Jedynka trygonometryczna oraz wzory na tangens i cotangens
Jedynka trygonometryczna jest w zadaniach maturalnych używana nie do liczenia, tylko do upraszczania. Wyrażenie z kilkoma sinusami i cosinusami zwija się po niej do jednego symbolu — bez znajomości kąta i bez tablic. Skąd ten wzór się bierze, wyprowadzam przy trygonometrii; tutaj chodzi o technikę jego stosowania, bo to ona daje punkty.
Dział: TrygonometriaPoziom: liceum — zakres podstawowyZadań z matury: 11
Podstawa dla liceum, dział VII. Trygonometria, zakres podstawowy, punkt 2 brzmi dosłownie: „korzysta z wzorów sin2α+cos2α=1, tgα=cosαsinα”.
Oba wzory z tytułu tej strony stoją więc w podstawie obok siebie, w jednym punkcie — i rzeczywiście używa się ich razem.
sin2α+cos2α=1,tgα=cosαsinα
Zapis sin2α oznacza (sinα)2 — kwadrat wartości, a nie sinus kwadratu kąta. To rozróżnienie decyduje o wszystkim, co dalej.
Kluczowa obserwacja praktyczna: jedynkę czyta się w obie strony.
kierunek
zamiana
kiedy przydatny
→
sin2α+cos2α→1
gdy w wyrażeniu widać oba kwadraty
←
1→sin2α+cos2α
gdy trzeba coś rozbić
→
1−sin2α→cos2α
najczęstszy w zadaniach
→
1−cos2α→sin2α
to samo w drugą stronę
Trzeci i czwarty wiersz to w praktyce najważniejsze. Wyrażenie 1−sin2α prawie nigdy nie zostaje w tej postaci — natychmiast zamienia się je na cos2α i wtedy zwykle coś się skraca.
Dlatego w zadaniach można jej użyć bez sprawdzania, w której ćwiartce leży kąt. Znaki poszczególnych funkcji od ćwiartki zależą, ale sama tożsamość nie.
To odróżnia ją od wzorów redukcyjnych, gdzie ćwiartkę trzeba śledzić — piszę o nich przy wzorach trygonometrycznych.
2Trzy chwyty, które wyczerpują większość zadań
Zadania maturalne z jedynką wyglądają groźnie, a rozwiązują się jednym z trzech ruchów. Warto je rozpoznawać po wyglądzie wyrażenia.
Chwyt pierwszy — wyłącz wspólny czynnik. Gdy w obu składnikach powtarza się ten sam sinus albo cosinus:
sin3α+cos2αsinα=sinα(sin2α+cos2α)=sinα⋅1=sinα
Po wyłączeniu sinα w nawiasie została dokładnie jedynka trygonometryczna — i całe wyrażenie zwinęło się do jednego symbolu.
Chwyt drugi — rozpoznaj różnicę kwadratów. Gdy widzisz iloczyn sumy przez różnicę:
(1−cosα)(1+cosα)=1−cos2α=sin2α
Najpierw wzór skróconego mnożenia, dopiero potem jedynka. Kolejność jest istotna — bez wymnożenia nie widać, że da się coś uprościć.
Chwyt trzeci — zamień jedynkę na sumę kwadratów. Gdy w wyrażeniu stoi samotna 1, a wokół są kwadraty funkcji:
W drugim przykładzie połączyły się dwa chwyty: najpierw wyłączenie czynnika, potem zamiana 1−sin2α na cos2α.
Jak rozpoznać, który chwyt zastosować
Powtarzający się czynnik w składnikach → wyłącz go przed nawias i sprawdź, co zostało w środku.
Iloczyn postaci (a−b)(a+b) → wymnóż wzorem skróconego mnożenia, potem patrz na jedynkę.
Samotna jedynka obok kwadratów → zamień ją albo odczytaj 1−sin2 jako cos2.
Jeśli żaden nie pasuje od razu, sprowadź wszystko do jednej funkcji — zwykle do sinusa — i dopiero wtedy szukaj uproszczenia.
3Tangens i cotangens
Drugi wzór z punktu 2 podstawy wiąże tangens z pozostałymi funkcjami.
tgα=cosαsinα
Warunek: cosα=0. Dla α=90° cosinus wynosi zero, więc tangens nie istnieje — to nie jest wyjątek do zapamiętania, tylko zakaz dzielenia przez zero.
Wzór działa też w drugą stronę: znając tangens i jedną z pozostałych funkcji, można wyznaczyć trzecią.
mam
chcę
jak
sinα
cosα
z jedynki: cosα=1−sin2α dla kąta ostrego
sinα i cosα
tgα
podzielić jedno przez drugie
tgα i cosα
sinα
pomnożyć: sinα=tgα⋅cosα
Z jednej wartości wynikają więc dwie pozostałe — pod warunkiem, że wiadomo, w której ćwiartce leży kąt, bo pierwiastek sam z siebie nie rozstrzyga znaku.
Cotangens — poza zakresem podstawowym
Podstawa dla liceum wymienia w dziale VII wyłącznie sinus, cosinus i tangens. Cotangensa tam nie ma, mimo że pojawia się w części podręczników i w tytułach zadań.
