zamiast tablicy
Każdy wzór redukcyjny ma postać , gdzie to liczba całkowita. Żeby go rozpisać, wystarczą dwa pytania.
Reguła w dwóch krokach
Krok 1 — czy funkcja się zmienia? Patrzysz na wielokrotność :
• nieparzysta (, ) → funkcja zmienia się na kofunkcję: , ;
• parzysta (, ) → funkcja zostaje bez zmian.
Krok 2 — jaki znak? Ustalasz, w której ćwiartce leży kąt wyjściowy, i bierzesz znak, jaki ma tam funkcja pierwotna (ta z lewej strony wzoru).
Sprawdźmy regułę na dwóch przykładach.
. Wielokrotność jest parzysta, więc sinus zostaje sinusem. Dla ostrego kąt leży w drugiej ćwiartce, gdzie sinus jest dodatni. Wynik: ✓
. Wielokrotność jest nieparzysta, więc cosinus zmienia się w sinus. Kąt leży w drugiej ćwiartce, gdzie cosinus jest ujemny. Wynik: ✓
Kontrola liczbowa drugiego: dla mamy , a ✓
| kąt | funkcja | ||
|---|---|---|---|
| zmienia się | |||
| zmienia się | |||
| zostaje | |||
| zostaje | |||
| zmienia się | |||
| zostaje |
Tej tabeli nie trzeba pamiętać — każdy wiersz odtwarza się regułą w kilka sekund. Warto natomiast pamiętać znaki funkcji w ćwiartkach, bo bez nich krok drugi nie działa.
Znaki w ćwiartkach
I ćwiartka (–): wszystkie dodatnie.
II (–): tylko sinus dodatni.
III (–): tylko tangens dodatni.
IV (–): tylko cosinus dodatni.
3Suma i różnica kątów
Te wzory pozwalają policzyć wartość funkcji dla kąta, którego nie ma w tablicy, o ile da się go rozłożyć na dwa znane.
Dla różnicy wystarczy zamienić znak w środku — i tylko w środku:
Zwróć uwagę na przeciwne znaki w obu parach: przy sinusie suma kątów daje plus, a przy cosinusie minus. To najczęściej mylone miejsce w całym dziale.
Pomaga jedno zdanie: sinus jest zgodny, cosinus przekorny. Sinus sumy ma plus, cosinus sumy ma minus.
Uwaga na wzór, którego nie ma
— i to nie jest drobiazg.
Kontrprzykład: , a . Wartości są różne.
To ta sama pułapka co przy wzorach skróconego mnożenia i logarytmach: działanie nie rozdziela się względem dodawania. Nazwa funkcji przed nawiasem nie pozwala tego nawiasu po prostu opuścić.
4Kąt podwojony
Wzory na kąt podwojony nie są osobną wiedzą — wychodzą z sumy kątów po podstawieniu .
Cosinus podwojonego kąta ma trzy równoważne postacie — i to bywa mylące, bo w tablicach stoją obok siebie:
| postać | kiedy wygodna |
|---|---|
| gdy znasz obie funkcje | |
| gdy znasz tylko sinus | |
| gdy znasz tylko cosinus |
Wszystkie trzy to ten sam wzór. Dwie dolne powstają z górnej przez podstawienie jedynki trygonometrycznej w postaci albo .
Kontrola liczbowa dla :
- , a wzór daje ✓
- , a wzór daje ✓
- postać z samym sinusem: ✓
Najczęstszy błąd w tym miejscu: zapis . Dla dałoby to , a prawidłowa wartość wynosi około . Mnożenie kąta przez dwa nie mnoży wartości funkcji przez dwa.
5Przykłady krok po kroku
Trzy przykłady: redukcja kąta, wartość dla kąta spoza tablicy i zastosowanie kąta podwojonego.
Przykład 1 Redukcja kąta do ostrego
Oblicz oraz , korzystając ze wzorów redukcyjnych.
