Strona główna › Potęgi i pierwiastki › Logarytmy
Logarytmy
Logarytm ma opinię trudnego, a jest pytaniem o wykładnik — i to jedynym, jakie zadaje. Jeśli wiesz, że , to wiesz już, ile wynosi . Cała reszta, łącznie z trzema wzorami, wychodzi wprost z praw potęg, które znasz ze szkoły podstawowej. Trudność leży gdzie indziej: w zapisie, który wygląda obco, i w jednej pułapce, przez którą przechodzi większość błędów.
Przejdź od razu do zadań (23) ↓
1Potęgowanie ma dwa działania odwrotne
Zacznijmy od miejsca, w którym logarytm w ogóle się pojawia — bo bez tego wygląda na wymyślony bez powodu.
W równaniu występują trzy liczby: podstawa , wykładnik i wynik . Znając dwie z nich, można szukać trzeciej — i to daje trzy różne pytania:
| czego szukasz | pytanie | działanie | zapis |
|---|---|---|---|
| wyniku | ile to jest ? | potęgowanie | |
| podstawy | co do trzeciej daje ? | pierwiastkowanie | |
| wykładnika | do której potęgi podnieść , żeby wyszło ? | logarytmowanie |
Potęgowanie ma więc dwa działania odwrotne, nie jedno. Pierwiastkowanie szuka podstawy, a logarytmowanie — wykładnika. To jedyna różnica między nimi i warto ją zapamiętać, bo tłumaczy, dlaczego oba istnieją osobno.
Dodawanie i mnożenie takiego rozdwojenia nie mają, bo są przemienne: i to to samo, więc wystarczy jedno odejmowanie. Potęgowanie przemienne nie jest — , ale — i stąd bierze się potrzeba dwóch osobnych działań odwrotnych.
To jest w podstawie programowej
Podstawa dla liceum umieszcza logarytmy w dziale I. Liczby rzeczywiste, zakres podstawowy, punkt 9: „stosuje związek logarytmowania z potęgowaniem, posługuje się wzorami na logarytm iloczynu, logarytm ilorazu i logarytm potęgi”.
W zakresie rozszerzonym dochodzi tylko jedno: wzór na zamianę podstawy logarytmu. Piszę o nim na końcu, osobno oznaczony.
2Definicja i co z niej od razu wynika
Definicja
to wykładnik, do którego trzeba podnieść , żeby otrzymać .
Równoważnie: oznacza dokładnie to samo co .
Te dwa zapisy to jedno i to samo zdanie, przeczytane z dwóch stron. Przy każdym zadaniu z logarytmem warto zacząć od przetłumaczenia go na postać z potęgą — problem zwykle wtedy znika.
- , bo ,
- , bo ,
- , bo ,
- , bo .
Ostatni przykład pokazuje coś ważnego: logarytm bywa ujemny. Przy podstawie większej od jedynki — a taka jest w szkolnych zadaniach niemal zawsze — dzieje się tak dokładnie wtedy, gdy jest mniejsze od jedynki, bo potrzebny jest wtedy ujemny wykładnik, czyli odwrotność.
Warto jednak wiedzieć, że przy podstawie mniejszej od jedynki jest odwrotnie. Założenia niżej dopuszczają każde różne od , więc podstawa może być ułamkiem: , bo — tutaj logarytm wyszedł ujemny dla większego od jedynki. Reguła bez zastrzeżenia o podstawie po prostu nie działa; pewne jest tylko jedno: niezależnie od podstawy.
Założenia biorą się wprost z definicji, nie są dodatkową regułą do zapamiętania:
| warunek | dlaczego |
|---|---|
| potęga liczby dodatniej jest zawsze dodatnia, więc ujemne ani zero nigdy nie wyjdzie | |
| dla podstawy ujemnej potęgi „skakałyby” między znakami | |
| jedynka do każdej potęgi daje jedynkę, więc pytanie o wykładnik nie miałoby odpowiedzi |
Z definicji wypadają też dwie wartości, które warto znać na pamięć — a właściwie umieć wyprowadzić w sekundę:
Pierwsza: do której potęgi podnieść , żeby dostać ? Do zerowej, bo . Druga: żeby dostać samo , wystarczy pierwsza potęga.
3Trzy wzory — wszystkie z praw potęg
Tych wzorów też nie trzeba pamiętać osobno. Każdy jest przepisanym prawem potęg, tylko czytanym od strony wykładników.
| prawo potęg | odpowiadający wzór na logarytm |
|---|---|
Zależność jest systematyczna: logarytm obniża działanie o jeden poziom. Mnożenie zamienia na dodawanie, dzielenie na odejmowanie, a potęgowanie na mnożenie.
