Strona główna › Potęgi i pierwiastki › Potęgowanie i pierwiastkowanie
Potęgowanie i pierwiastkowanie
W szkole podstawowej potęgowanie i pierwiastkowanie wyglądają na dwa osobne działania z osobnymi zestawami wzorów. W liceum okazuje się, że to jedno działanie zapisane na dwa sposoby: pierwiastek jest potęgą o wykładniku ułamkowym. Ta jedna obserwacja likwiduje połowę wzorów do zapamiętania — bo wszystkie prawa działań na pierwiastkach stają się znanymi prawami potęg.
Przejdź od razu do zadań (18) ↓
1Pierwiastek to potęga
To jest w podstawie programowej
Podstawa dla liceum, dział I. Liczby rzeczywiste, zakres podstawowy, punkt 4: „stosuje związek pierwiastkowania z potęgowaniem oraz prawa działań na potęgach i pierwiastkach”.
Punkt 3 dodaje: „stosuje własności pierwiastków dowolnego stopnia, w tym pierwiastków stopnia nieparzystego z liczb ujemnych”. Cała ta strona mieści się w zakresie podstawowym.
Zacznijmy od pytania, które porządkuje resztę: ile wynosi ?
Skorzystajmy z prawa potęg, które już znasz: . Podnieśmy do kwadratu:
Szukamy więc liczby, która podniesiona do kwadratu daje — a to jest dokładnie definicja pierwiastka kwadratowego.
Nie jest to nowa definicja, tylko wniosek. Wykładnik ułamkowy musi znaczyć pierwiastek, żeby prawa potęg dalej działały — inaczej cały system by się rozpadł.
Sprawdźmy na liczbach: . Można też odwrotnie: , a ✓ — kolejność nie ma znaczenia.
Trzy działania, jedna rodzina
Z tego samego równania biorą się trzy pytania: o wynik (potęgowanie), o podstawę (pierwiastkowanie) i o wykładnik (logarytm).
Pierwiastkowanie i logarytmowanie to więc dwa działania odwrotne do potęgowania — różnią się tym, czego szukają.
2Wzory, które nie są nowe
Skoro pierwiastek jest potęgą, prawa działań na pierwiastkach muszą wyglądać jak prawa potęg. I wyglądają.
| prawo potęg | to samo dla pierwiastków |
|---|---|
Ostatni wiersz bywa zaskoczeniem, a wychodzi w jednej linijce: . Pierwiastek z pierwiastka to pierwiastek stopnia będącego iloczynem stopni.
Czego w tej tabeli nie ma — i nie będzie. Nie istnieje wzór na pierwiastek sumy. Kontrprzykład jest natychmiastowy: , a .
To ta sama zasada, która wraca w całej matematyce: działania rozdzielają się względem mnożenia i dzielenia, nigdy względem dodawania. Widać ją przy wzorach skróconego mnożenia i przy logarytmach.
Pierwiastek nieparzystego stopnia z liczby ujemnej
nie istnieje w liczbach rzeczywistych, bo kwadrat nigdy nie jest ujemny.
Ale istnieje, bo . Sześcian liczby ujemnej jest ujemny, więc pierwiastek nieparzystego stopnia działa bez przeszkód.
Reguła: stopień parzysty wymaga liczby nieujemnej, stopień nieparzysty nie wymaga niczego. Podstawa wymienia to wprost w punkcie 3.
3Wyłączanie czynnika przed pierwiastek
To najczęściej używana operacja w całym dziale — służy do upraszczania wyników, które inaczej wyglądałyby brzydko.
Pomysł: rozłóż liczbę pod pierwiastkiem na iloczyn, w którym jeden czynnik jest kwadratem, i wyciągnij go.
Działa to dzięki wzorowi na pierwiastek iloczynu — nie jest żadną osobną regułą.
Kluczowe jest znalezienie największego kwadratu, który dzieli liczbę. Dla można wziąć i otrzymać , ale to nie koniec: , więc trzeba jeszcze raz. Od razu : .
Operacja odwrotna też się przydaje — włączanie czynnika pod pierwiastek. Liczbę stojącą przed pierwiastkiem podnosi się do kwadratu:
Po co? Głównie do porównywania. Które jest większe: czy ? Po włączeniu: i — od razu widać, że drugie ✓
Dodawanie pierwiastków — tylko po uproszczeniu
Pierwiastków nie da się dodawać wprost, ale te same pierwiastki można zsumować jak wyrazy podobne: .