- Pierwszy. Rozkładam , bo jest wielokrotnością , a zostaje kątem ostrym.
- Wielokrotność jest parzysta, więc sinus pozostaje sinusem.
- Kąt leży w trzeciej ćwiartce, gdzie sinus jest ujemny.
- Zatem .
- Drugi. Rozkładam . Wielokrotność jest parzysta, więc cosinus zostaje cosinusem.
- Kąt leży w czwartej ćwiartce, gdzie cosinus jest dodatni.
- Zatem .
- Kontrola pierwszego: ✓, kontrola drugiego: ✓
- Kontrola sensu: w trzeciej ćwiartce dodatni jest tylko tangens, więc ujemny sinus się zgadza ✓
Odpowiedź: , .
Rozkład warto robić zawsze na najbliższą wielokrotność , tak żeby reszta była kątem ostrym. Dla można też wziąć — wyjdzie to samo, ale funkcja się zmieni i łatwiej o pomyłkę.
Przykład 2 Wartość dla kąta spoza tablicy
Oblicz dokładną wartość .
- Kąta nie ma wśród wartości szczególnych, ale rozkłada się na dwa znane: .
- Stosuję wzór na sinus sumy: .
- Podstawiam wartości:
- Wartość przybliżona: .
- Kontrola zakresu: sinus musi mieścić się między a , a mieści się ✓
- Kontrola sensu: leży blisko , więc sinus powinien być bliski jedynki — i jest ✓
- Kontrola drugą drogą: , więc , a cosinus małego kąta też jest bliski jedynki ✓
Odpowiedź: .
Odpowiedź zostawia się w postaci dokładnej, z pierwiastkami — przybliżenie służy tylko do kontroli. Ten sam rozkład na działa dla cosinusa, tylko ze znakiem minus w środku.
Przykład 3 Kąt podwojony w zadaniu
Kąt jest ostry i . Oblicz oraz .
- Najpierw potrzebuję cosinusa. Z jedynki trygonometrycznej: .
- Kąt jest ostry, więc biorę wartość dodatnią: .
- Dla cosinusa wybieram postać z samym sinusem, bo mam go podanego wprost: .
- Kontrola jedynką dla kąta podwojonego: ✓
- Kontrola inną postacią: ✓
- Kontrola sensu: oba wyniki mieszczą się w przedziale od do ✓
Odpowiedź: , .
Kontrola jedynką trygonometryczną dla kąta jest tu wyjątkowo tania i wyłapuje każdą pomyłkę rachunkową. Warto ją robić zawsze, gdy liczy się obie funkcje naraz.
6Najczęstsze błędy
Cztery błędy — pierwszy dotyczy opuszczania nawiasu.
Rozbijanie funkcji sumy kątów
Skąd się bierze: Zapis wygląda naturalnie, ale jest fałszywy. Dla lewa strona to , a prawa — różnica jest widoczna gołym okiem.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj, że nazwa funkcji nie pozwala opuścić nawiasu. To ta sama zasada co przy i przy logarytmie sumy: działanie nie rozdziela się względem dodawania.
Mylenie znaku we wzorach na sumę kątów
Skąd się bierze: Sinus sumy ma w środku plus, a cosinus sumy minus — odwrotnie, niż podpowiada odruch. Pomyłka daje wynik o poprawnej wartości bezwzględnej, ale złym znaku, więc przechodzi przez kontrolę zakresu.
Jak zrobić dobrze: Trzymaj się zdania: sinus zgodny, cosinus przekorny. Kontrola liczbowa: dla musi wyjść , a przy złym znaku wyjdzie .
Zapis
Skąd się bierze: Dwójka stojąca przy kącie zostaje odruchowo przeniesiona przed funkcję. Dla dawałoby to , podczas gdy . Przy większych kątach błąd bywa jeszcze groźniejszy, bo wynik przekracza jedynkę.