Zobaczmy to na liczbach. Weźmy :
Oba sposoby dają ✓ — i widać dlaczego: , , a przy mnożeniu potęg wykładniki się dodają.
Tak samo działa wzór na potęgę. Zamiast liczyć wprost, można rozłożyć:
Po co komu zamiana mnożenia na dodawanie
Dziś to wygląda na sztuczkę, ale przez trzysta lat na tym opierały się wszystkie poważne rachunki. Mnożenie wielocyfrowych liczb zastępowano dodawaniem ich logarytmów odczytanych z tablic.
Tak liczono w astronomii, nawigacji i inżynierii aż do upowszechnienia kalkulatorów. Suwak logarytmiczny — narzędzie oparte dokładnie na tym wzorze — był w użyciu jeszcze w latach siedemdziesiątych XX wieku.
Dziś logarytmy zostały tam, gdzie są niezbędne, a nie wygodne: w skali decybelowej, skali Richtera, pH i wszędzie, gdzie wielkości zmieniają się o rzędy wielkości.
4Pułapka: logarytm sumy
Wzory dotyczą iloczynu i ilorazu. Dla sumy żaden wzór nie istnieje — a to właśnie tam popełnia się najwięcej błędów.
Sprawdźmy to jednym kontrprzykładem, bo do obalenia równości wystarczy jeden:
| zapis | obliczenie | wynik |
|---|---|---|
| poprawnie | ||
| błędnie |
Wyniki są różne, więc równość jest fałszywa — i to jest dowód, nie przypuszczenie.
Ten błąd ma dokładnie tę samą naturę co , o którym piszę przy wzorach skróconego mnożenia. W obu przypadkach chodzi o to samo złudzenie: że działanie „rozdziela się” na składniki sumy.
Reguła, która porządkuje wszystkie takie pułapki
Potęgowanie, pierwiastkowanie i logarytmowanie rozdzielają się względem mnożenia i dzielenia — nigdy względem dodawania i odejmowania.
Dlatego prawdą są oraz , a fałszem „” oraz „” .
Gdy nie masz pewności — podstaw dwie małe liczby i policz obie strony. Pięć sekund rozstrzyga sprawę.
Warto też zauważyć, czego wzory nie mówią. dotyczy potęgi liczby logarytmowanej, a nie potęgi całego logarytmu: to coś zupełnie innego niż .
5Logarytm dziesiętny, naturalny i zmiana podstawy
Dwie podstawy występują tak często, że mają skrócony zapis.
| nazwa | podstawa | zapis | gdzie występuje |
|---|---|---|---|
| dziesiętny | (bez indeksu) | skala Richtera, pH, decybele | |
| naturalny | wzrost wykładniczy, analiza matematyczna |
W polskiej szkole zapis bez indeksu oznacza logarytm dziesiętny. Warto o tym pamiętać, bo w części literatury zagranicznej i w językach programowania ten sam zapis bywa logarytmem naturalnym.
Materiał rozszerzony: zamiana podstawy
Ten wzór jest jedynym elementem tematu, który podstawa umieszcza w zakresie rozszerzonym. Do matury podstawowej nie jest potrzebny.
Pozwala policzyć logarytm o dowolnej podstawie za pomocą kalkulatora, który zna tylko i .
Nowa podstawa może być dowolna — byle ta sama w liczniku i mianowniku. W praktyce bierze się albo .
Przykład: ile wynosi ? Kalkulator nie ma takiego przycisku, ale ma :
Kontrola sensu jest tu tania i warto ją zrobić: , a , więc wykładnik dający musi leżeć między a — i rzeczywiście tam leży ✓
Zwróć uwagę, że pojawia się tu jako wartość do oszacowania, ale w zadaniach bywa też odpowiedzią: równanie ma dokładnie takie rozwiązanie i w tej postaci należy je zostawić. Jak rozwiązuje się równania i nierówności, w których niewiadoma stoi w wykładniku albo pod logarytmem, opisuję osobno.
6Przykłady krok po kroku
Trzy przykłady: odczytanie z definicji, zwijanie wyrażenia i równanie logarytmiczne.
Przykład 1 Obliczanie wprost z definicji
Oblicz , oraz .
