Strona głównaLiczby całkowite

Liczby całkowite — zero, liczby dodatnie i ujemne

Liczby ujemne to pierwszy moment w szkole, w którym oś liczbowa przestaje mieć początek. Wcześniej liczenie zaczynało się od zera i szło w prawo; teraz okazuje się, że w lewo też coś jest. Ta strona porządkuje cały dział: czym są liczby całkowite, jak je porównywać i gdzie szukać reguł dla każdego z czterech działań — bo każde z nich rządzi się inną regułą znaków i mieszanie ich to najczęstszy błąd w klasie szóstej.

Dział: Liczby całkowitePoziom: klasa 6Zadań z E8: 7

Przejdź od razu do zadań (7) ↓

1Co to są liczby całkowite

Liczby całkowite to liczby naturalne, liczby do nich przeciwne oraz zero. Krótko: wszystko, co da się zaznaczyć na osi liczbowej w równych odstępach, bez części ułamkowej. Zero wymieniamy w tej definicji osobno tylko dla jasności — w polskiej szkole zero jest liczbą naturalną, więc mieści się już w pierwszym członie (a jako liczba przeciwna do samego siebie także w drugim).

, 3, 2, 1, 0, 1, 2, 3, \ldots,\ -3,\ -2,\ -1,\ \textcolor{#16A06A}{0},\ 1,\ 2,\ 3,\ \ldots

Wielokropki po obu stronach nie są ozdobnikiem — liczb całkowitych jest nieskończenie wiele w obie strony. Nie ma ani największej, ani najmniejszej.

Całkowite a naturalne — czym się różnią

Liczby naturalne to 0,1,2,3,0, 1, 2, 3, \ldots — tylko w prawo od zera.

Liczby całkowite to naturalne plus wszystkie ujemne: ,2,1,0,1,2,\ldots, -2, -1, 0, 1, 2, \ldots

Każda liczba naturalna jest całkowita, ale nie odwrotnie: 4-4 jest całkowita i nie jest naturalna.

Co nie jest liczbą całkowitą: 12\frac{1}{2}, 0,70{,}7, 2,5-2{,}5 — wszystko, co ma część ułamkową. Zapis 63\frac{6}{3} jest natomiast liczbą całkowitą, bo równa się 22; liczy się wartość, nie zapis.

Ujemne liczby całkowite nie są abstrakcją — opisują wszystko, co ma dwa przeciwne kierunki: temperaturę poniżej zera, dług na koncie, piętra poniżej parteru, głębokość poniżej poziomu morza.

2Oś liczbowa i porównywanie

Na osi liczbowej liczby ustawione są rosnąco od lewej do prawej. To jedno zdanie rozstrzyga każde porównanie: większa jest ta liczba, która leży bardziej na prawo.

5<2<0<3-5 < -2 < 0 < 3

Wśród liczb ujemnych działa to odwrotnie niż podpowiada intuicja: 5-5 jest mniejsze od 2-2, choć piątka jest większa od dwójki. Na osi 5-5 leży dalej w lewo.

Dwie rzeczy, które łatwo pomylić

Która liczba jest większa — decyduje położenie na osi. 5<2-5 < -2.

Która leży dalej od zera — decyduje wartość bezwzględna. Tu jest odwrotnie: 5>2|-5| > |-2|.

Oba pytania są sensowne, tylko o co innego. Termometr pokazujący 5-5^\circ wskazuje niższą temperaturę, ale większy mróz — i dokładnie ta dwuznaczność myli uczniów. Więcej: wartość bezwzględna.

Liczby przeciwne to para leżąca po dwóch stronach zera w tej samej odległości: 33 i 3-3, 1717 i 17-17. Ich suma zawsze wynosi zero. Zero jest przeciwne samo do siebie i jest jedyną taką liczbą.

Zero nie jest ani dodatnie, ani ujemne. To osobna kategoria — granica między jednymi a drugimi.