Jak zrobić dobrze: Pamiętaj, że — z cosinusem. Kontrola: jeśli wynik wyszedł większy od , na pewno pominięto cosinus.
Zapominanie o zmianie funkcji przy i
Skąd się bierze: Przy nieparzystej wielokrotności sinus przechodzi w cosinus i odwrotnie. Pominięcie tego kroku daje wynik o poprawnym znaku, ale niewłaściwej funkcji — a to często ten sam rząd wielkości, więc błąd bywa niewidoczny.
Jak zrobić dobrze: Zawsze zaczynaj od pytania „parzysta czy nieparzysta wielokrotność ”, a dopiero potem ustalaj znak. Kontrola: musi dać , a nie .
Zadania maturalne — wzory redukcyjne i kąty dopełniające się do 90°
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 7 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 7 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1 (sierpień 2011)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Po lewej stronie mamy sinus, po prawej cosinus — trzeba więc sprowadzić obie strony do tej samej funkcji. Robi to wzór redukcyjny.
- Podstawiamy do równania z treści:
- Skoro kąt jest ostry, a sinus dla kątów od do przyjmuje każdą wartość dokładnie raz, to
- Odpowiedź: , czyli D.
- Kontrola liczbowa: oraz ✓ Te same wartości.
- Sprawdzenie sumy kątów: ✓ — kąty dopełniają się do prostego, dokładnie jak każe wzór.
- Skąd dystraktory. Odpowiedź (C) to przepisanie kąta z treści bez żadnej zamiany — jakby sinus i cosinus tego samego kąta były równe (co zachodzi tylko dla ). Odpowiedź (A) to , czyli odejmowanie od złej liczby, a (B) to — obie powstają z pomylenia, do ilu kąty mają się dopełniać.
💡 Wskazówka: Gdy w jednym równaniu stoi sinus, a w drugim cosinus, zamień jedną funkcję na drugą wzorem . Potem obie strony mają tę samą funkcję i można porównać same kąty. Kontrola na koniec zajmuje sekundę: dwa kąty muszą się sumować do .
⚠ Podanie (odpowiedź C), czyli przepisanie kąta z treści. Równość zachodzi tylko dla , więc dla być prawdziwa nie może. Drugi błąd: odejmowanie od zamiast od i wyjście na — kąt nie byłby wtedy ostry, co przeczy treści. Wzór z dotyczy zamiany na , czyli tej samej funkcji, a nie przejścia z cosinusa na sinus.
Zadanie 2 (grudzień 2014)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Kąt jest rozwarty, więc najpierw sprowadzamy go do kąta ostrego wzorem redukcyjnym .
- Teraz sprawdzamy każdą odpowiedź — wszystkie cztery kąty są z tabeli wartości szczególnych, więc rachunek jest krótki:
- A: ✓ — zgadza się.
- B: — ta sama wartość, ale ze znakiem minus, więc nie.
- C: — nie.
- D: — nie.
- Odpowiedź: , czyli A.
- Krótsza droga, bez tabeli wartości. Zauważ, że i nie sumują się do — ale , a . Zatem wprost ze wzoru o kątach dopełniających.
- Kontrola znaku — najważniejsza rzecz w tym zadaniu. Kąt leży w drugiej ćwiartce, gdzie sinus jest dodatni, a cosinus i tangens ujemne. Skoro , to odpowiedzi o wartościach ujemnych (B i C) odpadają bez liczenia. Zostają A i D, a , podczas gdy sinus nigdy nie przekracza — więc D też odpada.
💡 Wskazówka: Zacznij od znaku. Kąt jest w drugiej ćwiartce, gdzie sinus jest dodatni, więc szukana liczba jest dodatnia — to odrzuca i jednym spojrzeniem. Potem skorzystaj z tego, że sinus nigdy nie wychodzi poza przedział od do , co odrzuca . Zostaje jedna odpowiedź i nie trzeba nawet znać wartości.
