Strona głównaFunkcjeZadania optymalizacyjne

Zadania optymalizacyjne

Zadanie optymalizacyjne poznaje się po słowach największy, najmniejszy, najtańszy, najkrótszy. Rachunek jest w nich zwykle łatwiejszy niż zapisanie modelu — cała robota polega na tym, żeby optymalizowaną wielkość wyrazić przez jedną zmienną i ustalić, w jakim przedziale ta zmienna w ogóle ma sens. Schemat postępowania opisuję przy pochodnych; tutaj przerabiam go na czterech pełnych zadaniach.

Dział: FunkcjePoziom: liceum — zakres podstawowy i rozszerzony

1Dwie drogi w zależności od zakresu

Ten sam typ zadania pojawia się na obu poziomach matury, ale rozwiązuje się je inaczej.

Podstawa, dział XIII (Optymalizacja i rachunek różniczkowy)

Zakres podstawowy: „rozwiązuje zadania optymalizacyjne w sytuacjach dających się opisać funkcją kwadratową”.

Zakres rozszerzony, punkt 6: „rozwiązuje zadania optymalizacyjne z zastosowaniem pochodnej”.

Różnica jest więc w narzędziu, nie w typie zadania: na podstawowym model musi dać się sprowadzić do funkcji kwadratowej, na rozszerzonym może być dowolny.

zakres podstawowyzakres rozszerzony
modelfunkcja kwadratowadowolna funkcja różniczkowalna
narzędziewierzchołek parabolimiejsce zerowe pochodnej
rozstrzygnięcie max/minznak współczynnika aazmiana znaku pochodnej

Warto zauważyć, że są to dwie wersje jednej metody. Wierzchołek paraboli to punkt, w którym pochodna funkcji kwadratowej się zeruje — pochodna tylko uogólnia ten pomysł na funkcje, które parabolami nie są.

Praktyczna konsekwencja: jeśli po zapisaniu modelu wychodzi funkcja kwadratowa, nie licz pochodnej. Wierzchołek jest szybszy i mniej podatny na pomyłkę.

2Dziedzina z sytuacji, nie ze wzoru

To jest miejsce, w którym traci się najwięcej punktów. Dziedzina należy do tych rzeczy, których poprawny rachunek już nie naprawi — obok odpowiedzi nie na to pytanie, o które pytano; obie wracają niżej jako osobne błędy.

Wzór P(y)=60y2y2P(y) = 60y - 2y^2 jest określony dla wszystkich liczb rzeczywistych. Ale jeśli yy jest długością boku prostokąta odgrodzonego siatką o długości 6060 m, to sensowne są tylko wartości spełniające dwa warunki naraz: bok musi być dodatni i musi starczyć siatki na resztę.

  1. Wypisz warunki z treści, każdy osobno: długości dodatnie, wymiary mieszczące się w materiale, liczby całkowite, jeśli chodzi o sztuki.
  2. Przetnij je — dziedziną jest część wspólna, zwykle przedział otwarty.
  3. Sprawdź, czy kandydat do niej należy. Jeśli nie, odrzuć go i szukaj dalej — także na krańcach.

Dlaczego przedział bywa otwarty

Bok długości zero to nie jest „bardzo mały prostokąt”, tylko brak prostokąta — takiej wartości nie dopuszczamy.

Przy przedziale otwartym krańce nie są kandydatami, bo do dziedziny nie należą. Zajrzeć w ich stronę i tak warto, i to nie dla formalności: jeśli funkcja rośnie w całym przedziale, to wartości największej po prostu nie ma — kres wypada w punkcie, którego dziedzina nie zawiera. Zadanie maturalne tak zwykle nie wygląda, ale jeśli kandydata ze środka nie ma, to jest właśnie ten przypadek.

Ale gdy zadanie z natury domyka przedział (np. „odcinek o długości od 22 do 88 cm”), krańce trzeba porównać z kandydatami ze środka — funkcja może osiągać największą wartość właśnie tam.