Jeśli go spotkasz, to po prostu odwrotność tangensa: ctgα=sinαcosα, a stąd tgα⋅ctgα=1.
Do matury podstawowej nie jest potrzebny. Warto jednak wiedzieć, co oznacza zapis, żeby nie zgubić się w treści zadania.
Tożsamość z tangensem — do wyprowadzenia, nie do pamiętania
Z jedynki wyprowadza się jeszcze jedną tożsamość — po podzieleniu obu jej stron przez cos2α (przy cosα=0):
1+tg2α=cos2α1
Podstawa nie wymienia jej w żadnym zakresie — ani w punkcie 2 dla podstawowego, ani wśród ośmiu punktów rozszerzonego. Nie ma jej też w karcie wzorów CKE, której rozdział o trygonometrii kończy się na okresowości funkcji. Nie trzeba jej jednak pamiętać: to jedynka podzielona przez cos2α i odtwarza się ją w jednej linijce, gdy akurat jest potrzebna.
4Przykłady krok po kroku
Trzy przykłady: wyłączanie czynnika, różnica kwadratów i wyrażenie z ułamkami.
Przykład 1 Wyłączanie wspólnego czynnika
Uprość wyrażenie 3sin3αcosα+3sinαcos3α.
Patrzę, co powtarza się w obu składnikach: trójka, sinα i cosα.
Wyłączam wszystko trzy naraz: 3sinαcosα(sin2α+cos2α).
W nawiasie została jedynka trygonometryczna, czyli 1.
Prawa strona: 3⋅0,7071⋅0,7071≈1,5 ✓ — obie strony dają tę samą liczbę
Znak ≈ jest tu konieczny, bo 0,7071 to zaokrąglenie22. Dokładnie wychodzi 23, ale po drodze rachunek daje 1,49997…
Kontrola dla α=30°: sin30°=0,5, cos30°≈0,8660. Lewa ≈1,299, prawa ≈1,299 ✓
Odpowiedź: 3sinαcosα
Sprawdzenie na dwóch różnych kątach jest tu istotne. Tożsamość ma zachodzić dla każdego kąta, więc zgodność przy jednej wartości mogłaby być przypadkiem — przy dwóch już nie.
Przykład 2 Różnica kwadratów przed jedynką
Oblicz wartość wyrażenia (1−cos20°)(1+cos20°)−sin220°.
Pierwszy nawias razy drugi to różnica kwadratów: (1−cos20°)(1+cos20°)=12−cos220°=1−cos220°.
Z jedynki: 1−cos220°=sin220°.
Wstawiam z powrotem: sin220°−sin220°=0.
Wartość wyrażenia wynosi 0 — niezależnie od kąta, bo nigdzie nie skorzystałem z tego, że jest to akurat 20°.
Kontrola liczbowa: cos20°≈0,9397, więc (1−0,9397)(1+0,9397)≈0,0603⋅1,9397≈0,11698.
sin20°≈0,3420, więc sin220°≈0,11698.
Różnica: 0,11698−0,11698=0 ✓
Odpowiedź: Wyrażenie jest równe 0.
Stopnie w treści są kamuflażem. Kto sięgnie po tablice albo kalkulator, straci czas i narazi się na błąd zaokrągleń; kto zobaczy różnicę kwadratów, kończy w dwóch linijkach.
Przykład 3 Wyrażenie z dwoma ułamkami
Dla kąta ostrego α oblicz wartość iloczynu 1−sin2αcosα⋅sinα1−cos2α.
Zamieniam mianownik pierwszego ułamka: 1−sin2α=cos2α.
Zamieniam licznik drugiego: 1−cos2α=sin2α.
Iloczyn przyjmuje postać cos2αcosα⋅sinαsin2α.
Skracam każdy ułamek osobno: pierwszy daje cosα1, drugi daje sinα.
cosα1⋅sinα=cosαsinα=tgα
Kontrola dla α=60°: sin60°≈0,8660, cos60°=0,5.
Pierwszy ułamek: 1−0,750,5=0,250,5=2. Drugi: 0,86601−0,25=0,86600,75≈0,8660.
Iloczyn: 2⋅0,8660≈1,732, a tg60°=3≈1,732 ✓
Odpowiedź: Iloczyn jest równy tgα.
Zadanie łączy oba wzory z punktu 2 podstawy: najpierw jedynka zamienia mianowniki i liczniki, potem definicja tangensa rozpoznaje wynik. Zastrzeżenie „kąt ostry” gwarantuje, że sinus i cosinus są dodatnie i nie trzeba pilnować znaków.
5Najczęstsze błędy
Cztery błędy — pierwszy dotyczy samego zapisu.
Odczytanie sin2α jako sinusa kwadratu kąta
Skąd się bierze: Zapis sin2α oznacza (sinα)2, czyli najpierw liczymy sinus, a potem podnosimy do kwadratu. Odczytanie go jako sin(α2) prowadzi do zupełnie innej liczby i do wyniku, w którym jedynka nigdy się nie pojawi.