Dlatego przed dodawaniem warto wyłączyć czynniki: .
Bez uproszczenia wyglądałoby to na dwa niepodobne składniki — a po uproszczeniu okazuje się, że to jedna wielkość.
4Usuwanie niewymierności z mianownika
Wynik z pierwiastkiem w mianowniku uchodzi za nieuproszczony i w zadaniach maturalnych zwykle wymaga doprowadzenia do postaci bez niego.
Zabieg ten nosi też drugą, częściej spotykaną w podręcznikach nazwę: racjonalizacja mianownika. Nazwa bierze się stąd, że mianownik z niewymiernego staje się wymierny (po łacinie rationalis) — jeśli spotkasz polecenie „zracjonalizuj mianownik”, chodzi dokładnie o to, co opisuję niżej.
Przypadek prosty — sam pierwiastek w mianowniku. Mnożymy licznik i mianownik przez ten pierwiastek:
Mianownik przestaje być niewymierny, bo . Wartość ułamka się nie zmienia — mnożymy przecież przez jedynkę zapisaną jako .
Częsty wariant z liczbą w liczniku: . Po pomnożeniu warto skrócić — inaczej wynik zostaje niepotrzebnie duży.
Przypadek trudniejszy — suma w mianowniku. Wtedy mnoży się przez wyrażenie sprzężone, czyli tę samą sumę ze zmienionym znakiem:
Mianownik uprościł się dzięki różnicy kwadratów: . To ten sam wzór, którego uczysz się przy wyrażeniach algebraicznych — tu tylko litery zastąpiono pierwiastkami.
Kontrola liczbowa: , a ✓
5Przykłady krok po kroku
Trzy przykłady: wykładnik ułamkowy, upraszczanie sumy i usuwanie niewymierności.
Przykład 1 Potęga o wykładniku ułamkowym
Oblicz oraz .
- Pierwsza. Mianownik wykładnika to stopień pierwiastka, licznik to potęga: .
- Wygodniej najpierw pierwiastkować: , a potem podnieść do kwadratu: .
- Kontrola drugą kolejnością: , a ✓ — ten sam wynik.
- Druga. Ujemny wykładnik oznacza odwrotność: .
- , więc wynik to .
- Kontrola sensu: podstawa większa od jedynki i ujemny wykładnik dają wynik mniejszy od jedynki ✓
- Kontrola prawem potęg: ✓
Odpowiedź: , .
Przy wykładniku ułamkowym prawie zawsze łatwiej najpierw pierwiastkować, potem potęgować — liczby są wtedy mniejsze. Dla różnica to rachunek na zamiast na .
Przykład 2 Upraszczanie sumy pierwiastków
Oblicz .
- Pierwiastków nie da się dodać wprost — najpierw wyłączam czynniki przed każdy z nich.
- Wszystkie sprowadziły się do , więc mogę je dodać jak wyrazy podobne.
- Kontrola liczbowa: , , ; ✓
- Kontrola sensu: wszystkie trzy liczby to wielokrotności trójki pod pierwiastkiem, więc uproszczenie do wspólnego było do przewidzenia ✓
Odpowiedź: .
Wynik zerowy nie jest przypadkiem — zadania tego typu często konstruuje się tak, żeby składniki się zniosły. Gdyby nie wyłączyć czynników, trzy pierwiastki wyglądałyby na niepodobne i nie dałoby się nic zrobić.
Przykład 3 Usuwanie niewymierności
Doprowadź do postaci bez pierwiastka w mianowniku: .
- W mianowniku jest różnica, więc mnożę przez wyrażenie sprzężone — i to samo robię z licznikiem.
- Mianownik liczę wzorem na różnicę kwadratów: .
- Licznik: .
- — po skróceniu przez .
- Kontrola liczbowa: , więc lewa strona to , a prawa ✓
- Kontrola sensu: w mianowniku nie ma już pierwiastka, a wynik jest prostszy niż wyjściowy ułamek ✓
Odpowiedź: .
Wynik wyszedł wyjątkowo ładny, bo mianownik uprościł się do czwórki, przez którą dało się skrócić licznik. Warto zawsze sprawdzić możliwość skrócenia — to ostatni krok, o którym najłatwiej zapomnieć.
6Najczęstsze błędy
Cztery błędy — pierwszy dotyczy pierwiastka sumy.