3Cztery działania, dwie różne reguły znaków

To jest sedno całego działu i powód, dla którego warto zacząć od tej strony, zanim przejdzie się do szczegółów.

działanieco się dzieje z dwoma minusamiprzykład
dodawaniesumują się — dwa długi to większy dług(3)+(4)=7(-3) + (-4) = -7
odejmowanieodjęcie liczby ujemnej dodaje5(3)=85 - (-3) = 8
mnożenieznoszą się — wynik dodatni(3)(4)=12(-3) \cdot (-4) = 12
dzielenieznoszą się — tak samo jak przy mnożeniu(12):(4)=3(-12) : (-4) = 3

Pierwszy wiersz i trzeci mówią coś przeciwnego — i oba są prawdziwe. Wyjątkiem jest tu dodawanie: dwie liczby ujemne dają liczbę ujemną, dwa długi się sumują. W pozostałych trzech wierszach minus przy minusie podnosi wynik — przy mnożeniu i dzieleniu przez regułę znaków, a przy odejmowaniu dlatego, że odjęcie liczby ujemnej to dodanie liczby przeciwnej. Zapamiętuj więc nie „dwa minusy dają plus”, tylko „przy dodawaniu jest inaczej niż wszędzie indziej”.

Pytanie, które rozstrzyga za każdym razem: jaki znak działania stoi między liczbami? Nie znaki liczb, tylko znak między nimi. Kropka albo dwukropek — reguła znaków. Plus albo minus — modele osi i długów.

4Kolejność działań na liczbach całkowitych

Kolejność jest ta sama co przy liczbach naturalnych — minusy niczego w niej nie zmieniają. Zmieniają natomiast wygląd zapisu, przez co łatwo się pomylić.

  1. nawiasy,
  2. potęgowanie,
  3. mnożenie i dzielenie — od lewej do prawej,
  4. dodawanie i odejmowanie — od lewej do prawej.
(2)3+(4)(5)=6+20=14(-2) \cdot 3 + (-4) \cdot (-5) = -6 + 20 = 14

Najpierw oba mnożenia (znaki różne → minus, znaki jednakowe → plus), dopiero potem dodawanie — i tu reguła znaków już nie obowiązuje, bo działanie jest inne.

Nawias przy liczbie ujemnej to nie ozdobnik. Zapis 343 \cdot -4 jest niepoprawny; pisze się 3(4)3 \cdot (-4). Dwa znaki działania nigdy nie stoją obok siebie.

Szczegóły kolejności — także z potęgami i nawiasami zagnieżdżonymi — są na stronie o kolejności wykonywania działań.

5W której klasie się to pojawia

Liczby ujemne wchodzą w klasie szóstej i wracają potem przez całą szkołę — w wyrażeniach algebraicznych, równaniach, układzie współrzędnych i na egzaminie ósmoklasisty.

kiedyco się pojawia
klasa 6pojęcie liczby ujemnej, oś, porównywanie, cztery działania
klasa 7liczby ujemne w wyrażeniach algebraicznych i równaniach
klasa 7–8wartość bezwzględna, potęgi liczb ujemnych
egzamin ósmoklasistydziałania na liczbach ujemnych w zadaniach z osi i wyrażeń

Podstawa programowa umieszcza ten materiał w dziale III. „Liczby całkowite” w części dla klas IV–VI — dział liczy pięć punktów: praktyczne przykłady liczb ujemnych, oś liczbowa, wartość bezwzględna, porównywanie i proste rachunki pamięciowe. Ani jeden z nich nie jest przypisany do konkretnego rocznika: podział na klasy powyżej jest praktyką podręczników, nie wymogiem podstawy.

6Ćwicz dalej

Reguły znaków wchodzą do głowy przez powtarzanie, nie przez czytanie. Najlepiej ćwiczyć w tej kolejności:

  1. najpierw porównywanie i oś — aż 5<2-5 < -2 przestanie budzić wątpliwość,
  2. potem dodawanie i odejmowanie — na modelu długów, bo tam widać sens,
  3. na końcu mnożenie i dzielenie — reguła jest łatwiejsza, ale myli się z poprzednią, więc bezpieczniej po kolei.

Zadania z prawdziwych arkuszy egzaminacyjnych — z rozwiązaniami krok po kroku — znajdziesz od razu niżej, pod tekstem tej strony. Ten sam zestaw zbiera w kontekście całego egzaminu strona oś liczbowa na egzaminie ósmoklasisty.