Jak zrobić dobrze: Czytaj wykładnik przy nazwie funkcji jako potęgę wartości. Kontrola dla α=30°: sin230°=0,52=0,25, a sin(900°) to coś zupełnie innego.
Sięganie po tablice, gdy w treści stoją konkretne stopnie
Skąd się bierze: Zadania typu „oblicz (1−cos20°)(1+cos20°)−sin220°” wyglądają na rachunkowe, a są tożsamościowe. Wartości 20° nie ma w tablicach dokładnych, więc rachunek daje przybliżenie i traci się czas.
Jak zrobić dobrze: Zanim policzysz cokolwiek, sprawdź, czy wyrażenie nie zwija się jedynką. Jeśli kąt jest „dziwny” — na przykład 20° albo 27° — to niemal pewny sygnał, że nie trzeba go liczyć.
Pomijanie warunku cosα=0 przy tangensie
Skąd się bierze: Wzór tgα=cosαsinα jest ułamkiem, więc dla α=90° traci sens — mianownik się zeruje. Zapisanie „tg90°= coś” jest błędem merytorycznym, a nie usterką rachunku.
Jak zrobić dobrze: Przy każdym użyciu tangensa sprawdź, czy cosinus nie zeruje się dla rozważanego kąta. W zadaniach z kątem ostrym problem nie występuje, ale przy kątach do 180° już tak.
Traktowanie tożsamości z tangensem jako materiału podstawowego
Skąd się bierze: Wzór 1+tg2α=cos2α1 nie jest wymieniony w punkcie 2 podstawy dla zakresu podstawowego. Uczenie się go na pamięć zamiast dwóch wzorów wymaganych to zmarnowany wysiłek przed maturą podstawową.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj dwa wzory z podstawy. Tożsamość z tangensem umiesz wtedy wyprowadzić w jednej linijce — dzieląc jedynkę przez cos2α — więc nie musisz jej pamiętać osobno.
Zadania maturalne — jedynka trygonometryczna i upraszczanie wyrażeń
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Zielone jest to, co dane w treści. Czerwone — to, co policzone po drodze. Cała ta strona stoi na jednym wzorze, zwanym jedynką trygonometryczną: sin2α+cos2α=1. Warto go pamiętać w trzech postaciach, bo w zadaniach pojawia się najczęściej w drugiej albo trzeciej: sin2α+cos2α=1, 1−sin2α=cos2α, 1−cos2α=sin2α. Do tego jedna definicja: tgα=cosαsinα. Praktyczna wskazówka do całej strony: szukaj wspólnego czynnika — po jego wyciągnięciu w nawiasie prawie zawsze zostaje sin2α+cos2α, czyli jedynka, i całe wyrażenie się zapada.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 10 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 10 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1(wrzesień 2022)1 pktłatwe
Wartość wyrażenia (1−cos20∘)⋅(1+cos20∘)−sin220∘ jest równa
A.(−1)
B.0
C.1
D.20
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Iloczyn dwóch nawiasów różniących się tylko znakiem to wzór na różnicę kwadratów: (a−b)(a+b)=a2−b2.
(1−cos20∘)(1+cos20∘)=12−cos220∘=1−cos220∘
Teraz jedynka trygonometryczna w trzeciej postaci: 1−cos2α=sin2α, więc
1−cos220∘=sin220∘
Wracamy do całego wyrażenia:
sin220∘−sin220∘=0
Odpowiedź:0, czyli B.
Kontrola liczbowa: cos20∘≈0,9397, więc (1−0,9397)(1+0,9397)≈0,0603⋅1,9397≈0,1170. Z drugiej strony sin20∘≈0,3420, więc sin220∘≈0,1170 ✓ Różnica wynosi zero.
Zwróć uwagę, że miara kąta w ogóle nie miała znaczenia — wyrażenie jest równe zero dla dowolnego kąta. Dwadzieścia stopni jest tu tylko po to, żeby nie było widać, że wynik jest stały.
💡 Wskazówka: Gdy widzisz dwa nawiasy różniące się wyłącznie znakiem, nie mnóż ich „na krzyż” — od razu użyj wzoru na różnicę kwadratów. Zostanie 1−cos220∘, a to jest jedynka trygonometryczna przestawiona na drugą stronę. Jedynka jest w tych zadaniach niemal zawsze schowana właśnie w takiej postaci: jako 1 minus kwadrat jednej z funkcji.
⚠ Wybór odpowiedzi 1 (C) przez pomylenie znaków przy wzorze skróconego mnożenia i wyjście na 1+cos220∘−sin220∘. Drugi błąd: uznanie, że 1−cos220∘ to cos220∘ (zamiast sin2) i podanie −1 (A) — jedynka minus kwadrat cosinusa daje kwadrat sinusa, funkcje się wymieniają. Odpowiedź 20 (D) jest wstawiona dla kogoś, kto potraktuje liczbę stopni jako wartość liczbową do rachunku; miara kąta nie wchodzi tu do wyniku w żaden sposób.