⚠ Wybór (odpowiedź B) przez mechaniczne odjęcie od obu liczb albo przez odruch „”. Wartość jest wtedy poprawna co do wielkości, ale ujemna — a jest dodatni. Drugi błąd: wybór (D), czyli ; żadna wartość sinusa nie może być większa od , więc ta odpowiedź odpada bez znajomości tabeli. Trzeci błąd: uznanie, że — wzór redukcyjny dla sinusa kąta rozwartego odejmuje kąt od , a nie od .
Zadanie 3 (maj 2022)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Dodajemy kąty z treści — to pierwszy odruch w każdym zadaniu z wzorami redukcyjnymi:
- Kąty dopełniają się do prostego, więc funkcje jednego zamieniają się na funkcje drugiego:
- Podstawiamy oba do wyrażenia:
- A to jest jedynka trygonometryczna:
- Odpowiedź: , czyli D.
- Kontrola liczbowa: , , , .
- ✓ (drobna różnica to zaokrąglenia)
- Zwróć uwagę, że liczba w ogóle nie wchodzi do wyniku. Wyrażenie tej postaci jest równe dla każdej pary kątów sumujących się do — można było wziąć i albo i .
💡 Wskazówka: Zawsze dodaj kąty, które widzisz w treści. Suma jest sygnałem, że zadanie jest o wzorach redukcyjnych, i wtedy zamiana funkcji jednego kąta na funkcje drugiego zwykle prowadzi wprost do jedynki trygonometrycznej. Tutaj wystarczy zamienić dwa czynniki, żeby całe wyrażenie zapadło się do .
⚠ Sięganie po wzór na sinus sumy kątów. On faktycznie daje ten wynik (), ale nie ma go w wymaganiach matury podstawowej i łatwo pomylić go ze wzorem na cosinus sumy. Droga przez wzory redukcyjne i jedynkę korzysta wyłącznie z rzeczy obowiązkowych. Drugi błąd: zamiana tylko jednego czynnika, na przykład na , i zatrzymanie się przy — trzeba zamienić oba, żeby powstała suma kwadratów. Trzeci błąd: wybór (B) przez skojarzenie z kątem , który tu nie występuje.
Zadanie 4 (marzec 2012)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Treść mówi o trójkącie prostokątnym, a to od razu daje informację o kątach: dwa kąty ostre w takim trójkącie zawsze sumują się do . Sprawdźmy:
- ✓
- Zamieniamy na cosinus kąta :
- Podstawiamy do licznika — oba składniki stają się identyczne:
- Odpowiedź: , czyli D.
- Kontrola liczbowa: i — te same wartości ✓
- ✓
- Zauważ, że dopiero po zamianie widać, że można skrócić. Przed zamianą licznik jest sumą dwóch różnych rzeczy i skracać nie wolno — mianownik dotyczy całego licznika, nie jednego składnika.
- Odpowiedź (A) jest ciekawa: powstaje z poprawnego rozdzielenia ułamka na , ale potem ktoś skraca mianownik, którego skrócić nie można. Poprawnie ten drugi ułamek jest równy , więc suma wynosi .
💡 Wskazówka: Informacja „trójkąt prostokątny” to w tych zadaniach nie ozdoba — to gwarancja, że kąty ostre sumują się do , czyli że wzory redukcyjne wejdą w grę. Tu wystarczy zauważyć, że i to ta sama liczba, i cały ułamek robi się trywialny.
⚠ Skrócenie z licznika i mianownika przed zamianą funkcji, czyli traktowanie sumy jak iloczynu. Prowadzi to do odpowiedzi (B). Skracać można tylko czynniki, a licznik jest sumą — dopóki nie zamienimy na i nie zapiszemy licznika jako , nie ma co skracać. Drugi błąd: odpowiedź A, czyli zatrzymanie się na i uznanie tego ułamka za ; on jest równy , bo licznik i mianownik to ta sama liczba.