3Cztery modele, które wracają w zadaniach

Prawie wszystkie zadania maturalne z tego działu są wariantami czterech sytuacji:

sytuacjaco jest daneco maksymalizujemy lub minimalizujemy
ogrodzeniedługość siatkipole prostokąta (maksimum)
pudełko z arkuszawymiary arkuszaobjętość (maksimum)
puszka lub zbiornikobjętośćpole powierzchni, czyli koszt materiału (minimum)
punkt na krzywejpunkt i krzywaodległość (minimum)

Ostatni typ ma osobną sztuczkę wartą zapamiętania: zamiast odległości minimalizuj jej kwadrat. Pierwiastek jest funkcją rosnącą, więc minimum kwadratu wypada w tym samym punkcie co minimum odległości, a rachunek robi się wielomianowy zamiast pierwiastkowego.

Przy trzecim typie warto znać wynik, który wychodzi zawsze przy zamkniętym walcu o zadanej objętości: pole powierzchni całkowitej jest najmniejsze, gdy wysokość równa się średnicy podstawy. Nie jest to wzór do wkuwania, ale dobra kontrola — jeśli wyszło inaczej, gdzieś jest błąd. Uwaga na zbiornik bez pokrywy: tam odpada jedna podstawa i optimum przesuwa się na wysokość równą promieniowi. Warunek zależy więc od tego, które ściany naprawdę zużywają materiał — a to trzeba wyczytać z treści.

Na koniec każdego zadania wracaj do treści. Pytanie „jakie wymiary” wymaga podania wymiarów, a nie samego pola czy objętości — to najczęstsza strata punktu przy poprawnym rachunku.

4Jak sprawdzić, że to naprawdę maksimum

Zerowanie się pochodnej albo znalezienie wierzchołka nie kończy rozwiązania. Trzeba jeszcze rozstrzygnąć, czy chodzi o maksimum, czy o minimum.

Trzeci sposób nie jest dowodem, ale w praktyce wyłapuje niemal każdą pomyłkę i zajmuje kilkanaście sekund. Stosuję go w trzech z czterech przykładów na tej stronie; w zadaniu o puszce zastępuję go kontrolą przez wysokość, bo wynik jest tam niewymierny i porównywanie sąsiednich wartości niczego by nie rozjaśniło.

Uwaga na sytuację, w której pochodna zeruje się w kilku punktach. Wtedy trzeba porównać wartości we wszystkich kandydatach — sam fakt zerowania niczego nie rozstrzyga.

5Przykłady krok po kroku

Cztery zadania: ogrodzenie rozwiązane wierzchołkiem, pudełko i odległość rozwiązane pochodną oraz puszka, w której wynik zostaje w postaci dokładnej.

Przykład 1 Ogrodzenie przy ścianie — bez pochodnej

Mając 6060 m siatki, chcemy ogrodzić prostokątny wybieg przylegający jednym bokiem do ściany budynku. Jakie wymiary dają największe pole?

  1. Oznaczam przez yy długość boku prostopadłego do ściany, a przez xx — boku równoległego. Siatka pokrywa trzy boki: x+2y=60x + 2y = \textcolor{#16A06A}{60}.
  2. Stąd x=602yx = 60 - 2y, więc pole P(y)=y(602y)=60y2y2P(y) = y(60 - 2y) = 60y - 2y^2.
  3. Dziedzina z sytuacji: y>0y > 0 oraz x>0x > 0, czyli 602y>060 - 2y > 0, a więc y<30y < 30. Zatem y(0; 30)y \in (0;\ 30).
  4. To funkcja kwadratowa o współczynniku a=2<0a = -2 < 0, więc wierzchołek daje maksimum.
  5. yw=602(2)=15y_w = -\frac{60}{2 \cdot (-2)} = \textcolor{#E0453A}{15}, a stąd x=6030=30x = 60 - 30 = \textcolor{#E0453A}{30}.
  6. Największe pole: P(15)=1530=450P(15) = 15 \cdot 30 = 450 m².
  7. Kontrola liczbowa: P(14)=1432=448P(14) = 14 \cdot 32 = 448 oraz P(16)=1628=448P(16) = 16 \cdot 28 = 448 — obie mniejsze od 450450
  8. Kontrola dziedziny: 15(0; 30)15 \in (0;\ 30)

Odpowiedź: Wymiary: 3030 m wzdłuż ściany i 1515 m w głąb; pole 450450 m².

