Strona głównaLiczby całkowiteWartość bezwzględna — odległość od zera

Wartość bezwzględna — odległość od zera

Wartość bezwzględną tłumaczy się zwykle jako „liczbę bez znaku” — i to działa dokładnie do momentu, w którym pod kreskami stanie coś więcej niż goła liczba. Wtedy zapis 37|3 - 7| zaczyna sprawiać kłopot, a x|-x| już zupełny. Lepsza definicja jest jedna i wystarcza na wszystko: wartość bezwzględna to odległość liczby od zera. Odległość nigdy nie bywa ujemna i to jedno zdanie tłumaczy każdą regułę na tej stronie.

Dział: Liczby całkowitePoziom: klasy 6–8Zadań z matury: 7

Przejdź od razu do zadań (7) ↓

1Odległość od zera, nie „usuwanie minusa”

Wartość bezwzględna liczby to jej odległość od zera na osi liczbowej. Zapisujemy ją dwiema pionowymi kreskami: a|a|.

5=55=50=0|5| = 5 \qquad |-5| = 5 \qquad |0| = 0

Liczby 55 i 5-5 leżą po przeciwnych stronach zera, ale w tej samej odległości — pięć jednostek. Dlatego ich wartości bezwzględne są równe.

Dlaczego definicja przez odległość jest lepsza

„Liczba bez znaku” to opis wyniku, a nie reguła. Nie mówi, co zrobić z 37|3 - 7|, bo tam nie ma jednego znaku do usunięcia — jest działanie.

Odległość mówi wprost: najpierw policz, co stoi pod kreskami, dopiero potem sprawdź, jak daleko wynik leży od zera. 37=43 - 7 = -4, a 4-4 jest w odległości 44, więc 37=4|3 - 7| = 4.

Ta sama definicja tłumaczy, dlaczego wartość bezwzględna nigdy nie jest ujemna: odległość ujemna nie istnieje. Nie ma czegoś takiego jak „minus trzy kroki”.

Formalnie zapisuje się to dwoma przypadkami — i warto ten zapis rozumieć, bo pojawia się w podręcznikach:

a={agdy a0agdy a<0|a| = \begin{cases} \textcolor{#16A06A}{a} & \text{gdy } a \ge 0 \\ \textcolor{#E0453A}{-a} & \text{gdy } a < 0 \end{cases}

Drugi wiersz bywa mylący: a-a nie znaczy „liczba ujemna”. Jeśli a=5a = -5, to a=5-a = 5. Minus przed literą oznacza liczbę przeciwną, a liczba przeciwna do ujemnej jest dodatnia.

2Cztery własności, które wynikają z definicji

Żadnej z nich nie trzeba kuć osobno — wszystkie widać na osi.

Uwaga na trzecią własność

a=a|a| = |-a| nie znaczy, że a=aa = -a. To dwie różne rzeczy: liczby są różne, a ich odległości od zera równe.

Dlatego z równania x=5|x| = 5 nie wynika jedna odpowiedź, tylko dwie: x=5x = 5 albo x=5x = -5. Obie liczby leżą pięć jednostek od zera i obie spełniają warunek.

To najczęstsze źródło straconych punktów w tym dziale: uczeń podaje jedno rozwiązanie zamiast dwóch.

Wartość bezwzględna przydaje się wszędzie tam, gdzie liczy się jak daleko, a nie w którą stronę: różnica temperatur, odległość między punktami na osi, odchylenie od normy.

3Wartość bezwzględna w wyrażeniach

Kreski wartości bezwzględnej działają jak nawias. Najpierw wykonujemy wszystko, co jest w środku, a dopiero potem bierzemy odległość od zera.

37=4=4|3 - 7| = |-4| = 4
37=37=4|3| - |7| = 3 - 7 = -4

Te dwa zapisy dają różne wyniki i różnią się tylko położeniem kresek. W pierwszym odejmujemy przed wzięciem odległości, w drugim po. Warto na tym przykładzie zobaczyć, że kolejność ma znaczenie.

Stąd ważna obserwacja: wartości bezwzględnej nie wolno „rozdzielać” na sumę ani różnicę.

a+ba+b|a + b| \ne |a| + |b|

Kontrprzykład wystarczy jeden: dla a=3a = 3 i b=7b = -7 lewa strona to 3+(7)=4=4|3 + (-7)| = |-4| = 4, a prawa 3+7=3+7=10|3| + |-7| = 3 + 7 = 10. Cztery to nie dziesięć.