- Każdy logarytm tłumaczę na pytanie o wykładnik — to jedyna potrzebna metoda.
- Pierwszy: do której potęgi podnieść , żeby wyszło ? Wypisuję: , , , .
- Zatem .
- Drugi: szukam wykładnika dla . Skoro liczba jest mniejsza od jedynki, wykładnik musi być ujemny.
- , więc , czyli .
- Trzeci: , bo każda liczba do potęgi zerowej daje jeden.
- Kontrola pierwszego: ✓
- Kontrola drugiego: ✓
Odpowiedź: , , .
Przy podstawie naturalnej i niedużych liczbach najszybciej jest wypisać kolejne potęgi i odczytać wynik. Metoda wygląda prymitywnie, ale na maturze bez kalkulatora bywa najpewniejsza.
Przykład 2 Zwijanie wyrażenia
Zapisz jako jeden logarytm: , a następnie oblicz wartość.
- Suma logarytmów o tej samej podstawie to logarytm iloczynu.
- Różnica logarytmów to logarytm ilorazu.
- Teraz z definicji: do której potęgi podnieść , żeby dostać ? Do trzeciej.
- Kontrola: , a ✓
- Kontrola warunku: wszystkie logarytmy mają tę samą podstawę , więc wzory wolno było zastosować ✓
Odpowiedź: .
Kluczowy warunek to jednakowa podstawa wszystkich logarytmów — bez niej żadnego z tych wzorów użyć nie wolno. Zwijanie zwykle opłaca się bardziej niż liczenie każdego składnika osobno, bo wewnątrz często skraca się do ładnej liczby.
Przykład 3 Proste równanie logarytmiczne
Rozwiąż równanie .
- Najpierw zaznaczam dziedzinę: liczba logarytmowana musi być dodatnia, więc , czyli .
- Teraz tłumaczę równanie na postać z potęgą, korzystając z definicji.
- oznacza dokładnie .
- , więc .
- Sprawdzam dziedzinę: ✓ — rozwiązanie jest dopuszczalne.
- Kontrola podstawieniem: , a , bo ✓
Odpowiedź: .
Dziedzina nie jest formalnością — w wielu zadaniach właśnie ona odrzuca jedno z dwóch rozwiązań. Warto ją wypisać przed rozwiązywaniem, a nie po, bo wtedy łatwo o niej zapomnieć.
7Najczęstsze błędy
Cztery błędy — pierwszy jest odpowiednikiem pułapki znanej z potęg.
Rozbijanie logarytmu sumy
Skąd się bierze: Przez analogię do wzoru na iloczyn uczeń pisze . Dla daje to zamiast — a taki wzór po prostu nie istnieje.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj granicę: wzory działają dla iloczynu, ilorazu i potęgi, nigdy dla sumy. Gdy w logarytmie stoi suma, spróbuj ją najpierw rozłożyć na czynniki — dopiero wtedy wzór zadziała.
Pomijanie dziedziny w równaniach
Skąd się bierze: Liczba logarytmowana musi być dodatnia, ale warunek nie jest widoczny w samym równaniu. Bez niego do odpowiedzi trafiają rozwiązania, dla których logarytm w ogóle nie istnieje.
Jak zrobić dobrze: Wypisz dziedzinę przed rozwiązywaniem, jako pierwszy krok, i porównaj z nią każdy otrzymany pierwiastek. Przy dwóch rozwiązaniach zwykle jedno odpada właśnie tutaj.
Mylenie z
Skąd się bierze: Zapisy różnią się tylko nawiasem, a znaczą co innego. Wzór dotyczy potęgi liczby logarytmowanej; dla kwadratu całego logarytmu żadnego uproszczenia nie ma.
Jak zrobić dobrze: Czytaj, co dokładnie jest podniesione do potęgi. Kontrola liczbowa: , ale — tu akurat zgodnie, więc sprawdź drugą parę: , a .
Stosowanie wzorów do logarytmów o różnych podstawach
Skąd się bierze: Wzory na sumę i różnicę wymagają jednakowej podstawy. Wyrażenia nie da się zwinąć w jeden logarytm żadnym z nich.
Jak zrobić dobrze: Przed zwinięciem sprawdź indeksy przy wszystkich logarytmach. Jeśli się różnią, potrzebna jest najpierw zamiana podstawy — a to już materiał rozszerzony.
Zadania maturalne — jak obliczyć logarytm z definicji
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 7 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 7 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1 (sierpień 2014)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- To zadanie sprawdza jedną jedyną rzecz: czy potrafisz przepisać logarytm na potęgę. Warto je zrobić jako pierwsze, bo cała reszta strony z niego wynika.