Rozbijanie pierwiastka sumy
Skąd się bierze: Zapis wygląda symetrycznie do wzoru na iloczyn, ale jest fałszywy. Dla i daje zamiast — różnica jest widoczna gołym okiem.
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj granicę: pierwiastek rozdziela się względem mnożenia i dzielenia, nigdy względem dodawania. Gdy pod pierwiastkiem stoi suma, najpierw ją policz.
Mylenie licznika z mianownikiem w wykładniku ułamkowym
Skąd się bierze: W zapisie mianownik to stopień pierwiastka, a licznik to potęga. Zamiana ról daje przy wynik zamiast — czyli zamiast .
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj przez najprostszy przypadek: , a dwójka stoi w mianowniku. Kontrola: wynik powinien być zwykle mniejszy od podstawy, jeśli wykładnik jest mniejszy od jedynki.
Wyłączanie niepełnego czynnika
Skąd się bierze: Przy wyciągnięcie czwórki daje — poprawnie, ale nie do końca, bo nadal zawiera kwadrat. Odpowiedź nieuproszczona bywa uznawana za niepełną.
Jak zrobić dobrze: Szukaj największego kwadratu dzielącego liczbę. Kontrola: po wyłączeniu sprawdź, czy to, co zostało pod pierwiastkiem, nie dzieli się jeszcze przez , , albo .
Mnożenie tylko mianownika przy usuwaniu niewymierności
Skąd się bierze: Pomnożenie samego mianownika przez zmienia wartość ułamka dwukrotnie. Mnożyć trzeba licznik i mianownik, bo tylko wtedy mnoży się przez jedynkę.
Jak zrobić dobrze: Zapisuj to jawnie jako mnożenie przez — wtedy widać, że to jedynka. Kontrola liczbowa: przybliżona wartość przed i po przekształceniu musi być identyczna.
Zadania maturalne — kwadraty sum i różnic z pierwiastkami
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 5 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 5 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1 (czerwiec 2025)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Krok 1 — rozwijamy kwadrat sumy. Wzór: , gdzie , :
- Krok 2 — wyłączamy czynnik z drugiego pierwiastka. W 12 największym kwadratem jest 4:
- Krok 3 — odejmujemy. I tu następuje sedno zadania: oba wyrazy z się kasują:
- Odpowiedź: , czyli D.
- Kontrola przybliżona: , więc , a . Różnica: ✓.
💡 Wskazówka: Zadanie jest tak zbudowane, żeby okazało się dokładnie tym samym co wyraz środkowy . Jeśli po wyłączeniu czynnika widzisz taki sam pierwiastek jak w rozwinięciu kwadratu, wiesz, że wynik będzie liczbą całkowitą.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź B (), czyli pominięcie wyrazu środkowego i policzenie jako . Kwadrat sumy nie jest sumą kwadratów — wyraz zawsze tam jest.
Zadanie 2 (maj 2025)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- Krok 1 — rozwijamy kwadrat różnicy. Wzór: , gdzie , :
- Krok 2 — liczymy wyraz środkowy. Iloczyn pierwiastków to pierwiastek z iloczynu:
- , więc
- Krok 3 — składamy.
- Odpowiedź: , czyli B.
- Można było też najpierw uprościć nawias: , więc , a ✓. Ta droga jest krótsza — warto ją sprawdzić w pierwszej kolejności.
💡 Wskazówka: Zanim rozwiniesz kwadrat, spróbuj uprościć nawias. Tu — i zostaje jedno mnożenie zamiast trzech wyrazów. Rozwijanie wzoru jest zawsze poprawne, ale rzadko najszybsze.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D (), czyli pominięcie wyrazu środkowego (). To dokładnie ta sama pomyłka co w poprzednim zadaniu — dystraktor czeka na nią w każdym zadaniu tego typu.
Zadanie 3 (maj 2022)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Tutaj upraszczanie nawiasu jest wyraźnie najkrótszą drogą — po nim zostaje jeden pierwiastek.
- Krok 1 — wyłączamy czynnik z .
- , więc
- Krok 2 — odejmujemy w nawiasie. Oba wyrazy mają ten sam pierwiastek, więc odejmujemy współczynniki:
- Krok 3 — podnosimy do kwadratu.
- Odpowiedź: , czyli A.
- Kontrola przez rozwinięcie wzoru: ✓ — ta sama liczba, tylko dłuższą drogą.