Zadanie 2(czerwiec 2024)1 pktłatwe
Liczba 1+cos227∘ jest równa
A.2−sin227∘
B.sin227∘
C.2+sin227∘
D.2
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Odpowiedzi są zapisane przez sinus, a w treści jest cosinus — więc zadanie polega na zamianie jednej funkcji na drugą. Robi to jedynka trygonometryczna.
Z sin2α+cos2α=1 wynika, że
cos227∘=1−sin227∘
Podstawiamy:
1+cos227∘=1+(1−sin227∘)=2−sin227∘
Odpowiedź:2−sin227∘, czyli A.
Kontrola liczbowa: cos27∘≈0,8910, więc lewa strona to 1+0,7939=1,7939. Prawa: sin27∘≈0,4540, więc 2−0,2061=1,7939 ✓
Warto zapamiętać ten schemat: żeby wymienić cos2 na sin2, odejmujesz od jedynki — i przy okazji zmienia się znak przed kwadratem. Dlatego z plusa w treści zrobił się minus w odpowiedzi.
💡 Wskazówka: Popatrz na odpowiedzi przed rachunkiem: jeśli są zapisane przez inną funkcję niż treść, całe zadanie jest tylko podstawieniem jedynki trygonometrycznej. Nie ma tu nic do liczenia — trzeba tylko poprawnie wymienić cos2 na 1−sin2 i uporządkować.
⚠ Podstawienie cos227∘=sin227∘−1, czyli odwrócenie kolejności odejmowania, i wyjście na sin227∘ (odpowiedź B). Kontrola: kwadrat dowolnej funkcji trygonometrycznej jest nieujemny i nie większy od 1, więc sin2−1 byłoby liczbą niedodatnią, a cos227∘ jest wyraźnie dodatnie. Drugi błąd: zapomnienie o znaku i wybór 2+sin227∘ (C) — liczba większa od 2, podczas gdy 1+cos2 nie może przekroczyć 2.
Zadanie 3(maj 2024)1 pktśrednie
Liczba sin320∘+cos220∘⋅sin20∘ jest równa
A.cos20∘
B.sin20∘
C.tg20∘
D.sin20∘⋅cos20∘
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Szukamy wspólnego czynnika. W obu składnikach jest sin20∘ — w pierwszym w trzeciej potędze, w drugim w pierwszej. Wyciągamy najniższą potęgę:
sin320∘+cos220∘⋅sin20∘=sin20∘(sin220∘+cos220∘)
(bo sin3=sin⋅sin2)
W nawiasie stoi jedynka trygonometryczna:
sin220∘+cos220∘=1
sin20∘⋅1=sin20∘
Odpowiedź:sin20∘, czyli B.
Kontrola liczbowa: sin20∘≈0,3420, cos20∘≈0,9397.
Lewa strona: 0,34203+0,93972⋅0,3420≈0,0400+0,3020≈0,3420 ✓ — dokładnie sin20∘.
To jest wzorzec całej tej strony: wyciągnij wspólny czynnik i sprawdź, czy w nawiasie nie zostaje jedynka. Jeśli zostaje, wyrażenie upraszcza się do samego czynnika.
💡 Wskazówka: Nie licz potęg — rozkładaj na czynniki. Zapisz sin320∘ jako sin20∘⋅sin220∘ i od razu widać, co jest wspólne. Zadania na tej stronie prawie nigdy nie wymagają kalkulatora; wymagają zauważenia, że po wyciągnięciu czynnika w nawiasie zostaje suma kwadratów sinusa i cosinusa.
⚠ Wyciągnięcie przed nawias sin220∘ zamiast sin20∘ — wtedy w nawiasie zostaje sin20∘+sin20∘cos220∘, czyli nic się nie upraszcza. Wyciąga się najniższą występującą potęgę. Drugi błąd: wybór odpowiedzi D (sin20∘⋅cos20∘) przez wyciągnięcie iloczynu sin⋅cos, którego w pierwszym składniku w ogóle nie ma — sin3 nie zawiera cosinusa.
Zadanie 4(maj 2023)1 pktśrednie
Dla każdego kąta ostrego α wyrażenie sin4α+sin2α⋅cos2α jest równe
A.sin2α
B.sin6α⋅cos2α
C.sin4α+1
D.sin2α⋅(sinα+cosα)⋅(sinα−cosα)
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Wspólnym czynnikiem jest sin2α — najniższa potęga sinusa występująca w obu składnikach.
sin4α+sin2α⋅cos2α=sin2α(sin2α+cos2α)
(bo sin4α=sin2α⋅sin2α)
=sin2α⋅1=sin2α
Odpowiedź:sin2α, czyli A.
Kontrola na konkretnym kącie — weźmy α=30∘, gdzie sinα=21 i cosα=23:
Uwaga na odpowiedź D. Wygląda uczenie, ale jest to sin2α(sin2α−cos2α), czyli różnica w nawiasie, nie suma. Różnica kwadratów sinusa i cosinusa nie jest jedynką i niczego nie upraszcza — to celowo podstawiona pułapka na kogoś, kto pamięta wzór na różnicę kwadratów, ale nie sprawdza znaku.