- Definicja logarytmu. Zapis znaczy: . Trzy liczby układają się tak:
- podstawa do potęgi wynik daje argument
- Podstawiamy nasze liczby. Podstawa to , argument to , a wynikiem jest :
- Odpowiedź: , czyli B.
- Kontrola sensu: to już za dużo, a to za mało — więc musi leżeć między 0 a 1. I faktycznie .
💡 Wskazówka: Zapamiętaj kolejność: podstawa zostaje podstawą potęgi, wynik logarytmu idzie w wykładnik, a argument zostaje po drugiej stronie równości. Podstawa nigdy nie zamienia się miejscami z wynikiem.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź A (), czyli zamiana podstawy z wynikiem. Łatwo to odsiać podstawieniem: gdyby , to — a logarytm z liczby mniejszej od podstawy musi być mniejszy od 1.
Zadanie 2 (listopad 2009)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Znowu definicja — tylko tym razem szukamy argumentu, a nie wyniku.
- Przepisujemy na potęgę. Podstawa , wynik , argument :
- Odpowiedź: , czyli C.
- Nie ma potrzeby tego liczyć — ale dla orientacji , a . To zupełnie różne liczby, więc wybór między C i D naprawdę coś zmienia.
💡 Wskazówka: Gdy w zadaniu logarytm jest znany, a szukamy argumentu, po prostu podnieś podstawę do potęgi równej wynikowi. Żadnych praw logarytmów tu nie trzeba.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D (), czyli zamiana podstawy z wykładnikiem. Pomaga pytanie kontrolne: „do której potęgi podnieść trójkę?” — do dziewiątej. Więc trójka jest na dole, dziewiątka w wykładniku.
Zadanie 3 (marzec 2012)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Krok 1 — zapisujemy argument jako potęgę podstawy. Ułamek to odwrotność , a odwrotność oznacza wykładnik ujemny:
- Krok 2 — czytamy wykładnik.
- Odpowiedź: , czyli A.
- Kontrola: ✓.
💡 Wskazówka: Reguła, która oszczędza dużo czasu: argument mniejszy od 1 zawsze daje logarytm ujemny (przy podstawie większej od 1). Widząc ułamek w argumencie, od razu wiesz, że szukasz odpowiedzi ze znakiem minus — to odsiewa połowę opcji.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź B (), czyli przeniesienie ułamka z argumentu do wyniku. Ułamek nie oznacza wyniku „jedna trzecia z minusem” — oznacza wykładnik , bo .
Zadanie 4 (maj 2020)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Krok 1 — rozkładamy liczbę pod pierwiastkiem.
- Krok 2 — pierwiastek to potęga o wykładniku , a potęgę potęgi mnożymy wykładnikami.
- Krok 3 — czytamy wykładnik.
- Odpowiedź: , czyli D.
- Kontrola: ✓. Można też oszacować: , a leży między 5 i 25, więc wynik musi być między 1 i 2 — pasuje.
💡 Wskazówka: Pierwiastek w argumencie połowi logarytm: . Tu , więc od razu — bez zamiany na potęgi.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź A (), czyli odwrócenie ułamka. Warto sprawdzić szacowaniem: , a to nie jest . Drugi częsty błąd: odpowiedź C, czyli pominięcie pierwiastka.
Zadanie 5 (grudzień 2014)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Krok 1 — przepisujemy równanie wykładnicze na logarytm. Z definicji: skoro , to jest tym wykładnikiem, czyli:
- Krok 2 — szukamy tej postaci wśród odpowiedzi. Żadna nie brzmi , ale D ma podstawę 4 — więc doprowadźmy nasz wynik do jego postaci. Rozkładamy dziewiątkę:
- Odpowiedź: , czyli D.
- Dlaczego pozostałe są złe. A: — to logarytm dziesiętny z , czyli około , a szukany to około . B: — odwrotna podstawa i odwrotny argument. C: — podstawa i argument zamienione miejscami.
💡 Wskazówka: Każde równanie ma rozwiązanie — to jedyna treść tego zadania. Reszta to dopasowanie do postaci odpowiedzi. Jeśli nie widzisz swojej postaci na liście, spróbuj rozłożyć argument na potęgę i wyciągnąć wykładnik przed logarytm.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź A, czyli mechaniczne „skoro dzielenie, to różnica logarytmów”. Wzór na zmianę podstawy brzmi — to iloraz logarytmów dziesiętnych, a nie ich różnica. Kreska ułamkowa nie jest minusem.