7Przykłady krok po kroku

Trzy przykłady pokazujące, gdzie dokładnie mylą się reguły: porównywanie, wyrażenie z dwoma działaniami i zadanie z treścią.

Przykład 1 Porządkowanie liczb całkowitych

Uporządkuj rosnąco: 7-7, 33, 00, 2-2, 15-15, 88.

  1. Najpierw rozdzielam na trzy grupy: ujemne (7-7, 2-2, 15-15), zero i dodatnie (33, 88).
  2. Wszystkie ujemne są mniejsze od zera, a zero od wszystkich dodatnich — więc kolejność grup jest gotowa.
  3. Porządkuję ujemne. Uwaga: im większa liczba po minusie, tym mniejsza cała liczba. Z 77, 22 i 1515 największa jest 1515, więc 15-15 jest najmniejsze.
  4. Ujemne rosnąco: 15-15, 7-7, 2-2.
  5. Dodatnie rosnąco zwyczajnie: 33, 88.
  6. Składam całość: 15<7<2<0<3<8-15 < -7 < -2 < 0 < 3 < 8.
  7. Kontrola na osi: idąc od lewej do prawej mijam je dokładnie w tej kolejności ✓

Odpowiedź: 15<7<2<0<3<8-15 < -7 < -2 < 0 < 3 < 8

Krok trzeci jest jedynym miejscem, w którym trzeba uważać. Pomaga myślenie o długach: 1515 zł długu to gorsza sytuacja niż 22 zł długu, więc 15-15 jest „mniej” niż 2-2.

Przykład 2 Wyrażenie, w którym obie reguły znaków spotykają się obok siebie

Oblicz (6):(2)+(3)4(5)(-6) : (-2) + (-3) \cdot 4 - (-5).

  1. Kolejność: najpierw dzielenie i mnożenie, potem dodawanie i odejmowanie.
  2. (6):(2)(-6) : (-2) — znaki jednakowe, więc plus: 6:2=36 : 2 = 3.
  3. (3)4(-3) \cdot 4 — znaki różne, więc minus: 34=123 \cdot 4 = 12, czyli 12-12.
  4. Zostaje: 3+(12)(5)3 + (-12) - (-5). Upraszczam znaki: 312+53 - 12 + 5.
  5. Liczę od lewej: 312=93 - 12 = -9, potem 9+5=4-9 + 5 = -4.
  6. Kontrola sensu: jedyny duży składnik jest ujemny (12-12), a dodatnie dają razem 88 — więc wynik musiał wyjść ujemny i niewielki ✓

Odpowiedź: (6):(2)+(3)4(5)=4(-6) : (-2) + (-3) \cdot 4 - (-5) = -4

W kroku czwartym reguła znaków przestaje obowiązywać, choć minusy dalej stoją w zapisie. To dokładnie ten moment, w którym uczeń, który zna tylko jedną regułę, zamienia 312+53 - 12 + 5 na coś zupełnie innego.

Przykład 3 Zadanie z treścią — różnica poziomów

Dno jeziora leży 1212 m poniżej poziomu wody, a szczyt pobliskiej skały 2727 m powyżej. Jaka jest różnica wysokości między dnem a szczytem?

  1. Poziom wody przyjmuję za zero. Dno to 12-12 m, szczyt to 2727 m.
  2. Różnica wysokości to odległość między tymi liczbami na osi, więc odejmuję: 27(12)27 - (-12).
  3. Odjęcie liczby ujemnej to dodanie liczby przeciwnej: 27+12=3927 + 12 = 39.
  4. Różnica wynosi 3939 m.
  5. Kontrola na osi: od 12-12 do 00 jest 1212 m, od 00 do 2727 jeszcze 2727 m — razem 3939 m ✓
  6. Kontrola sensu: odległość musi być większa od każdej z wysokości osobno, bo punkty leżą po przeciwnych stronach zera ✓

Odpowiedź: Różnica wysokości wynosi 3939 m.

Gdyby oba punkty leżały po tej samej stronie zera, odległość byłaby mniejsza od większej z wartości — na przykład między 2727 m a 1212 m nad wodą jest tylko 1515 m. To dobra kontrola sensu: punkty po przeciwnych stronach zera zawsze dzieli więcej, niż wynosi każda z wartości osobno.