💡 Wskazówka: Gdy w nawiasie oba wyrazy da się sprowadzić do tego samego pierwiastka, zawsze upraszczaj przed potęgowaniem. Tu i to w istocie i — różnica wychodzi , a kwadrat tego to po prostu 2.
⚠ Dwa najczęstsze błędy mają tu osobne dystraktory. Odpowiedź D () to odjęcie samych kwadratów, , czyli pominięcie wyrazu środkowego. Odpowiedź B () czeka na tego, kto poprawnie uprości nawias do , ale zapomni podnieść wynik do kwadratu — a to , nie .
Zadanie 4 (czerwiec 2021)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Najpierw warto zauważyć strukturę: oba składniki mają ten sam nawias. To zaproszenie do wyłączenia go przed nawias, a nie do mnożenia wszystkiego po kolei.
- Krok 1 — wyłączamy wspólny czynnik.
- Krok 2 — rozpoznajemy różnicę kwadratów. Wzór: :
- Krok 3 — liczymy.
- Odpowiedź: , czyli D.
- Kontrola drogą „na piechotę”: ✓ — środkowe wyrazy się kasują, co widać od razu po wyłączeniu nawiasu.
💡 Wskazówka: Dostrzeżenie różnicy kwadratów zamienia to zadanie z czterech mnożeń w jedno odejmowanie. Gdy widzisz ten sam nawias przy dwóch składnikach, wyłącz go — a jeśli to, co zostanie, różni się od nawiasu tylko znakiem, masz wzór .
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedzi A lub C, czyli zgubienie znaku przy jednym z wyrazów i pozostawienie go w wyniku. Po poprawnym rozwinięciu wyrazy i muszą się skasować — jeśli w Twoim wyniku został pierwiastek, gdzieś jest błąd znaku.
Zadanie 5 (czerwiec 2020)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- Zadanie nie o pierwiastkach, ale o tym samym wzorze — i o pilnowaniu znaków przy odejmowaniu całego nawiasu.
- Krok 1 — rozwijamy kwadrat różnicy. Wzór: , gdzie , :
- Krok 2 — upraszczamy wyraz środkowy. Dwójka przed potęgą to , więc wykładniki się dodają:
- Krok 3 — odejmujemy cały nawias od jedynki. Tu trzeba zmienić znak każdego wyrazu:
- Krok 4 — jedynki się kasują.
- Odpowiedź: , czyli B.
💡 Wskazówka: Minus przed nawiasem zmienia znak wszystkich trzech wyrazów rozwinięcia, nie tylko pierwszego. Najbezpieczniej rozwinąć kwadrat osobno, zapisać go w nawiasie i dopiero potem odejmować — tak jak w kroku 3.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D, czyli przepisanie rozwinięcia bez zmiany znaków przy drugim i trzecim wyrazie. Drugi częsty: odpowiedź A (), z pominięcia wyrazu środkowego — i zauważ, że wtedy jedynki też by się skasowały, więc wynik wygląda „czysto”. To najbardziej zdradliwy dystraktor w tym zadaniu.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
| 1. D | 2. B | 3. A | 4. D | 5. B |
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
Zadania maturalne — potęga o wykładniku wymiernym i pierwiastek jako potęga
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 10 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 13 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1 (grudzień 2024)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Wszystko zamieniamy na potęgi piątki i pracujemy tylko na wykładnikach.
- Krok 1 — pierwiastek na potęgę.
- Krok 2 — ułamek na potęgę o wykładniku ujemnym.
- Krok 3 — mnożymy potęgi: wykładniki dodajemy.
- Krok 4 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy.
- Odpowiedź: , czyli A.
- Warto zauważyć, jak działa minus w wykładniku zewnętrznym: zamienia na . Dwa minusy dają plus, a piątka w mianowniku skraca się z piątką z wykładnika.
💡 Wskazówka: Nie licz wartości liczbowych — to liczba niewymierna i nic Ci nie da. Zamień wszystko na potęgi tej samej podstawy i wykonaj działania na samych wykładnikach; to jedyna sensowna droga.
⚠ Najczęstszy błąd: pominięcie minusa w wykładniku zewnętrznym i podanie (odpowiedź B). Drugi częsty: pomnożenie wykładników w kroku 3 zamiast dodania — przy mnożeniu potęg wykładniki się dodają, mnoży się je dopiero przy potęgowaniu potęgi.