Zadanie 6 (maj 2015)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- Dwa logarytmy o podstawach mniejszych od jedynki — tam wykładniki wychodzą ujemne. Liczymy każdy osobno.
- Liczba . Podstawa , argument . Iloraz wykładników:
- Kontrola: ✓
- Liczba . Podstawa , argument :
- Kontrola: ✓
- Iloczyn. Trzy czynniki, wszystkie ujemne — a iloczyn trzech liczb ujemnych jest ujemny:
- Odpowiedź: , czyli B.
💡 Wskazówka: Przy podstawie ułamkowej wynik jest ujemny, gdy argument jest większy od jedynki — bo trzeba brać odwrotność. Zapisanie podstawy jako potęgi z minusem () załatwia znak automatycznie, bez zgadywania.
⚠ Najczęstszy błąd: policzenie i (zignorowanie ułamkowej podstawy), co daje — przypadkiem ten sam wynik. Tu błąd nie zostaje ukarany, ale w innym zadaniu już tak; warto liczyć znak świadomie, a nie z przypadku.
Zadanie 7 (sierpień 2015)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Zadanie wygląda groźnie, ale ma w środku pułapkę, która skraca całą drugą część do zera. Zacznijmy od niej.
- Krok 1 — patrzymy na ostatni czynnik. Logarytm z jedynki jest zawsze zerem, niezależnie od podstawy:
- Krok 2 — cały drugi składnik to iloczyn, w którym jest zero. Mnożenie przez zero daje zero — nie trzeba liczyć :
- Krok 3 — zostaje pierwszy składnik. Zamieniamy ułamek dziesiętny na zwykły:
- Krok 4 — składamy całość.
- Odpowiedź: , czyli C.
💡 Wskazówka: Zanim rzucisz się na rachunki, przejrzyj wyrażenie w poszukiwaniu — jeśli stoi w iloczynie, zeruje cały składnik. Tu oszczędza to liczenia , które jest zupełnie niepotrzebne.
⚠ Najczęstszy błąd: potraktowanie wyrażenia jako , czyli zignorowanie kolejności działań — wtedy wszystko mnoży się przez zero i wychodzi odpowiedź D. Mnożenie wiąże mocniej niż odejmowanie, więc zero zabiera tylko drugi składnik. Drugi częsty błąd: (odpowiedź A) z pomylenia z .
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
| 1. B | 2. C | 3. A | 4. D | 5. D | 6. B |
| 7. C |
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Zadania maturalne — suma i różnica logarytmów
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 10 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 15 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1 (sierpień 2025)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Krok 1 — sklejamy różnicę w jeden logarytm. Podstawy są takie same (obie równe 3), więc różnicę zamieniamy na logarytm ilorazu:
- Krok 2 — liczymy logarytm. Pytamy: do której potęgi podnieść 3, żeby dostać ?
- , więc
- Odpowiedź: , czyli A.
💡 Wskazówka: Zanim cokolwiek policzysz, sprawdź, czy oba logarytmy mają tę samą podstawę. Tu obie są równe 3, więc wolno je skleić. Gdyby podstawy się różniły, tego kroku zrobić nie można.
⚠ Najczęstszy błąd: dzielenie logarytmów zamiast odejmowania — czyli policzenie . Różnica logarytmów to logarytm ilorazu liczb, a nie iloraz logarytmów.
Zadanie 2 (czerwiec 2025)1 pktśrednie
| Iloczyn jest równy . | P | F |
| Suma jest równa . | P | F |
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: P, F
- Zdanie 1. Liczba stojąca przed logarytmem wchodzi do środka jako wykładnik:
- ✓ P
- Zdanie 2 — tu jest pułapka. Dwójka nie stoi przed logarytmem, tylko jest osobnym składnikiem. Żeby ją wciągnąć pod logarytm, trzeba ją najpierw zapisać jako logarytm o tej samej podstawie:
- , bo
- Dopiero teraz wolno skleić sumę:
- A ✗ F
- Odpowiedź: P, F.
💡 Wskazówka: Zwróć uwagę na różnicę między dwoma zdaniami: w pierwszym dwójka mnoży logarytm, w drugim jest do niego dodana. Mnożnik przed logarytmem wchodzi jako wykładnik, a składnik trzeba wcześniej przerobić na logarytm.