8Najczęstsze błędy

Pierwszy, trzeci i czwarty błąd biorą się z przenoszenia na liczby ujemne nawyków wyrobionych na liczbach naturalnych. Drugi jest inny: to reguła znaków zapamiętana bez przypisania do działania, czyli wiedza o liczbach ujemnych zastosowana w złym miejscu.

Uznanie, że 5-5 jest większe od 2-2

Skąd się bierze: Piątka jest większa od dwójki, więc odruch podpowiada, że 5>2\textcolor{#9b1c14}{-5 > -2}. Na osi jest odwrotnie: 5-5 leży dalej w lewo, czyli jest mniejsze. Ten błąd wraca przy każdym porządkowaniu liczb i przy odczytywaniu temperatur.

Jak zrobić dobrze: Nie porównuj liczb po minusie — patrz na położenie na osi. Albo myśl o długach: 55 zł długu to gorsza sytuacja niż 22 zł długu, więc 5-5 jest „mniej”. Pomaga też pytanie kontrolne: która z tych temperatur jest zimniejsza?

Stosowanie reguły „dwa minusy dają plus” przy dodawaniu

Skąd się bierze: Reguła znaków jest z mnożenia i dzielenia, ale zapamiętuje się bez tego przypisania. Wtedy (3)+(4)(-3) + (-4) zamienia się w 7\textcolor{#9b1c14}{7} zamiast 7-7. Dwa długi się sumują, a nie znoszą — znoszą się dopiero przy mnożeniu.

Jak zrobić dobrze: Przed każdym rachunkiem sprawdź znak działania między liczbami, a nie znaki liczb. To jedna sekunda, a rozstrzyga, którą z dwóch reguł wolno zastosować.

Mylenie „większa liczba” z „dalej od zera”

Skąd się bierze: W zadaniach typu „która liczba jest większa” i „która leży dalej od zera” odpowiedzi bywają przeciwne: dla 5-5 i 2-2 większa jest 2-2, ale dalej od zera leży 5-5. Uczeń odpowiada na jedno pytanie, myśląc, że odpowiada na drugie.

Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj, że to dwa różne pytania: o położenie (porównanie, znak <<) i o odległość (wartość bezwzględna, kreski). Przy każdym zadaniu przeczytaj polecenie do końca i zdecyduj, o które z nich chodzi.

Zapisanie dwóch znaków działania obok siebie

Skąd się bierze: Zapis 34\textcolor{#9b1c14}{3 \cdot -4} albo 7+2\textcolor{#9b1c14}{7 + -2} jest niepoprawny i na sprawdzianie bywa liczony jako błąd zapisu, nawet gdy wynik się zgadza. Dwa znaki działania nigdy nie stoją obok siebie — liczba ujemna po znaku działania musi trafić w nawias.

Jak zrobić dobrze: Pisz 3(4)3 \cdot (-4) i 7+(2)7 + (-2). Nawias nic nie zmienia w wartości, ale robi zapis czytelnym i zgodnym z konwencją. Przy okazji sam podpowiada, że w środku jest jedna liczba, a nie działanie.

Zadania z egzaminu ósmoklasisty — oś liczbowa

Prawdziwe zadania z arkuszy egzaminu ósmoklasisty (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem. W zestawie jest 4 zadania z arkuszy egzaminu gimnazjalnego (do 2019 roku) — dokładamy je jako dodatkowe ćwiczenie tych samych umiejętności. Zakres gimnazjum był miejscami szerszy niż wymagania dla klas 7–8, dlatego każde takie zadanie jest podpisane osobno.

Kolor pokazuje mechanizm odczytu z osi: zielona to wartość jednej działki, a czerwona to liczba działek, które pokonujemy. Gdy znasz jedną działkę, każdy punkt na osi liczy się jednym mnożeniem. W zadaniach o odległości kolor oddziela większą liczbę od mniejszej.

Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 6 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 6 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.