Mnożenie zachowuje się inaczej — tu rozdzielanie jest dozwolone:

ab=ab|a \cdot b| = |a| \cdot |b|

Dla a=3a = 3 i b=7b = -7: 3(7)=21=21|3 \cdot (-7)| = |-21| = 21 oraz 37=37=21|3| \cdot |-7| = 3 \cdot 7 = 21 ✓ Znaki i tak zniknęłyby po obu stronach, więc wynik jest ten sam.

zapiswynikuwaga
37|3 - 7|44najpierw działanie, potem odległość
37|3| - |7|4-4najpierw odległości, potem odejmowanie
37-|3 - 7|4-4minus stoi przed kreskami, więc zostaje
37|-3| \cdot |-7|2121iloczyn odległości
(3)(7)|(-3) \cdot (-7)|2121ten sam wynik — mnożenie wolno rozdzielić

Trzeci wiersz jest wart uwagi: minus postawiony przed kreskami nie znika. Wartość bezwzględna jest nieujemna, ale nic nie stoi na przeszkodzie, żeby wziąć jej liczbę przeciwną.

4Odległość między dwiema liczbami

To jedno z najważniejszych zastosowań i warto je znać wcześniej niż równania.

ab=odległosˊcˊ między a i b na osi|a - b| = \text{odległość między } a \text{ i } b \text{ na osi}

Kolejność odejmowania nie ma znaczenia, bo ab=ba|a - b| = |b - a| — odległość z Warszawy do Krakowa jest taka sama jak z Krakowa do Warszawy.

Przykład: odległość między 3-3 a 55 to 35=8=8|-3 - 5| = |-8| = 8. Sprawdzenie na osi: z 3-3 do 00 jest 33 kreski, z 00 do 55 jeszcze 55 — razem 88

Dzięki temu zapisy z wartością bezwzględną dają się czytać po ludzku:

Nierówność z wartością bezwzględną rozpada się na dwa przypadki i to jest reguła, którą trzeba zapamiętać. Znak „mniejsze” daje przedział między dwiema liczbami, znak „większe” — dwa przedziały na zewnątrz. Tak jak przy równaniach warto najpierw spojrzeć na prawą stronę: gdy jest ujemna, x<k|x| < k nie ma rozwiązań w ogóle, a x>k|x| > k spełnia każda liczba; gdy jest zerem — x<0|x| < 0 nadal nie ma rozwiązań, a x>0|x| > 0 spełniają wszystkie liczby prócz samego zera.

5Proste równania z wartością bezwzględną

Schemat jest zawsze ten sam: to, co pod kreskami, może być równe dwóm rzeczom — wartości po prawej stronie albo liczbie do niej przeciwnej.

x4=6  x4=6  lub  x4=6|x - 4| = 6 \ \Longrightarrow \ x - 4 = 6 \ \text{ lub } \ x - 4 = -6

Z pierwszego równania x=10x = 10, z drugiego x=2x = -2. Oba są rozwiązaniami i oba trzeba podać.

Sprawdzenie odległością: 104=6=6|10 - 4| = |6| = 6 ✓ oraz 24=6=6|-2 - 4| = |-6| = 6 ✓ Obie liczby leżą sześć jednostek od czwórki — jedna z lewej, druga z prawej.

Kiedy rozwiązań nie ma wcale

Równanie x=3|x| = -3 nie ma rozwiązań. Nie dlatego, że nie umiemy go rozwiązać, tylko dlatego, że żądałoby odległości ujemnej — a takiej nie ma.

Za to x=0|x| = 0 ma dokładnie jedno rozwiązanie: x=0x = 0. To jedyny przypadek, w którym dwa rozwiązania zlewają się w jedno.

Zanim rozpiszesz przypadki, spójrz więc na prawą stronę: ujemna — brak rozwiązań, zero — jedno, dodatnia — dwa.

Te trzy możliwości — dwa rozwiązania, jedno albo żadne — widać od razu na wykresie, bo odpowiadają położeniu prostej poziomej względem wierzchołka litery V. Rysunek i sposób odczytu opisuję przy wykresie wartości bezwzględnej.

6Przykłady krok po kroku

Trzy przykłady: wyrażenie z kreskami w różnych miejscach, odległość na osi i równanie.