⚠ Najczęstszy błąd: potraktowanie drugiego zdania jak pierwszego i dopisanie dwójki do argumentu () albo pomnożenie (, bo ). Ani jedno, ani drugie nie wynika z żadnego prawa logarytmów.
Zadanie 3 (czerwiec 2024 i czerwiec 2016)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Krok 1 — suma logarytmów to logarytm iloczynu. Podstawy takie same, więc:
- Krok 2 — mnożymy ułamki. Trójka skraca się z dziewiątką, dwójka z dwójką:
- Krok 3 — liczymy logarytm.
- , więc
- Odpowiedź: , czyli C.
- To zadanie CKE dala dwa razy: w czerwcu 2016 (zad. 6) i ponownie w czerwcu 2024 (zad. 2) — z tymi samymi liczbami i tymi samymi dystraktorami.
💡 Wskazówka: Odpowiedzi A i B to sumy ułamków (), a nie ich iloczyny — same podpowiadają, jaki błąd tu na ucznia czyha. Argumenty mnożymy, bo to suma logarytmów.
⚠ Najczęstszy błąd: dodanie argumentów zamiast pomnożenia, czyli wybór odpowiedzi A. Drugi częsty błąd: zatrzymanie się na i nieprzeliczenie tego do liczby — a wśród odpowiedzi jest już gotowa liczba.
Zadanie 4 (grudzień 2023)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Krok 1 — różnica logarytmów to logarytm ilorazu.
- Krok 2 — liczymy logarytm. Rozkładamy 32 na potęgę dwójki:
- , więc
- Odpowiedź: , czyli D.
💡 Wskazówka: Liczby w takich zadaniach są dobrane tak, żeby iloraz wyszedł „okrągłą” potęgą podstawy. Jeśli po podzieleniu nie wychodzi potęga dwójki, poszukaj błędu rachunkowego — a nie egzotycznej metody.
⚠ Najczęstszy błąd: odjęcie argumentów, czyli — odpowiedź A czeka dokładnie na ten błąd. Różnica logarytmów daje iloraz argumentów, nie ich różnicę.
Zadanie 5 (czerwiec 2023)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Tu najszybciej policzyć każdy logarytm osobno — oba są „okrągłe”.
- Krok 1 — pierwszy logarytm. , więc:
- Krok 2 — drugi logarytm. , więc:
- Krok 3 — dodajemy.
- Odpowiedź: , czyli A.
- Kontrola drugą drogą: ✓ — ta sama liczba.
💡 Wskazówka: Gdy oba logarytmy są „okrągłe”, licz je osobno — będzie szybciej niż sklejanie w jeden. Prawo o sumie logarytmów przydaje się wtedy, gdy pojedyncze logarytmy nie dają się policzyć.
⚠ Najczęstszy błąd: uznanie, że jest równy albo . Ułamek w argumencie daje wykładnik ujemny — bo żeby z dwójki zrobić liczbę mniejszą od 1, trzeba ją podnieść do potęgi ujemnej.
Zadanie 6 (maj 2023)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Krok 1 — sklejamy sumę. Podstawa w obu logarytmach to 9:
- Krok 2 — liczymy logarytm. Do której potęgi podnieść 9, żeby dostać 81?
- , więc
- Odpowiedź: , czyli D.
- Warto zauważyć: pojedynczo żaden z tych logarytmów nie jest „okrągły” (, ) — dlatego tutaj sklejanie sumy naprawdę pomaga.
💡 Wskazówka: To zadanie odwrotne do poprzedniego: tu pojedyncze logarytmy wychodzą połówkowe, więc opłaca się najpierw skleić sumę, a policzyć dopiero na końcu.
⚠ Najczęstszy błąd: zatrzymanie się na liczbie z argumentu i wybranie odpowiedzi A. to argument sklejonego logarytmu, a nie jego wartość — trzeba jeszcze zapytać, którą potęgą dziewiątki jest 81.
Zadanie 7 (pokazowy 2023)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- Krok 1 — logarytm ilorazu.
- Krok 2 — liczymy logarytm.
- , więc
- Odpowiedź: , czyli B.
💡 Wskazówka: Jeśli w zadaniu z logarytmem o podstawie 7 widzisz liczbę 98, prawie na pewno chodzi o rozkład . Duże liczby w treści są zawsze tak dobrane, żeby dzieliły się „na czysto”.
⚠ Najczęstszy błąd: wybór odpowiedzi A (), czyli pomylenie podstawy logarytmu z jego wartością. Wynik logarytmu to wykładnik, a nie podstawa.