💡 Wskazówka: Sprawdzenie na konkretnym kącie jest tu szybsze niż jakiekolwiek przekształcanie odpowiedzi. Weź α=30∘ albo 45∘ (gdzie sin=cos=22), policz lewą stronę i porównaj z czterema opcjami. Jeśli zadanie mówi „dla każdego kąta ostrego”, to jeden kontrprzykład wystarczy, żeby odrzucić odpowiedź.
⚠ Wybór odpowiedzi D, bo zawiera wzór na różnicę kwadratów. Rozwinięcie D daje sin2α(sin2α−cos2α), czyli minus tam, gdzie w naszym rozkładzie jest plus — a tylko suma daje jedynkę. Drugi błąd: pomnożenie potęg zamiast dodania składników i wybór sin6αcos2α (B); sin4+sin2cos2 to suma, nie iloczyn. Odpowiedź C (sin4α+1) to potraktowanie drugiego składnika jako jedynki — ale jedynka wychodzi tylko wtedy, gdy sin2 i cos2 stoją obok siebie jako suma, a nie iloczyn.
Zadanie 5(czerwiec 2023)1 pktśrednie
Dla każdego kąta ostrego α wyrażenie cosα−cosα⋅sin2α jest równe
A.cos3α
B.sin2α
C.1−sin2α
D.cosα
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
Tym razem między składnikami jest minus, więc po wyciągnięciu czynnika w nawiasie zostanie różnica — i to jest jedynka w drugiej postaci.
cosα−cosα⋅sin2α=cosα(1−sin2α)
Jedynka trygonometryczna:1−sin2α=cos2α, więc
cosα⋅cos2α=cos3α
Odpowiedź:cos3α, czyli A.
Kontrola dla α=60∘, gdzie cosα=21 i sinα=23:
Lewa strona: 21−21⋅43=21−83=81
Prawa strona: cos360∘=(21)3=81 ✓
Skąd biorą się dystraktory. Odpowiedź C to sam nawias, czyli zatrzymanie się o jeden krok za wcześnie — 1−sin2α jest prawidłowym etapem, ale nie odpowiedzią, bo pominięto czynnik przed nawiasem. Odpowiedź D (cosα) powstaje, gdy ktoś zamieni nawias na jedynkę zamiast na cos2α — jedynka wychodzi z sumy kwadratów, a tu jest różnica jedynki i kwadratu.
💡 Wskazówka: Zwróć uwagę na to, czego nawias dotyczy. Po wyciągnięciu cosα w nawiasie zostaje 1−sin2α, czyli cos2α — a nie jedynka. Dwa czynniki cosα⋅cos2α mnożą się do trzeciej potęgi. Najczęstsza pomyłka na tej stronie to mieszanie „sin2+cos2=1” z „1−sin2=cos2”; to ten sam wzór, ale wstawia się go w różnych miejscach.
⚠ Zatrzymanie się na nawiasie i wybór 1−sin2α (odpowiedź C) — trzeba jeszcze pomnożyć przez wyciągnięty cosα. Odpowiedź C jest zresztą równacos2α, więc różni się od poprawnej dokładnie jednym czynnikiem. Drugi błąd: uznanie nawiasu za jedynkę i wybór cosα (D). Kontrola dla α=60∘ rozstrzyga to natychmiast: wyrażenie ma wartość 81, a cos60∘=21 i 1−sin260∘=41 — żadna z tych liczb nie jest równa 81.
Zadanie 6(czerwiec 2015)1 pktśrednie
Wyrażenie 3sin3αcosα+3sinαcos3α może być przekształcone do postaci
A.3
B.3sinαcosα
C.3sin3αcos3α
D.6sin4αcos4α
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
Tutaj wspólny czynnik jest złożony — składa się z trójki, sinusa i cosinusa. Wypiszmy oba składniki w rozłożonej postaci:
3sin3αcosα=3⋅sinα⋅cosα⋅sin2α
3sinαcos3α=3⋅sinα⋅cosα⋅cos2α
Wspólne jest 3sinαcosα, a różni się to, co zostaje na końcu:
3sinαcosα(sin2α+cos2α)=3sinαcosα⋅1=3sinαcosα
Odpowiedź:3sinαcosα, czyli B.
Kontrola dla α=45∘, gdzie sinα=cosα=22, a więc każda z tych liczb podniesiona do kwadratu daje 21:
Zwróć uwagę, że trójka nie zmienia się w niczym — stała przed wyrażeniem przechodzi przez cały rachunek nietknięta. Odpowiedź A (3) powstaje, gdy ktoś uprości wszystko poza nią, czyli uzna cały iloczyn sinαcosα za część jedynki.
💡 Wskazówka: Przy złożonym wspólnym czynniku wypisz oba składniki jako iloczyny pojedynczych czynników — dopiero wtedy widać, co jest wspólne. Reguła: z każdej funkcji bierzesz najniższą potęgę, jaka występuje w obu składnikach. Tu sinus występuje w potęgach 3 i 1, więc bierzesz sin1; cosinus w potęgach 1 i 3, więc bierzesz cos1.