Zadania zamknięte

Zadanie 1 (maj 2022)1 pktśrednie

Na osi liczbowej zaznaczono punkty PP, RR i SS. Odcinek PSPS jest podzielony na 8 równych części. Współrzędne punktów PP i RR podano na rysunku. Dokończ zdanie.
Współrzędna punktu SS jest równa
Oś liczbowa z punktami P, R i S P−3R7S?
Dane z rysunku — wersja tekstowa
PunktPRS
Kreska od początku058
Współrzędna−37?
  • A. 1010
  • B. 1111
  • C. 1313
  • D. 1515
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: C

  1. Najpierw liczymy wartość jednej działki — do tego potrzebujemy dwóch punktów o znanych współrzędnych.
  2. Od PP do RR jest 5\textcolor{#E0453A}{5} działek, a wartość rośnie z 3-3 do 77, czyli o 7(3)=107 - (-3) = 10.
  3. Jedna działka: 10:5=210 : \textcolor{#E0453A}{5} = \textcolor{#16A06A}{2}.
  4. Teraz punkt SS — dzieli go od PP8\textcolor{#E0453A}{8} działek: S=3+82=3+16=13S = -3 + \textcolor{#E0453A}{8} \cdot \textcolor{#16A06A}{2} = -3 + 16 = 13.
  5. Odpowiedź C.
  6. Można też krócej, licząc od RR: od RR do SS zostają 3\textcolor{#E0453A}{3} działki, więc S=7+32=13S = 7 + \textcolor{#E0453A}{3} \cdot \textcolor{#16A06A}{2} = 13

💡 Wskazówka: Schemat na wszystkie zadania z osią: znajdź wartość jednej działki, licząc różnicę dwóch znanych punktów i dzieląc ją przez liczbę działek między nimi. Reszta to mnożenie.

⚠ Najczęstszy błąd: liczenie działek „na oko” albo pomylenie liczby kresek z liczbą odstępów. Między PP a RR jest 5 odstępów, choć kresek widać 6.

Zadanie 2 (kwiecień 2020)1 pktśrednie

Na osi liczbowej oznaczono cztery punkty: RR, SS, TT, WW. Odcinek RWRW jest podzielony na pięć równych części. Współrzędne punktów SS i WW podano na rysunku. Oceń prawdziwość podanych zdań.
Oś liczbowa z punktami R, S, T i W R?S287T?W311
Dane z rysunku — wersja tekstowa
PunktRSTW
Kreska od początku0235
Współrzędna?287?311
Współrzędne punktów RR i TT różnią się o 24.PF
Współrzędna punktu RR jest równa 271.PF
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: P, P

  1. Zaczynamy od wartości jednej działki. Między SS (druga kreska) a WW (piąta kreska) są 3\textcolor{#E0453A}{3} działki, a wartość rośnie z 287 do 311, czyli o 24.
  2. Jedna działka: 24:3=824 : \textcolor{#E0453A}{3} = \textcolor{#16A06A}{8}.
  3. Teraz odczytujemy pozostałe punkty. RR leży 2\textcolor{#E0453A}{2} działki przed SS: R=28728=28716=271R = 287 - \textcolor{#E0453A}{2} \cdot \textcolor{#16A06A}{8} = 287 - 16 = 271.
  4. TT leży 1\textcolor{#E0453A}{1} działkę za SS: T=287+8=295T = 287 + \textcolor{#16A06A}{8} = 295.
  5. Zdanie 1: TR=295271=24T - R = 295 - 271 = 24 ✓ — prawda. (Widać to też od razu: RR i TT dzielą 3\textcolor{#E0453A}{3} działki, czyli 38=243 \cdot \textcolor{#16A06A}{8} = 24.)
  6. Zdanie 2: R=271R = 271 ✓ — prawda. Odpowiedzi: P, P.

💡 Wskazówka: Kiedy już znasz wartość działki, odległość między dowolnymi dwoma punktami liczysz jednym mnożeniem: liczba działek razy wartość działki. Nie trzeba wyznaczać obu współrzędnych.

⚠ Najczęstszy błąd: przyjęcie, że skoro SS i WW różnią się o 24, to o tyle samo różnią się dowolne dwa punkty. Odległość zależy od liczby działek — a między SS a WW są trzy, tak samo jak między RR a TT (stąd akurat ta sama wartość).