Zadanie 8 (sierpień 2022)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Tu oba logarytmy są „okrągłe”, więc najprościej policzyć je osobno.
- Krok 1. , więc .
- Krok 2. , więc .
- Krok 3 — odejmujemy.
- Odpowiedź: , czyli A.
- Kontrola drugą drogą: ✓.
💡 Wskazówka: Odpowiedzi B, C i D (, , ) to wyniki działań na argumentach — odpowiednio ?, , . Jeśli Twój wynik jest dużą liczbą, to znak, że gdzieś zapomniałeś policzyć logarytm.
⚠ Najczęstszy błąd: odjęcie argumentów i podanie (odpowiedź D). To pomylenie dwóch rzeczy: nie jest tym samym co .
Zadanie 9 (sierpień 2018)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Krok 1 — logarytm ilorazu.
- Krok 2 — liczymy logarytm.
- , więc
- Odpowiedź: , czyli D.
💡 Wskazówka: Zauważ, że odpowiedź C to — czyli podstawa logarytmu. Taki dystraktor pojawia się w tych zadaniach nagminnie: sprawdź, czy nie podajesz przypadkiem podstawy zamiast wykładnika.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź B, czyli przeniesienie szóstki z argumentu do podstawy. Odejmowanie logarytmów nie rusza podstawy — ona zostaje ta sama, zmienia się tylko argument.
Zadanie 10 (czerwiec 2013)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Zapis bez podstawy oznacza logarytm dziesiętny, czyli . Wszystkie trzy mają tę samą podstawę, więc wolno je skleić w jeden.
- Krok 1 — dodawanie daje mnożenie, odejmowanie daje dzielenie.
- Krok 2 — liczymy argument.
- Krok 3 — logarytm dziesiętny z dziesiątki.
- , bo
- Odpowiedź: , czyli C.
💡 Wskazówka: Kolejność nie ma znaczenia — możesz najpierw pomnożyć, potem podzielić, albo odwrotnie. Ważne tylko, żeby składniki z plusem trafiły do licznika, a z minusem do mianownika.
⚠ Najczęstszy błąd: wybór odpowiedzi A (). To wartość argumentu sklejonego logarytmu, a nie wartość samego logarytmu — brakuje ostatniego kroku.
Zadanie 11 (listopad 2010)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Krok 1 — oba logarytmy są „okrągłe”. Liczymy osobno:
- , bo
- , bo
- Krok 2 — odejmujemy.
- Odpowiedź: , czyli A.
- Kontrola drugą drogą: ✓ — i tu widać, na co czeka odpowiedź C: to argument , nie wynik.
💡 Wskazówka: Wynik ujemny nie jest niczym dziwnym: odejmujemy od mniejszego logarytmu większy. Logarytm może być dowolną liczbą rzeczywistą — ograniczony jest tylko argument, który musi być dodatni.
⚠ Najczęstszy błąd: podanie (odpowiedź C) — czyli zatrzymanie się na argumencie po sklejeniu różnicy. Drugi częsty błąd: przyjęcie, że ; jedynka byłaby prawdziwa dla .
Zadanie 12 (maj 2010)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- Krok 1 — sklejamy sumę w logarytm iloczynu.
- Krok 2 — liczymy logarytm.
- , więc
- Odpowiedź: , czyli B.
- Tu też pojedyncze logarytmy nie są całkowite (, ), więc sklejenie sumy jest najkrótszą drogą — a suma potwierdza wynik.
💡 Wskazówka: Odpowiedzi C i D pokazują dwa typowe potknięcia: to dodanie argumentów, to dodanie argumentów po pomyleniu ósemki z... niczym sensownym. Argumenty przy sumie logarytmów mnożymy.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź C, czyli zamiast . Warto zapamiętać kierunek: logarytm obniża działanie o poziom — mnożenie argumentów staje się dodawaniem logarytmów, nie odwrotnie.
Zadanie 13 (sierpień 2013)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- Pojedynczo żaden z tych logarytmów nie jest „okrągły” — i nie są potęgami dwójki. Ale ich iloraz już jest.
- Krok 1 — logarytm ilorazu.
- Krok 2 — liczymy logarytm.
- , bo
- Odpowiedź: , czyli B.