Zadanie 2 (sierpień 2024)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Wykładnik mówi dwie rzeczy naraz: minus każe odwrócić ułamek, a połówka oznacza pierwiastek kwadratowy.
- Krok 1 — minus odwraca ułamek.
- Krok 2 — wykładnik to pierwiastek kwadratowy. Pierwiastkujemy licznik i mianownik osobno:
- Odpowiedź: , czyli C.
- Kontrola: ✓ — podniesienie wyniku do potęgi (odwrotność ) wraca do liczby z zadania.
💡 Wskazówka: Zapisz jako — wtedy od razu widać oba działania: odwrócenie ułamka i pierwiastek. Kolejność nie ma znaczenia, można też najpierw spierwiastkować, a potem odwrócić: , a .
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D (), czyli policzenie i zapomnienie o minusie — czyli o odwróceniu. Drugi częsty: odpowiedź A (), z potraktowania jako mnożnika, a nie wykładnika.
Zadanie 3 (czerwiec 2024)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Obie liczby są potęgami dwójki — sprowadzamy je do wspólnej podstawy.
- Krok 1 — rozkładamy 32.
- Krok 2 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy. Piątki się skracają:
- Krok 3 — mnożymy potęgi: wykładniki dodajemy.
- Odpowiedź: , czyli D.
💡 Wskazówka: Ułamkowy wykładnik przy podstawie to sygnał, że piątka się skróci i wyjdzie liczba całkowita. Gdy w zadaniu wykładnik ma mianownik równy wykładnikowi rozkładu podstawy, rachunki są zawsze „okrągłe”.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedzi A lub B — czyli uznanie, że minus w wykładniku daje liczbę ujemną. Potęga o wykładniku ujemnym to odwrotność (), a nie liczba przeciwna; wynik dodatniej podstawy jest zawsze dodatni.
Zadanie 4 (grudzień 2023)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- W wykładnikach jest ułamek dziesiętny i zwykły — najpierw sprowadźmy je do jednej postaci.
- Krok 1 — ujednolicamy wykładniki.
- Krok 2 — mnożenie potęg: wykładniki dodajemy.
- Krok 3 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy.
- Krok 4 — wykładnik to odwrotność.
- Odpowiedź: , czyli C.
💡 Wskazówka: Zamiana na upraszcza całe zadanie — nagle wykładniki dodają się „w głowie” do okrągłego . Warto sprawdzić, czy ułamek w wykładniku nie jest przypadkiem prostym ułamkiem dziesiętnym.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D (), czyli pomylenie z liczbą . To dwie różne liczby — ma rozwinięcie nieskończone. Drugi częsty błąd: odpowiedź B, z niepotrzebnego usuwania niewymierności tam, gdzie żadnego pierwiastka nie ma.
Zadanie 5 (czerwiec 2023)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Trzy pierwiastki różnych stopni z tej samej liczby — zamieniamy każdy na potęgę i dodajemy wykładniki.
- Krok 1 — pierwiastki na potęgi.
- Krok 2 — mnożenie potęg: wykładniki dodajemy. Wspólny mianownik to 6:
- Krok 3 — składamy wynik.
- Odpowiedź: , czyli A.
- Kontrola na liczbie: dla mamy ✓.
💡 Wskazówka: Podstawienie konkretnej liczby to najszybsza kontrola w zadaniach z literami. Wybierz taką, z której wszystkie trzy pierwiastki wychodzą całkowite — tu jest idealne, bo dzieli się na 2, 3 i 6.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedzi B lub C, czyli dodanie stopni pierwiastków (, albo pomnożenie ) zamiast dodania wykładników. Stopnie pierwiastków są w mianownikach wykładników i nie sumują się wprost.
Zadanie 6 (grudzień 2022)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Krok 1 — w nawiasie mnożymy potęgi. Piątka bez wykładnika to :
- Krok 2 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy.
- Krok 3 — wracamy do pierwiastka.
- Odpowiedź: , czyli C.
- Trójki skróciły się w kroku 2 — to typowe dla tych zadań: liczby są dobrane tak, żeby końcowy wykładnik był prosty.
💡 Wskazówka: Pamiętaj, że liczba bez wykładnika ma wykładnik 1 — to najczęściej pomijany element w takich rachunkach. Gdy dodasz , dostajesz , a nie .
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź D (), czyli zignorowanie wykładnika w nawiasie i policzenie samego . Drugi częsty: odpowiedź A (), z pomnożenia bez wcześniejszego dodania jedynki.