Zadanie 3 (czerwiec 2020)1 pktśrednie

Dokończ zdanie.
Na osi liczbowej między liczbami (26)\left(-\dfrac{2}{6}\right) oraz (16)\left(-\dfrac{1}{6}\right) znajduje się liczba
Oś liczbowa z podziałką co 1/6 i zaznaczonym przedziałem między −2/6 a −1/6−1−2/6−1/60
  • A. 14-\dfrac{1}{4}
  • B. 13-\dfrac{1}{3}
  • C. 512-\dfrac{5}{12}
  • D. 12-\dfrac{1}{2}
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: A

  1. Najwygodniej zamienić wszystko na ułamki dziesiętne — wtedy widać położenie na osi jak na dłoni.
  2. Granice przedziału: 26=0,33\textcolor{#16A06A}{-\dfrac{2}{6}} = \textcolor{#16A06A}{-0{,}33\ldots} oraz 16=0,16\textcolor{#16A06A}{-\dfrac{1}{6}} = \textcolor{#16A06A}{-0{,}16\ldots}
  3. A. 14=0,25-\dfrac14 = \textcolor{#E0453A}{-0{,}25} — leży między 0,33\textcolor{#16A06A}{-0{,}33} a 0,17\textcolor{#16A06A}{-0{,}17}
  4. B. 13=0,33-\dfrac13 = -0{,}33\ldots — to dokładnie granica (bo 13=26\tfrac13 = \tfrac26), więc nie leży *między* ✗
  5. C. 5120,42-\dfrac{5}{12} \approx -0{,}42 — za daleko w lewo ✗  ·  D. 12=0,5-\dfrac12 = -0{,}5 — jeszcze dalej ✗
  6. Odpowiedź A.

💡 Wskazówka: Można też wszystko sprowadzić do mianownika 12: przedział to (412,212)\left(-\tfrac{4}{12}, -\tfrac{2}{12}\right), a odpowiedzi to 312-\tfrac{3}{12}, 412-\tfrac{4}{12}, 512-\tfrac{5}{12}, 612-\tfrac{6}{12}. Od razu widać, że pasuje tylko 312-\tfrac{3}{12}.

⚠ Najczęstszy błąd: wybór 13-\tfrac13, bo „wygląda jak coś pomiędzy”. Po skróceniu 26=13-\tfrac26 = -\tfrac13 — to ta sama liczba co lewy koniec przedziału.

Zadanie 4 (kwiecień 2016, egzamin gimnazjalny)1 pktśrednie

Dokończ zdanie.
Odległość między punktami, które na osi liczbowej odpowiadają liczbom 2,3-2{,}3 i 13\dfrac{1}{3}, jest równa
Oś liczbowa z punktami −2,3 oraz 1/3−3−2−101−2,31/3
  • A. 2,313-2{,}3 - \dfrac{1}{3}
  • B. 2,3132{,}3 - \dfrac{1}{3}
  • C. 132,3\dfrac{1}{3} - 2{,}3
  • D. 13+2,3\dfrac{1}{3} + 2{,}3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: D

  1. Odległość na osi to zawsze większa liczba minus mniejsza — wynik musi wyjść dodatni.
  2. Większa jest 13\textcolor{#16A06A}{\dfrac13} (dodatnia), mniejsza 2,3\textcolor{#E0453A}{-2{,}3} (ujemna).
  3. Odległość =13(2,3)= \textcolor{#16A06A}{\dfrac13} - (\textcolor{#E0453A}{-2{,}3}), a odejmowanie liczby ujemnej to dodawanie:
  4. =13+2,3= \textcolor{#16A06A}{\dfrac13} + 2{,}3 — odpowiedź D.
  5. Sens na osi: punkty leżą po przeciwnych stronach zera, więc odległość to suma ich odległości od zera: 2,32{,}3 w lewo i 13\tfrac13 w prawo.

💡 Wskazówka: Gdy dwie liczby leżą po przeciwnych stronach zera, ich odległość to suma wartości bezwzględnych. Gdy po tej samej stronie — różnica.

⚠ Najczęstsze błędy: odpowiedź C (odejmowanie w złej kolejności — wychodzi liczba ujemna, a odległość nie może być ujemna) oraz B (potraktowanie 2,3-2{,}3 jako 2,32{,}3 i odjęcie zamiast dodania).