💡 Wskazówka: To wzorcowy przykład na to, po co jest prawo o różnicy logarytmów: osobno nie policzysz ani , ani (obie są liczbami niewymiernymi), a ich różnica wychodzi równa dokładnie 1.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D, czyli pomnożenie argumentów (). Mnożenie argumentów odpowiada sumie logarytmów; przy różnicy argumenty się dzielą.
Zadanie 14 (czerwiec 2013)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- Krok 1 — logarytm ilorazu.
- Krok 2 — liczymy logarytm.
- , więc
- Odpowiedź: , czyli B.
💡 Wskazówka: Odpowiedzi A i D pokazują dwa najczęstsze potknięcia naraz: A to odjęcie argumentów (), D to ich dodanie (). Ani jedno, ani drugie — argumenty przy różnicy logarytmów dzielimy.
⚠ Najczęstszy błąd: wybór odpowiedzi C (). To argument sklejonego logarytmu, a nie jego wartość — zabrakło ostatniego kroku: , nie .
Zadanie 15 (czerwiec 2017)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Całe zadanie stoi na jednej rzeczy, o której łatwo zapomnieć: logarytm z jedynki jest zawsze zerem, niezależnie od podstawy.
- Krok 1 — pierwszy logarytm. , więc:
- Krok 2 — drugi logarytm. Do której potęgi podnieść 3, żeby dostać 1? Do zerowej, bo :
- Krok 3 — odejmujemy.
- Odpowiedź: , czyli D.
💡 Wskazówka: Zapamiętaj dwie wartości, które wracają w co drugim zadaniu z logarytmów: oraz . Pierwsza z nich odejmuje zero — czyli nic nie zmienia.
⚠ Najczęstszy błąd: przyjęcie, że , i podanie wyniku (odpowiedź C). Jedynka w argumencie daje zero, a jedynkę w wyniku daje dopiero argument równy podstawie.
Zadanie 16 (sierpień 2010)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Krok 1. , więc .
- Krok 2. , bo .
- Krok 3 — odejmujemy.
- Odpowiedź: , czyli C.
- To zadanie i poprzednie różnią się tylko jedną liczbą w argumencie ( zamiast ) — CKE lubi wracać do tego samego schematu, więc warto go mieć w palcach.
💡 Wskazówka: Odejmowanie to odejmowanie zera — można je pominąć od razu i policzyć sam . Zadanie sprawdza wyłącznie to, czy wiesz, ile wynosi logarytm z jedynki.
⚠ Najczęstszy błąd: wybór odpowiedzi B () po uznaniu, że i — czyli pomylenie podstawy z wykładnikiem. Pytamy o wykładnik: , więc wynik to .
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
| 1. A | 2. P, F | 3. C | 4. D | 5. A | 6. D |
| 7. B | 8. A | 9. D | 10. C | 11. A | 12. B |
| 13. B | 14. B | 15. D | 16. C |
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
8Pytania i odpowiedzi
Co to jest logarytm?
To wykładnik, do którego trzeba podnieść podstawę, żeby otrzymać daną liczbę. Zapis znaczy dokładnie to samo co . Na przykład , bo .
Czym różni się logarytmowanie od pierwiastkowania?
Oba są działaniami odwrotnymi do potęgowania, ale szukają czego innego. Pierwiastkowanie szuka podstawy, a logarytmowanie wykładnika. W równaniu pierwiastek trzeciego stopnia z ośmiu daje dwójkę, a logarytm o podstawie dwa z ośmiu daje trójkę.
Jakie są wzory na logarytmy?
Trzy podstawowe: logarytm iloczynu to suma logarytmów, logarytm ilorazu to ich różnica, a logarytm potęgi to wykładnik pomnożony przez logarytm. Wszystkie wynikają wprost z praw potęg i wymagają jednakowej podstawy.
Dlaczego nie równa się ?
Bo wzór dotyczy iloczynu, a nie sumy — logarytmowanie rozdziela się względem mnożenia, nigdy względem dodawania. Kontrprzykład: , natomiast .
Dlaczego liczba logarytmowana musi być dodatnia?
Bo potęga liczby dodatniej jest zawsze dodatnia, więc nie istnieje wykładnik dający wynik ujemny lub zero. Z tego samego powodu podstawa musi być dodatnia i różna od jedynki.
Co oznacza bez indeksu?
W polskiej szkole logarytm dziesiętny, czyli o podstawie . Logarytm naturalny, o podstawie , zapisuje się jako . Warto uważać, bo w literaturze zagranicznej i w programowaniu bywa logarytmem naturalnym.
Czytaj dalej
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.