Zadanie 7 (maj 2022)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Suma w wykładniku oznacza iloczyn potęg — i to jest jedyna treść tego zadania.
- Krok 1 — rozbijamy wykładnik na sumę. Prawo działa w obie strony: :
- Krok 2 — drugi czynnik zapisujemy jako pierwiastek.
- Krok 3 — składamy.
- Odpowiedź: , czyli A.
- Kontrola liczbowa: , a ✓. Dla porównania odpowiedź C dałaby ✗.
💡 Wskazówka: Zapamiętaj kierunek: dodawanie w wykładniku ↔ mnożenie potęg. Odpowiedzi C i D podstawiają w to miejsce dodawanie liczb — to najczęstsza pomyłka w całym temacie potęg.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź C, czyli rozbicie sumy w wykładniku na sumę potęg (). Nie ma takiego prawa. Wystarczy sprawdzić na małych liczbach: , ale … tu wyjdzie przypadkiem to samo, więc lepszy test to wobec .
Zadanie 8 (czerwiec 2021)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- Krok 1 — mnożenie w nawiasie: wykładniki dodajemy. Mianowniki są takie same, więc dodajemy same liczniki:
- Krok 2 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy.
- Odpowiedź: , czyli B.
- Zwróć uwagę na kroku 2: i to liczby odwrotne, więc ich iloczyn jest równy 1. Zadanie jest tak zbudowane, żeby to zauważyć.
💡 Wskazówka: Skracaj ułamki od razu: to , a nie „sześć czwartych”. Bez skrócenia trudniej dostrzec, że wykładnik zewnętrzny jest liczbą odwrotną i wszystko zredukuje się do jedynki.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź C () — czyli zatrzymanie się po pierwszym kroku i zignorowanie wykładnika zewnętrznego. Drugi częsty: odpowiedź D, z dodania zamiast pomnożenia.
Zadanie 9 (marzec 2021)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- Krok 1 — pierwiastki na potęgi.
- Krok 2 — mnożenie w nawiasie: wykładniki dodajemy.
- Krok 3 — potęga potęgi: wykładniki mnożymy.
- Krok 4 — zapisujemy w postaci z odpowiedzi.
- Odpowiedź: , czyli B.
- Kontrola na liczbie: dla mamy , a ✓.
💡 Wskazówka: Zwróć uwagę, że odpowiedzi są zapisane w trzech różnych konwencjach — jako potęga całkowita, dziesiętna i ułamkowa. Twój wynik trzeba jeszcze przetłumaczyć na , żeby go rozpoznać na liście.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedzi C lub D, czyli dzielenie przez zamiast mnożenia (co daje albo podobne). Wykładnik zewnętrzny zawsze mnoży wykładnik wewnętrzny.
Zadanie 10 (sierpień 2019)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Pracujemy od środka na zewnątrz: najpierw upraszczamy to, co pod pierwiastkiem czwartego stopnia.
- Krok 1 — wszystko na potęgi trójki.
- Krok 2 — mnożenie pod pierwiastkiem: wykładniki dodajemy.
- Krok 3 — pierwiastek czwartego stopnia to potęga , a potęgę potęgi mnożymy.
- Odpowiedź: , czyli A.
- Kontrola przybliżona: , a ✓.
💡 Wskazówka: Przy pierwiastku z pierwiastka nie próbuj liczyć niczego numerycznie — zapisz wszystko jako potęgi jednej liczby i pracuj na wykładnikach. Kolejność jest zawsze ta sama: uprość wnętrze, potem zastosuj pierwiastek zewnętrzny.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź B (), czyli dodanie do wykładnika zamiast pomnożenia (). Pierwiastek zewnętrzny mnoży wykładnik, nie dodaje się do niego.
Zadanie 11 (sierpień 2018)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Pierwiastek z pierwiastka — dwa razy z rzędu ta sama zamiana.
- Krok 1 — pierwiastek wewnętrzny.
- Krok 2 — pierwiastek zewnętrzny to potęga ; wykładniki mnożymy.
- Odpowiedź: , czyli A.
- Ogólna reguła, którą warto zapamiętać: — stopnie pierwiastków mnożą się. Tu , więc od razu .