Zadanie 5 (czerwiec 2022)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Wyrażenie znaczy: wartość cosinusa kąta , podniesiona do kwadratu. Zaczynamy więc od zamiany funkcji, a kwadrat zostawiamy na koniec.
- Wzór redukcyjny:
- Podnosimy do kwadratu:
- Odpowiedź: , czyli C.
- Kontrola liczbowa. Ze wynika , więc .
- ✓, a ✓
- Uwaga na to, czego zadanie NIE wymaga. Nie trzeba liczyć — a to najczęstsza pułapka. Odpowiedź (D) to właśnie , bo . Kto odruchowo sięgnie po jedynkę trygonometryczną, trafi dokładnie w ten dystraktor.
- Sedno zadania: to nie . Nawias zmienia wszystko — wzór redukcyjny zamienia cosinus na sinus i wynik jest podany wprost w treści.
💡 Wskazówka: Zwróć uwagę na nawias: dotyczy kąta , a nie kąta . Po zastosowaniu wzoru redukcyjnego dostajesz , czyli liczbę podaną w treści — całe zadanie sprowadza się do podniesienia do kwadratu. Jeśli łapiesz się na liczeniu , to znak, że pominąłeś wzór redukcyjny.
⚠ Policzenie zamiast : z jedynki trygonometrycznej , czyli odpowiedź D. To dystraktor ustawiony dokładnie na zignorowanie nawiasu. Drugi błąd: podniesienie do kwadratu tylko licznika i wybór (B) — kwadrat ułamka to kwadrat licznika przez kwadrat mianownika. Trzeci: odpowiedź (A), która powstaje z , czyli z pomylenia z jego dopełnieniem do jedynki.
Zadanie 6 (czerwiec 2019)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Dodajemy kąty: — czyli wzory redukcyjne wchodzą w grę.
- Zamieniamy na funkcję kąta :
- Podstawiamy — teraz wszystko dotyczy jednego kąta:
- Wyciągamy dwójkę przed nawias:
- Odpowiedź: , czyli C.
- Kontrola liczbowa: , , .
- ✓
- Zwróć uwagę, że i to ta sama liczba () — dlatego drugi i trzeci składnik są identyczne i sumują się do podwojonego .
- Dlaczego dwójka z treści nie psuje jedynki. Po zamianie mamy , czyli oba kwadraty pomnożone przez dwa — a to jest razy jedynka. Gdyby przy jednym z nich stała inna liczba, wyrażenie nie zwinęłoby się tak ładnie i zależałoby od kąta.
💡 Wskazówka: Przy trzech składnikach najpierw sprowadź wszystko do jednego kąta — dopiero wtedy widać, co się z czym łączy. Tu zamiana na sprawia, że dwa składniki stają się identyczne, a współczynniki przy i wyrównują się na . To wyrównanie jest warunkiem, żeby dała się wyciągnąć jedynka.
⚠ Wybór (odpowiedź B) przez zignorowanie dwójki przy pierwszym składniku i wyciągnięcie jedynki z bez sprawdzenia współczynników. Trzeba porównać, ile razy występuje każdy kwadrat — tu oba po dwa razy. Drugi błąd: wybór (D) przez zsumowanie samych współczynników () bez zauważenia, że kwadraty łączą się w jedynkę. Trzeci błąd: zamiana na , czyli odejmowanie kąta bez zmiany funkcji; wtedy wychodzi , wyrażenie zależne od kąta, którego wartość () nie występuje wśród odpowiedzi.
Zadanie 7 (maj 2011)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- Kąty i sumują się do , ale tutaj to nie ma znaczenia — i to jest cała sztuczka zadania. W liczniku i mianowniku stoją pełne jedynki trygonometryczne, każda dla swojego kąta.