⚠ Wybór odpowiedzi 3 (A) przez uznanie, że upraszcza się cały iloczyn sinαcosα. Jedynka pochłania tylko to, co stoi w nawiasie — czynnik wyciągnięty przed nawias zostaje. Drugi błąd: pomnożenie składników zamiast dodania i wybór C albo D; wyrażenie jest sumą dwóch iloczynów, a nie iloczynem. Kontrola dla α=45∘ odrzuca wszystkie trzy dystraktory naraz: wartość to 23, a 3, 3⋅81=83 i 6⋅161=83 to zupełnie inne liczby.
Zadanie 7(czerwiec 2013)1 pkttrudniejsze
Dla każdego kąta ostrego α wyrażenie sin2α+sin2α⋅cos2α+cos4α jest równe
A.2sin2α
B.2cos2α
C.1
D.2
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Trzy składniki i żaden wspólny czynnik dla wszystkich trzech — trzeba więc grupować. Kluczowe jest to, że jedynkę użyjemy tu dwa razy.
Grupujemy dwa ostatnie składniki, bo w nich wspólny jest cos2α:
sin2α+wspoˊlny czynnik cos2αsin2αcos2α+cos4α
=sin2α+cos2α(sin2α+cos2α)
Pierwsze użycie jedynki — nawias zwija się do 1:
=sin2α+cos2α⋅1=sin2α+cos2α
Drugie użycie jedynki — a to, co zostało, samo jest jedynką:
Druga kontrola, dla α=45∘ (sin2α=cos2α=21): 21+21⋅21+41=21+41+41=1 ✓ Dwa różne kąty dają tę samą wartość, co potwierdza, że wynik jest stały.
💡 Wskazówka: Gdy składników jest trzy, sprawdź, czy dwa z nich nie mają wspólnego czynnika. Tu cos2α jest wspólny dla drugiego i trzeciego, i po jego wyciągnięciu zostaje jedynka. To zwykle nie koniec — po pierwszym uproszczeniu warto od razu spojrzeć, czy nie powstała kolejna jedynka. Tutaj powstała.
⚠ Zatrzymanie się po pierwszym uproszczeniu na sin2α+cos2α i zapisanie tego jako odpowiedzi — ale to jest po prostu 1, więc taki „niedokończony” wynik nie ma odpowiednika na liście i zmusza do powrotu. Drugi błąd: wyciągnięcie sin2α z dwóch pierwszych składników; zostaje wtedy sin2α(1+cos2α)+cos4α, co jest poprawne, ale nawias nie jest jedynką i nic się nie zapada. Wybór grupowania decyduje o tym, czy zadanie się rozwiąże w dwóch krokach czy w ogóle.
Zadanie 8(czerwiec 2025)1 pktśrednie
Liczba cos25∘sin325∘+sin25∘⋅cos225∘ jest równa
A.sin25∘
B.cos25∘
C.tg25∘
D.1
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Zaczynamy od licznika — mianownik zostawiamy w spokoju, dopóki licznik się nie uprości.
Licznik: 0,42263+0,4226⋅0,90632≈0,0755+0,3471≈0,4226 — czyli faktycznie sin25∘ ✓
Cały ułamek: 0,90630,4226≈0,4663, a tg25∘≈0,4663 ✓
To zadanie łączy dwie rzeczy z tej strony: jedynkę w liczniku i definicję tangensa na końcu. Rozpoznanie ułamka cossin jako tangensa jest tu równie ważne jak samo uproszczenie.
💡 Wskazówka: Przy ułamku upraszczaj licznik i mianownik osobno, a dopiero na końcu patrz na całość. Kiedy po uproszczeniu zostaje cosαsinα, odpowiedzią jest tangens — ten ułamek to jego definicja, nie wynik do dalszego liczenia. Odwrotnie też warto pamiętać: sinαcosα to cotangens.
⚠ Uproszczenie licznika do sin25∘ i podanie tego jako odpowiedzi (A) — czyli zapomnienie o mianowniku. Drugi błąd: skrócenie cos225∘ z mianownika cos25∘przed wyciągnięciem wspólnego czynnika. Nie wolno tak skracać, bo mianownik dotyczy całego licznika, a nie jego drugiego składnika — skracać można tylko czynniki, a licznik jest w tym momencie sumą. Trzeci błąd: wybór 1 (D) przez uznanie, że wszystko się zwija do jedynki.
Zadanie 9(maj 2021)1 pkttrudniejsze
Dla każdego kąta ostrego α iloczyn 1−sin2αcosα⋅sinα1−cos2α jest równy
A.sinα
B.tgα
C.cosα
D.sin2α
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
W obu mianownikach i licznikach siedzi jedynka trygonometryczna — tylko w dwóch różnych postaciach. Zamieniamy je i wszystko się skraca.
Pierwszy ułamek. W mianowniku 1−sin2α=cos2α:
1−sin2αcosα=cos2αcosα=cosα1
Drugi ułamek. W liczniku 1−cos2α=sin2α:
sinα1−cos2α=sinαsin2α=sinα
Mnożymy oba wyniki:
cosα1⋅sinα=cosαsinα=tgα
Odpowiedź:tgα, czyli B.