Zadanie 5 (kwiecień 2015, egzamin gimnazjalny)1 pktśrednie

Dokończ zdanie.
Na osi liczbowej liczba równa wartości wyrażenia (156)0,5\left(1 - \dfrac{5}{6}\right) - 0{,}5 znajduje się między
  • A. 1-1 i 0,5-0{,}5
  • B. 0,5-0{,}5 i 00
  • C. 00 i 0,50{,}5
  • D. 0,50{,}5 i 11
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: B

  1. Najpierw liczymy nawias: 156=161 - \dfrac{5}{6} = \textcolor{#16A06A}{\dfrac{1}{6}}.
  2. Teraz odejmujemy 0,5=12=360{,}5 = \textcolor{#E0453A}{\dfrac{1}{2}} = \textcolor{#E0453A}{\dfrac{3}{6}}.
  3. 1636=26=13\textcolor{#16A06A}{\dfrac{1}{6}} - \textcolor{#E0453A}{\dfrac{3}{6}} = -\dfrac{2}{6} = -\dfrac{1}{3}.
  4. Zamieniamy na ułamek dziesiętny: 130,33-\dfrac13 \approx -0{,}33.
  5. Ta liczba leży między 0,5-0{,}5 a 00 — odpowiedź B.

💡 Wskazówka: Bez pełnego rachunku widać kierunek wyniku: nawias daje liczbę małą i dodatnią (16\tfrac16), a odejmujemy od niej 0,50{,}5 — czyli więcej. Wynik musi być ujemny, ale niewielki. To już wskazuje przedział B.

⚠ Najczęstszy błąd: policzenie nawiasu jako 56\tfrac56 (czyli pominięcie odejmowania od jedynki) — wtedy wynik wychodzi dodatni i ląduje w przedziale C lub D.

Zadanie 6 (kwiecień 2014, egzamin gimnazjalny)1 pktłatwe

Dokończ zdanie tak, aby otrzymać zdanie prawdziwe.
Liczba 120\sqrt{120} znajduje się na osi liczbowej między
  • A. 1010 i 1111
  • B. 1111 i 1212
  • C. 1212 i 2020
  • D. 3030 i 4040
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: A

  1. Szukamy dwóch sąsiednich kwadratów, między którymi leży liczba 120.
  2. 102=100\textcolor{#16A06A}{10}^2 = \textcolor{#16A06A}{100}  oraz  112=121\textcolor{#E0453A}{11}^2 = \textcolor{#E0453A}{121}.
  3. Skoro 100<120<121\textcolor{#16A06A}{100} < 120 < \textcolor{#E0453A}{121}, to po spierwiastkowaniu: 10<120<11\textcolor{#16A06A}{10} < \sqrt{120} < \textcolor{#E0453A}{11}.
  4. Odpowiedź A.
  5. Warto zauważyć, jak blisko jedenastki jest ta liczba — 120 to tylko o jeden mniej niż 121\textcolor{#E0453A}{121}, więc 12010,95\sqrt{120} \approx 10{,}95.

💡 Wskazówka: Naucz się kwadratów do 20 na pamięć — zwłaszcza 112=12111^2 = 121, 122=14412^2 = 144, 132=16913^2 = 169, 152=22515^2 = 225. Szacowanie pierwiastków robi się wtedy natychmiastowe.

⚠ Najczęstszy błąd: podzielenie 120 przez 2 i szukanie w okolicach 60, albo wybór przedziału „12 i 20” — bo 120 kojarzy się z tymi liczbami. Pierwiastek z liczby trzycyfrowej jest zawsze dwucyfrowy.