💡 Wskazówka: Przy pierwiastku z pierwiastka wystarczy pomnożyć stopnie: . To ta sama reguła co mnożenie wykładników , tylko zapisana krócej.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź B (), czyli dodanie stopni pierwiastków (). Stopnie się mnożą, bo w wykładnikach mamy iloczyn ułamków, a nie ich sumę.
Zadanie 12 (czerwiec 2016)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Krok 1 — upraszczamy wnętrze. Iloczyn to jedna potęga trójki:
- Krok 2 — pierwiastek trzeciego stopnia: mnożymy wykładniki.
- Krok 3 — wracamy do pierwiastka.
- Odpowiedź: , czyli D.
- Kontrola: ✓ — sześcian wyniku daje liczbę spod pierwiastka, więc pierwiastek trzeciego stopnia się zgadza.
💡 Wskazówka: Najszybsza kontrola przy pierwiastku stopnia : podnieś swój wynik do potęgi i sprawdź, czy dostajesz liczbę spod pierwiastka. Tutaj — zgadza się w jednej linijce.
⚠ Najczęstszy błąd: odpowiedź A (), czyli pomnożenie stopni pierwiastków () bez uwzględnienia, że przed pierwiastkiem wewnętrznym stoi jeszcze trójka. Reguła „stopnie się mnożą” dotyczy tylko czystego — a tu pod pierwiastkiem jest iloczyn.
Zadanie 13 (sierpień 2019)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Trzeba policzyć wszystkie cztery liczby — ale każda sprowadza się do potęgi piątki, więc idzie szybko.
- Odpowiedź A. Wykładnik ujemny odwraca ułamek, a to pierwiastek:
- — równe 5, więc nie większe ✗
- Odpowiedź B. Tak samo odwracamy, ale wykładnik jest mniejszy:
- ✗
- Odpowiedź C.
- — większe od 5 ✓
- Odpowiedź D.
- — równe 5 ✗
- Odpowiedź: C.
- Warto zauważyć, że aż dwie odpowiedzi (A i D) dają dokładnie 5 — zadanie sprawdza, czy czytasz „większa od 5”, a nie „równa 5”.
💡 Wskazówka: Sprowadź wszystko do potęgi piątki i porównuj same wykładniki: A daje , B daje , C daje , D daje . Przy podstawie większej od 1 większy wykładnik oznacza większą liczbę — więc wygrywa .
⚠ Najczęstszy błąd: wybór A albo D, bo wyszło „ładnie” — i przeoczenie, że wynik jest równy 5, a nie większy. Drugi częsty: uznanie, że wykładnik ujemny daje liczbę mniejszą od 1; tutaj odwraca ułamek na , więc wynik rośnie.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
| 1. A | 2. C | 3. D | 4. C | 5. A | 6. C |
| 7. A | 8. B | 9. B | 10. A | 11. A | 12. D |
| 13. C |
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
7Pytania i odpowiedzi
Dlaczego to pierwiastek kwadratowy?
Bo po podniesieniu do kwadratu daje : . Szukamy więc liczby, której kwadrat wynosi — a to jest definicja pierwiastka kwadratowego. To wniosek z praw potęg, nie osobna definicja.
Jak obliczyć potęgę o wykładniku ułamkowym?
Mianownik wykładnika mówi, jakiego stopnia jest pierwiastek, a licznik — do której potęgi podnieść. Dla liczymy , a potem . Wygodniej pierwiastkować najpierw, bo liczby są mniejsze.
Jak wyłączyć czynnik przed pierwiastek?
Rozłożyć liczbę pod pierwiastkiem na iloczyn zawierający kwadrat i wyciągnąć go. Dla . Trzeba szukać największego kwadratu, inaczej wynik zostanie nieuproszczony.
Jak usunąć pierwiastek z mianownika?
Pomnożyć licznik i mianownik przez ten pierwiastek, a przy sumie w mianowniku — przez wyrażenie sprzężone. W drugim przypadku mianownik upraszcza się dzięki wzorowi na różnicę kwadratów.
Czy pierwiastek z liczby ujemnej istnieje?
Zależy od stopnia. Pierwiastek parzystego stopnia z liczby ujemnej nie istnieje w liczbach rzeczywistych, ale nieparzystego — owszem: , bo .
Czy można dodawać pierwiastki?
Tylko takie same, i to jak wyrazy podobne: . Różnych pierwiastków dodać się nie da, ale warto najpierw wyłączyć czynniki — często okazuje się, że po uproszczeniu są takie same.
Czytaj dalej
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-07-31. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.