Kontrola dla α=60∘ (sinα=23, cosα=21, sin2α=43, cos2α=41):
Pierwszy ułamek: 1−3/41/2=1/41/2=2. Drugi: 3/21−1/4=3/23/4=233=23.
Iloczyn: 2⋅23=3, a tg60∘=3 ✓
Zwróć uwagę na symetrię tego zadania: pierwszy ułamek zamienia się w odwrotność cosinusa, drugi w sinus — i dopiero ich iloczyn daje tangens. Żaden z ułamków osobno nie jest funkcją trygonometryczną z listy odpowiedzi.
💡 Wskazówka: Rozpoznaj obie postacie jedynki, zanim zaczniesz mnożyć: 1−sin2α to cos2α, a 1−cos2α to sin2α. Łatwo je pomylić, bo wyglądają podobnie — zapamiętaj, że funkcja się wymienia: odejmując od jedynki kwadrat sinusa, dostajesz cosinus, i odwrotnie. Po zamianie każdy ułamek skraca się do jednego czynnika.
⚠ Zamiana 1−sin2α na sin2α (albo 1−cos2α na cos2α), czyli niezamienienie funkcji. Wtedy pierwszy ułamek daje sin2αcosα, drugi sinαcos2α, a iloczyn wychodzi sin3αcos3α — czyli cotangens do trzeciej, czego nie ma wśród odpowiedzi. Drugi błąd: skrócenie cosα z cos2α jako „zostaje cosα” zamiast cosα1; przy skracaniu potęg zostaje ta o większym wykładniku, a stała ona w mianowniku, więc wynik też jest w mianowniku.
Zadanie 10(czerwiec 2014)1 pkttrudniejsze
Miara kąta α spełnia warunek: 0∘<α<90∘. Wyrażenie 1−sin2αcos2α+sin2α1−cos2α jest równe
A.1
B.2cos2α
C.2
D.2sin2α
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
Kluczowa obserwacja: w każdym z dwóch ułamków licznik i mianownik są sobie równe — trzeba to tylko zobaczyć przez jedynkę trygonometryczną.
Pierwszy ułamek. Mianownik 1−sin2α to cos2α, czyli dokładnie to samo co licznik:
1−sin2αcos2α=cos2αcos2α=1
Drugi ułamek. Licznik 1−cos2α to sin2α, czyli to samo co mianownik:
sin2α1−cos2α=sin2αsin2α=1
Dodajemy:
1+1=2
Odpowiedź:2, czyli C.
Kontrola dla α=30∘ (sin2α=41, cos2α=43):
1−1/43/4+1/41−3/4=3/43/4+1/41/4=1+1=2 ✓
Po co jest warunek 0∘<α<90∘? Nie do rachunku — do tego, żeby oba mianowniki były różne od zera. Dla α=0∘ mielibyśmy sinα=0 i drugi ułamek byłby nieokreślony; dla α=90∘ zerowałby się mianownik pierwszego. Warunek gwarantuje więc, że wyrażenie ma sens, a nie zmienia jego wartości.
Podobnie jak w pierwszym zadaniu tej strony, wynik nie zależy od kąta — jest równy 2 dla każdego kąta ostrego.
💡 Wskazówka: Przed dodawaniem ułamków sprawdź, czy każdy z nich nie upraszcza się osobno. Tu nie ma po co szukać wspólnego mianownika — po zamianie jedynek każdy ułamek ma licznik równy mianownikowi, więc jest równy 1. Zabranie się do sprowadzania do wspólnego mianownika prowadzi do znacznie dłuższego, choć poprawnego rachunku.
⚠ Wybór odpowiedzi 1 (A) przez uproszczenie tylko jednego ułamka i zapomnienie o drugim, albo przez odruch „skoro wyrażenie trygonometryczne się upraszcza, to na pewno do jedynki”. Tu upraszczają się dwa ułamki, każdy do jedynki, a jedynka plus jedynka to dwa. Drugi błąd: zamiana 1−sin2α na sin2α, czyli niezamienienie funkcji; pierwszy ułamek daje wtedy sin2αcos2α, drugi sin2αcos2α, a suma 2cot2α — wyrażenie zależne od kąta, którego nie ma wśród odpowiedzi. To dobry sygnał ostrzegawczy: skoro wszystkie odpowiedzi poza jedną są stałe, wynik prawdopodobnie też jest stały.