Bok przy ścianie wychodzi dwa razy dłuższy od pozostałych — i tak jest zawsze przy tym modelu, niezależnie od długości siatki. Warto to znać jako kontrolę, ale w rozwiązaniu i tak trzeba pokazać rachunek.

Przykład 2 Pudełko z kwadratowego arkusza

Z kwadratowego arkusza o boku 3030 cm wycinamy w narożnikach cztery jednakowe kwadraty o boku xx i zaginamy brzegi, tworząc otwarte pudełko. Dla jakiego xx objętość jest największa?

  1. Podstawa pudełka to kwadrat o boku 302x30 - 2x, a wysokość wynosi xx.
  2. V(x)=x(302x)2V(x) = x(30 - 2x)^2, przy czym z sytuacji x>0x > 0 oraz 302x>030 - 2x > 0, czyli x(0; 15)x \in (0;\ 15).
  3. Pochodna: V(x)=(302x)2+x2(302x)(2)=(302x)[(302x)4x]V'(x) = (30-2x)^2 + x \cdot 2(30-2x)(-2) = (30-2x)\big[(30-2x) - 4x\big].
  4. V(x)=(302x)(306x)V'(x) = (30 - 2x)(30 - 6x).
  5. Miejsca zerowe: x=15x = 15 (poza dziedziną — pudełko o zerowej podstawie) oraz x=5x = \textcolor{#E0453A}{5}.
  6. Znak pochodnej: dla x<5x < 5 oba czynniki są dodatnie, więc V>0V' > 0; dla 5<x<155 < x < 15 drugi czynnik jest ujemny, więc V<0V' < 0. Zmiana z plusa na minus, czyli maksimum
  7. V(5)=5202=2000V(5) = 5 \cdot 20^2 = 2000 cm³.
  8. Kontrola liczbowa: V(4)=4222=1936V(4) = 4 \cdot 22^2 = 1936 oraz V(6)=6182=1944V(6) = 6 \cdot 18^2 = 1944 — obie mniejsze ✓

Odpowiedź: x=5x = 5 cm, objętość 20002000 cm³.

Zauważ, że pochodnej nie rozwijaliśmy do postaci wielomianu — wyłączenie wspólnego czynnika (302x)(30-2x) od razu daje oba miejsca zerowe. Rozwinięcie prowadzi do tego samego, ale przez równanie kwadratowe.

Przykład 3 Puszka o najmniejszym polu powierzchni

Puszka w kształcie walca ma mieć objętość 500500 cm³. Jaki powinien być promień podstawy, żeby zużyć jak najmniej blachy?

  1. Z warunku objętości: πr2h=500\pi r^2 h = \textcolor{#16A06A}{500}, więc h=500πr2h = \frac{500}{\pi r^2}.
  2. Pole powierzchni całkowitej: S=2πr2+2πrhS = 2\pi r^2 + 2\pi r h.
  3. Wstawiam hh: S(r)=2πr2+2πr500πr2=2πr2+1000rS(r) = 2\pi r^2 + 2\pi r \cdot \frac{500}{\pi r^2} = 2\pi r^2 + \frac{1000}{r}, dla r>0r > 0.
  4. S(r)=4πr1000r2S'(r) = 4\pi r - \frac{1000}{r^2}.
  5. S(r)=0    4πr3=1000    r3=250πS'(r) = 0 \iff 4\pi r^3 = 1000 \iff r^3 = \frac{250}{\pi}, czyli r=250π3r = \textcolor{#E0453A}{\sqrt[3]{\frac{250}{\pi}}} cm.
  6. Znak pochodnej: dla mniejszych rr przeważa składnik 1000r2-\frac{1000}{r^2}, więc S<0S' < 0; dla większych — składnik 4πr4\pi r, więc S>0S' > 0. Zmiana z minusa na plus, czyli minimum
  7. Kontrola przez wysokość: skoro πr3=250\pi r^3 = 250, to 500=2πr3500 = 2\pi r^3, a więc h=500πr2=2πr3πr2=2rh = \frac{500}{\pi r^2} = \frac{2\pi r^3}{\pi r^2} = 2r
  8. Wysokość równa się średnicy podstawy — dokładnie tak, jak zapowiada kontrola z sekcji o modelach ✓