- Licznik. Suma kwadratów sinusa i cosinusa tego samego kąta jest równa , niezależnie od tego, jaki to kąt:
- Mianownik. Ta sama jedynka, dla kąta :
- Dzielimy:
- Odpowiedź: , czyli B.
- Kontrola liczbowa: , , więc licznik to ✓
- , , więc mianownik to ✓
- Dlaczego mianownik jest ważny. Ułamek o zerowym liczniku jest równy zero tylko wtedy, gdy mianownik nie jest zerem. Tu mianownik wynosi , więc wszystko jest w porządku. Warto to zauważyć, bo autor zadania celowo dodał w mianowniku zamiast — gdyby było , mianownik byłby zerem i wyrażenie nie miałoby wartości.
- Zwróć uwagę, że kąty i są tu kompletnie nieistotne. Można je zamienić na dowolne inne i wynik się nie zmieni. Ich suma równa to fałszywy trop — sugeruje wzory redukcyjne, których nie trzeba w ogóle użyć.
💡 Wskazówka: Nie rzucaj się na wzory redukcyjne tylko dlatego, że kąty sumują się do . Najpierw sprawdź, czy w liczniku i mianowniku nie stoją pełne jedynki trygonometryczne — czyli sumy kwadratów sinusa i cosinusa tego samego kąta. Jedynka nie wymaga, żeby kąt był szczególny; działa dla każdego. Tu wystarczy podstawić w dwóch miejscach i policzyć .
⚠ Sprowadzanie obu kątów do jednego wzorami redukcyjnymi — droga poprawna, ale zupełnie zbędna, bo jedynka działa dla każdego kąta osobno. Drugi błąd, poważniejszy: wybór (odpowiedź D) przez skrócenie ułamka „jedynka przez jedynkę” bez uwzględnienia dodanych i odjętych liczb. Trzeba najpierw policzyć licznik () i mianownik () do końca, a dopiero potem dzielić. Trzeci błąd: uznanie, że skoro licznik jest zerem, to wyrażenie jest nieokreślone — zero w liczniku jest zupełnie w porządku, problem byłby z zerem w mianowniku.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
| 1. D | 2. A | 3. D | 4. D | 5. C | 6. C |
| 7. B |
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
7Pytania i odpowiedzi
Do czego służą wzory redukcyjne?
Do sprowadzenia dowolnego kąta do kąta ostrego, dla którego wartość funkcji można odczytać z tablicy lub z pamięci. Bez nich nie da się policzyć na przykład , bo tablice podają wartości tylko od do .
Jak zapamiętać wzory redukcyjne?
Nie trzeba ich pamiętać. Wystarczy jedna reguła: przy nieparzystej wielokrotności funkcja zmienia się na kofunkcję, przy parzystej zostaje, a znak bierze się z ćwiartki, w której leży kąt wyjściowy.
Jakie są wzory na sinus i cosinus sumy kątów?
oraz . Przy sinusie w środku stoi plus, a przy cosinusie minus — to najczęściej mylone miejsce.
Dlaczego nie równa się ?
Bo podwojenie kąta nie podwaja wartości funkcji. Prawidłowy wzór to . Dla błędny zapis dałby , a rzeczywista wartość wynosi około .
Skąd biorą się trzy postacie wzoru na ?
Wszystkie trzy to ten sam wzór. Podstawowa postać przechodzi w pozostałe po zastosowaniu jedynki trygonometrycznej — wystarczy zastąpić jeden z kwadratów jego dopełnieniem do jedynki.
Czy wzory trygonometryczne są na maturze podstawowej?
Nie. Podstawa umieszcza wzory redukcyjne oraz wzory na sumę kątów i kąt podwojony w zakresie rozszerzonym. Na poziomie podstawowym wystarczą definicje, wartości szczególne, jedynka trygonometryczna i twierdzenie cosinusów — dział VII, punkt 3. Twierdzenie sinusów stoi w tym samym dziale, ale w zakresie rozszerzonym (punkt 7).
Czytaj dalej
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.