Zadania otwarte
Zadanie 11(informator CKE)3 pktśrednie
Oblicz a−b, gdy a=sin4α−cos4α, b=1−2sin2αcos2α dla α=60∘.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: a−b=−81
Krok 1 — upraszczamy a różnicą kwadratów. Wyrażenie sin4α−cos4α to różnica kwadratów: (sin2α)2−(cos2α)2. Rozkładamy ją i korzystamy z jedynki:
Uwaga o kluczu w arkuszu źródłowym. Zbiór, z którego wzięte jest to zadanie, podaje w kluczu odpowiedź 41. To pomyłka i warto wiedzieć dlaczego, bo ta sama liczba krąży po zbiorach zadań. Wartość 41 wychodzi tylko wtedy, gdy w wyrażeniu na b przeczytać cosα zamiast cos2α: wtedy b=1−2⋅43⋅21=41, a a−b=21−41=41. Ale przy takim odczycie b przestaje być czymkolwiek sensownym — całe zadanie jest zbudowane na tym, że b=sin4α+cos4α, a ta tożsamość wymaga kwadratu cosinusa. Sprawdziłem wynik dwiema niezależnymi drogami (tożsamością i podstawieniem wprost) i obie dają −81.
💡 Wskazówka: Zadanie wygląda na rachunkowe, a jest tożsamościowe: najpierw upraszczaj, liczby podstawiaj na końcu. Po uproszczeniu zostaje −2cos4α, czyli jedno podstawienie zamiast czterech potęgowań. Dwie tożsamości warto mieć w pamięci, bo obie wracają w zadaniach z tej rodziny: sin4α−cos4α=sin2α−cos2α (różnica kwadratów plus jedynka) oraz sin4α+cos4α=1−2sin2αcos2α (kwadrat jedynki). Druga z nich jest tu podana wprost w treści — tylko w przebraniu, jako b.
⚠ Podanie wyniku dodatniego, na przykład 81 — czyli odjęcie w odwrotnej kolejności. Pytanie brzmi a−b, a b=85 jest większe od a=21, więc wynik musi być ujemny. To dobra kontrola do zrobienia przed rachunkiem: skoro a−b=−2cos4α, a czwarta potęga jest zawsze nieujemna, to dla kąta ostrego wynik jest zawsze ujemny, niezależnie od miary kąta. Drugi błąd: liczenie sin460∘ jako (sin60∘)4=(23)4 i gubienie się w pierwiastkach — prościej jest zapisać sin4α=(sin2α)2 i podstawić sin260∘=43, bo wtedy pierwiastek nie pojawia się ani raz. Trzeci błąd: przyjęcie, że sin4α+cos4α=1 — jedynka trygonometryczna dotyczy kwadratów, a nie czwartych potęg; dla α=60∘ ta suma wynosi 85, nie 1.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
1. B
2. A
3. B
4. A
5. A
6. B
7. C
8. C
9. B
10. C
11.a−b=−81
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
6Pytania i odpowiedzi
Co to jest jedynka trygonometryczna?
To tożsamość sin2α+cos2α=1, prawdziwa dla każdego kąta. Wynika z twierdzenia Pitagorasa i służy głównie do upraszczania wyrażeń bez znajomości miary kąta.
Jak uprościć wyrażenie z sinusami i cosinusami?
Najpierw sprawdź, czy da się wyłączyć wspólny czynnik przed nawias, bo w nawiasie zwykle zostaje wtedy jedynka trygonometryczna. Potem szukaj różnicy kwadratów oraz wyrażeń postaci jeden minus kwadrat funkcji.
Czemu równa się 1−sin2α?
Wyrażeniu cos2α. To jedynka trygonometryczna przekształcona przez przeniesienie sinusa na drugą stronę — najczęściej używana postać tego wzoru w zadaniach.
Jaki jest wzór na tangens?
Tangens to iloraz sinusa przez cosinus tego samego kąta. Wzór wymaga, żeby cosinus był różny od zera, więc dla kąta prostego tangens nie istnieje.
Czy cotangens jest potrzebny do matury podstawowej?
Nie. Podstawa programowa wymienia w dziale o trygonometrii wyłącznie sinus, cosinus i tangens. Cotangens jest odwrotnością tangensa i bywa omawiany w podręcznikach, ale nie jest wymagany.
Jak obliczyć cosinus, znając sinus kąta ostrego?
Wystarczy przekształcić jedynkę trygonometryczną i wyciągnąć pierwiastek z różnicy jeden minus kwadrat sinusa. Dla kąta ostrego bierzemy wartość dodatnią, bo obie funkcje są tam dodatnie.
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Nie każ mu liczyć!
KOLOR I KOD
Kolorowy kod
Sprawdź kod. Pokoloruj każdą figurę tak, jak pokazuje wzór.
2
=
=
=
=
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nie każ mu liczyć!NIEKAZMULICZYC.PL
KARTY PRACY
Koncentracja krok po kroku
30 ćwiczeń, które uczą uważnego patrzenia, porównywania i kończenia tego, co się zaczęło. Po jednym dziennie — bez pośpiechu.
TA KSIĄŻECZKA NALEŻY DO
DATA ROZPOCZĘCIA
AUTORMateusz Będkowski
SPOSTRZEGAWCZOŚĆ
Połącz te same kolory
Połącz linią kropki w tym samym kolorze.
1
Nie każ mu liczyć!niekazmuliczyc.pl
Nowość · za darmo
Koncentracja krok po kroku
30 kart pracy, które uczą dziecko uważnego patrzenia i kończenia tego, co zaczęło. Cały PDF wrzucam za darmo do grupy na Facebooku — bez zapisów.