Odpowiedź: r=250π3r = \sqrt[3]{\frac{250}{\pi}} cm, przy czym wtedy h=2rh = 2r.

Wynik zostaje w postaci dokładnej — polecenie nie każe zaokrąglać, a pierwiastek trzeciego stopnia z 250π\frac{250}{\pi} jest liczbą tak samo konkretną jak jego rozwinięcie dziesiętne. Zdanie „wysokość równa średnicy” niesie tu więcej informacji niż jakikolwiek przybliżony wynik.

Przykład 4 Najmniejsza odległość od paraboli

Znajdź punkt paraboli y=x2y = x^2 położony najbliżej punktu A=(3,0)A = (3,\, 0).

  1. Punkt paraboli ma postać (x,x2)(x,\, x^2), więc kwadrat odległości wynosi d2(x)=(x3)2+x4d^2(x) = (x - \textcolor{#16A06A}{3})^2 + x^4.
  2. Minimalizuję kwadrat, nie odległość — pierwiastek jest rosnący, więc minimum wypada w tym samym miejscu.
  3. (d2)(x)=2(x3)+4x3=4x3+2x6\left(d^2\right)'(x) = 2(x - 3) + 4x^3 = 4x^3 + 2x - 6.
  4. Przyrównuję do zera: 4x3+2x6=04x^3 + 2x - 6 = 0, czyli 2(2x3+x3)=02(2x^3 + x - 3) = 0.
  5. Zgaduję pierwiastek całkowity: x=1x = 1 daje 2+13=02 + 1 - 3 = 0 ✓, więc 2x3+x3=(x1)(2x2+2x+3)2x^3 + x - 3 = (x-1)(2x^2 + 2x + 3).
  6. Drugi czynnik nie ma pierwiastków, bo Δ=424=20<0\Delta = 4 - 24 = -20 < 0 — kandydat jest tylko jeden.
  7. Szukany punkt: (1,1)\textcolor{#E0453A}{(1,\, 1)}, a odległość wynosi (13)2+12=5\sqrt{(1-3)^2 + 1^2} = \textcolor{#E0453A}{\sqrt{5}}.
  8. Kontrola liczbowa: dla x=0x = 0 mamy d2=9d^2 = 9, dla x=1x = 1 mamy d2=5d^2 = 5, dla x=2x = 2 mamy d2=17d^2 = 17 — kandydat daje najmniejszą wartość ✓

Odpowiedź: Punkt (1,1)(1,\, 1), odległość 5\sqrt{5}.

Gdyby minimalizować samą odległość, pochodna miałaby pierwiastek w mianowniku i rachunek byłby dwa razy dłuższy przy identycznym wyniku. Odległość zostaje w postaci 5\sqrt{5} — to wartość dokładna.

6Najczęstsze błędy

Dwa pierwsze błędy dotyczą modelu, trzy kolejne — rozstrzygania i odpowiedzi.

Branie dziedziny ze wzoru zamiast z sytuacji.

Skąd się bierze: Wzór po zapisaniu wygląda jak zwykła funkcja, a jego dziedzina naturalna jest szersza.