Zadanie 7 (kwiecień 2012, egzamin gimnazjalny)1 pktśrednie

Dokończ zdanie tak, aby otrzymać zdanie prawdziwe.
Odległość na osi liczbowej między największą i najmniejszą spośród liczb   0\;0,   34\;\dfrac{3}{4},   52\;-\dfrac{5}{2},   2  \;-2\; jest równa
Oś liczbowa z liczbami −5/2, −2, 0 i 3/4−3−2−101−5/2−203/4
  • A. 1341\dfrac{3}{4}
  • B. 3143\dfrac{1}{4}
  • C. 2342\dfrac{3}{4}
  • D. 1141\dfrac{1}{4}
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: B

  1. Najpierw porządkujemy liczby. Zamieniamy na dziesiętne: 00,  34=0,75\tfrac34 = 0{,}75,  52=2,5-\tfrac52 = -2{,}5,  2-2.
  2. Rosnąco: 2,5<2<0<0,75-2{,}5 < -2 < 0 < 0{,}75.
  3. Największa to 34\textcolor{#16A06A}{\dfrac{3}{4}}, najmniejsza to 52\textcolor{#E0453A}{-\dfrac{5}{2}}.
  4. Odległość =34(52)=0,75+2,5=3,25= \textcolor{#16A06A}{\dfrac{3}{4}} - \left(\textcolor{#E0453A}{-\dfrac{5}{2}}\right) = \textcolor{#16A06A}{0{,}75} + \textcolor{#E0453A}{2{,}5} = 3{,}25.
  5. Zamieniamy na liczbę mieszaną: 3,25=3143{,}25 = 3\dfrac{1}{4} — odpowiedź B.

💡 Wskazówka: Uwaga przy liczbach ujemnych: 52=2,5-\tfrac52 = -2{,}5 jest mniejsze od 2-2, mimo że „wygląda na większe”. Im dalej w lewo na osi, tym mniejsza liczba.

⚠ Najczęstszy błąd: uznanie 2-2 za najmniejszą (bo 2<2,52 < 2{,}5 „na oko”). Wtedy odległość wyszłaby 2342\tfrac34 — czyli kusząca odpowiedź C.

Odpowiedzi

Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.

1. C2. P, P3. A4. D5. B6. A
7. B

Treści zadań pochodzą z arkuszy egzaminu ósmoklasisty oraz z arkuszy egzaminu gimnazjalnego (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.

9Pytania i odpowiedzi

Co to są liczby całkowite?

To liczby naturalne, liczby do nich przeciwne oraz zero: ,2,1,0,1,2,\ldots, -2, -1, 0, 1, 2, \ldots Nie mają części ułamkowej. Jest ich nieskończenie wiele w obie strony — nie istnieje ani największa, ani najmniejsza liczba całkowita.

Czym różnią się liczby całkowite od naturalnych?

Naturalne to tylko 0,1,2,3,0, 1, 2, 3, \ldots, czyli nic na lewo od zera. Całkowite obejmują dodatkowo wszystkie liczby ujemne. Każda naturalna jest całkowita, ale 4-4 jest całkowita i nie jest naturalna.

Czy 5-5 jest większe od 2-2?

Nie, jest mniejsze. Na osi liczbowej 5-5 leży dalej w lewo, a im bardziej w lewo, tym mniej. Myląca jest tu sama piątka — ale 55 zł długu to gorsza sytuacja niż 22 zł długu. Za to 5-5 leży dalej od zera niż 2-2, i to już jest inne pytanie.

Czy zero jest liczbą dodatnią czy ujemną?

Ani jedną, ani drugą. Zero jest osobną kategorią — granicą między liczbami dodatnimi a ujemnymi. Jest też jedyną liczbą przeciwną samą do siebie.

Dlaczego przy mnożeniu dwa minusy dają plus, a przy dodawaniu nie?

Bo to dwa różne działania. Dodanie długu do długu powiększa dług, więc (3)+(4)=7(-3) + (-4) = -7. Mnożenie natomiast odwraca kierunek na osi, a odwrócenie dwa razy wraca do punktu wyjścia — stąd (3)(4)=12(-3) \cdot (-4) = 12. Zawsze sprawdzaj znak działania między liczbami.

W której klasie uczy się liczb ujemnych?

Pojęcie i cztery działania wchodzą w klasie szóstej. Potem wracają w wyrażeniach algebraicznych i równaniach w klasie siódmej, a wartość bezwzględna i potęgi liczb ujemnych w klasach siódmej i ósmej. Podstawa programowa nie przypisuje tego materiału do konkretnego rocznika.

Czytaj dalej

Mateusz Będkowski — nauczyciel matematyki, autor serwisu Nie każ mu liczyć

Mateusz Będkowski

nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”

Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.

Ostatnia aktualizacja: 2026-08-01. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.