Przykład 1 Wyrażenie z kilkoma wartościami bezwzględnymi

Oblicz 294+32|2 - 9| - |{-4}| + |{-3} \cdot 2|.

  1. Traktuję kreski jak nawiasy — najpierw liczę to, co w środku każdej pary.
  2. 29=7=7|2 - 9| = |-7| = 7, bo 7-7 leży siedem jednostek od zera.
  3. 4=4|-4| = 4.
  4. 32=6=6|-3 \cdot 2| = |-6| = 6.
  5. Podstawiam i liczę od lewej: 74+6=97 - 4 + 6 = 9.
  6. Kontrola sensu: wszystkie trzy wartości bezwzględne są dodatnie, a odejmujemy tylko jedną i to najmniejszą — więc wynik musi być dodatni i większy od 66

Odpowiedź: 294+32=9|2 - 9| - |{-4}| + |{-3} \cdot 2| = 9

Zwróć uwagę, że drugi składnik jest odejmowany, choć sama wartość bezwzględna jest dodatnia. Znak działania stoi na zewnątrz kresek i nie ma z nimi nic wspólnego — to ta sama pułapka co przy 37-|3-7|.

Przykład 2 Odległość między liczbami na osi

O ile stopni różnią się temperatury 7-7^\circC i 1212^\circC? Zapisz to za pomocą wartości bezwzględnej.

  1. Różnica temperatur to odległość między nimi na osi, więc zapisuję ją z kreskami: 12(7)|12 - (-7)|.
  2. Liczę to, co pod kreskami: 12(7)=12+7=1912 - (-7) = 12 + 7 = 19.
  3. Odległość: 19=19|19| = 19. Temperatury różnią się o 1919 stopni.
  4. Sprawdzam w drugą stronę, żeby potwierdzić, że kolejność nie ma znaczenia: 712=19=19|-7 - 12| = |-19| = 19
  5. Kontrola na osi: z 7-7 do 00 jest 77 kresek, z 00 do 1212 jeszcze 1212 — razem 1919

Odpowiedź: Temperatury różnią się o 1919 stopni: 12(7)=19|12 - (-7)| = 19.

Gdyby zapytano „o ile wzrosła temperatura”, odpowiedź brzmiałaby +19+19, a przy spadku 19-19 — tam kierunek ma znaczenie i wartości bezwzględnej nie używamy. Kreski wstawiamy dokładnie wtedy, gdy pytanie brzmi „o ile się różnią”, a nie „o ile wzrosła”.

Przykład 3 Równanie z wartością bezwzględną

Rozwiąż równanie 2x+1=7|2x + 1| = 7.

  1. Prawa strona jest dodatnia, więc spodziewam się dwóch rozwiązań.
  2. To, co pod kreskami, może być równe 77 albo 7-7. Rozpisuję oba przypadki.
  3. Pierwszy: 2x+1=72x + 1 = 7, więc 2x=62x = 6 i x=3x = 3.
  4. Drugi: 2x+1=72x + 1 = -7, więc 2x=82x = -8 i x=4x = -4.
  5. Sprawdzenie pierwszego: 23+1=7=7|2 \cdot 3 + 1| = |7| = 7
  6. Sprawdzenie drugiego: 2(4)+1=7=7|2 \cdot (-4) + 1| = |-7| = 7 ✓ Oba rozwiązania są poprawne.

Odpowiedź: x=3x = 3 albo x=4x = -4

Sprawdzenie obu rozwiązań nie jest formalnością — przy równaniach z niewiadomą po obu stronach kresek część rozwiązań bywa pozorna i odpada dopiero przy podstawieniu. Tutaj oba przechodzą, ale nawyk warto mieć od początku.

7Najczęstsze błędy

Cztery błędy: pierwszy i trzeci biorą się z definicji „liczba bez znaku”, drugi z pomijania drugiego rozwiązania, a czwarty z mylenia tego, co w kreskach, z tym, co przed nimi.

Wykreślanie minusa zamiast liczenia tego, co pod kreskami

Skąd się bierze: Definicja „wartość bezwzględna usuwa minus” podpowiada, żeby po prostu skreślić znaki. Wtedy 37|3 - 7| zamienia się w 3+7=10\textcolor{#9b1c14}{3 + 7 = 10} albo w 37\textcolor{#9b1c14}{|3| - |7|}, choć poprawnie jest 4=4|-4| = 4. Kreski są nawiasem: najpierw działanie, potem odległość.