Jak zrobić dobrze: Wypisz warunki z treści: długości dodatnie, wymiary mieszczące się w materiale. W zadaniu z pudełkiem daje to x(0; 15)x \in (0;\ 15), przez co kandydat x=15x = 15 odpada.

Pomylenie boku podstawy z jej polem.

Skąd się bierze: W modelu z pudełkiem obie wielkości opisuje to samo wyrażenie 302x30 - 2x, raz w pierwszej, raz w drugiej potędze.

Jak zrobić dobrze: Objętość to pole podstawy razy wysokość, czyli V(5)=5202=2000V(5) = 5 \cdot 20^2 = 2000. Zapis V(5)=520=100\textcolor{#9b1c14}{V(5) = 5 \cdot 20 = 100} pomija podniesienie do kwadratu.

Zatrzymanie się na zerowaniu pochodnej.

Skąd się bierze: Wygląda to na koniec rachunku i daje konkretną liczbę.

Jak zrobić dobrze: Zerowanie się pochodnej nie rozstrzyga, czy to maksimum, czy minimum. Sprawdź zmianę znaku pochodnej albo porównaj wartości w dwóch sąsiednich punktach.

Podanie wartości funkcji zamiast tego, o co pytano.

Skąd się bierze: Największe pole jest ostatnią policzoną liczbą, więc trafia do odpowiedzi.

Jak zrobić dobrze: Przeczytaj pytanie ponownie. „Jakie wymiary” oznacza odpowiedź 3030 m na 1515 m, a nie 450450 m².

Pominięcie krańców przedziału domkniętego.

Skąd się bierze: Nawyk z zadań, w których dziedzina jest przedziałem otwartym i krańców nie ma.

Jak zrobić dobrze: Gdy treść domyka przedział, wartość największa może wypadać na jego krańcu, nawet jeśli pochodna się tam nie zeruje. Porównaj kandydatów z wartościami na końcach.

7Pytania i odpowiedzi

Czy zadania optymalizacyjne są na maturze podstawowej?

Tak, ale w węższej wersji. Podstawa wymaga rozwiązywania zadań optymalizacyjnych w sytuacjach dających się opisać funkcją kwadratową, czyli takich, w których wystarczy wierzchołek paraboli. Pochodna jest narzędziem zakresu rozszerzonego.

Skąd brać dziedzinę w zadaniu optymalizacyjnym?

Z treści zadania, nie ze wzoru. Trzeba wypisać wszystkie warunki, jakie musi spełniać zmienna — dodatniość długości, zmieszczenie się w materiale — i wziąć ich część wspólną. Dziedzina naturalna wzoru jest zwykle za szeroka.

Jak sprawdzić, czy znaleziony punkt daje maksimum czy minimum?

Najpewniej przez znak pochodnej po obu stronach kandydata: zmiana z plusa na minus oznacza maksimum, z minusa na plus — minimum. Przy funkcji kwadratowej wystarczy znak współczynnika przy iksie do kwadratu.

Dlaczego przy szukaniu najkrótszej odległości minimalizuje się jej kwadrat?

Bo pierwiastek jest funkcją rosnącą, więc minimum kwadratu odległości wypada dokładnie tam, gdzie minimum samej odległości. Rachunek staje się wielomianowy zamiast pierwiastkowego, a wynik jest identyczny.

Czy wynik zadania optymalizacyjnego trzeba zaokrąglać?

Nie, jeśli polecenie tego nie wymaga. Wartości takie jak pierwiastek trzeciego stopnia czy 5\sqrt{5} są liczbami dokładnymi i w tej postaci należy je zostawić; zaokrąglenie dodaje niedokładność, której w zadaniu nie było.

Czytaj dalej

Mateusz Będkowski — nauczyciel matematyki, autor serwisu Nie każ mu liczyć

Mateusz Będkowski

nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”

Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.

Ostatnia aktualizacja: 2026-08-02. Tekst redakcji „Nie każ mu liczyć”.