Jak zrobić dobrze: Czytaj |\ldots| jako „jak daleko od zera leży to, co w środku”. Najpierw policz zawartość, zapisz wynik, dopiero potem zapytaj o odległość. Przy dwóch krokach zapisanych osobno nie da się ich pomylić.

Podanie jednego rozwiązania równania zamiast dwóch

Skąd się bierze: Z x=5|x| = 5 uczeń zapisuje x=5\textcolor{#9b1c14}{x = 5} i kończy. Tymczasem 5-5 też leży pięć jednostek od zera, więc rozwiązania są dwa. To najczęstsza strata punktów w tym dziale, bo połowa odpowiedzi jest poprawna i błąd łatwo przeoczyć przy sprawdzaniu.

Jak zrobić dobrze: Po dojściu do postaci cosˊ=k|\text{coś}| = k z dodatnim kk od razu zapisz dwa równania, zanim zaczniesz je rozwiązywać. Jeśli okaże się, że dają tę samą liczbę — trudno, ale to musi wyjść z rachunku, a nie z pominięcia przypadku.

Rozdzielanie wartości bezwzględnej na sumę

Skąd się bierze: Skoro ab=ab|a \cdot b| = |a| \cdot |b|, kusi, żeby tak samo potraktować dodawanie i napisać a+b=a+b\textcolor{#9b1c14}{|a + b| = |a| + |b|}. To nieprawda: dla a=3a = 3, b=7b = -7 lewa strona daje 44, a prawa 1010. Przy mnożeniu znaki i tak znikają po obu stronach, przy dodawaniu — nie, bo mogą się częściowo znieść.

Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj krótko: iloczyn wolno rozdzielić, sumy nie. W razie wątpliwości sprawdź kontrprzykładem na dwóch liczbach o różnych znakach — to zajmuje pięć sekund i rozstrzyga.

Uznanie, że wynik z wartością bezwzględną nie może być ujemny

Skąd się bierze: Reguła „wartość bezwzględna jest nieujemna” dotyczy całego zapisu |\ldots| razem z kreskami, a nie działania, w którym ten zapis stoi. Zapis 37-|3 - 7| jest jak najbardziej ujemny i wynosi 4-4, bo minus stoi przed kreskami. Podobnie 37=4|3| - |7| = -4.

Jak zrobić dobrze: Sprawdź, gdzie dokładnie stoi znak. Nieujemna jest wartość całego zapisu |\ldots|; to, co zostaje wewnątrz kresek po obliczeniu, bywa ujemne — w 37|3 - 7| jest to 4-4. Wszystko, co na zewnątrz kresek, działa normalnie.

Zadania maturalne — wartość bezwzględna

Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.

Zielone jest to, co dane. Czerwoneto, co z tego wynika. Wartość bezwzględna liczby to jej odległość od zera na osi liczbowej, więc nigdy nie jest ujemna. Stąd reguła zdejmowania kresek: a=a|a| = a, gdy a0a \geqslant 0, oraz a=a|a| = -a, gdy a<0a < 0. Drugi znak minus nie robi liczby ujemnej — odwraca liczbę, która już była ujemna. Jeszcze wygodniejsze jest drugie spojrzenie: ab|a-b| to odległość między liczbami aa i bb. Widać z niego od razu, że ab=ba|a-b| = |b-a|, i to ono jest kluczem do nierówności — xar|x-a| \leqslant r znaczy po prostu „xx jest oddalone od aa o nie więcej niż rr”. Czego robić nie wolno: kreski nie są nawiasami, więc ab|a-b| na ogół nie równa się ab|a|-|b|.

Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 7 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 7 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.

Zadania zamknięte

Zadanie 1 (listopad 2010)1 pktłatwe

Liczba 573+4|5 - 7| - |-3 + 4| jest równa
  • A. 3-3
  • B. 5-5
  • C. 11
  • D. 33
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: C

  1. Kreski zdejmuje się osobno dla każdego nawiasu, i dopiero po policzeniu tego, co jest w środku. Kolejność jest tu jedyną rzeczą, o którą można się potknąć.
  2. Pierwszy nawias: 57=2\textcolor{#16A06A}{5 - 7} = \textcolor{#E0453A}{-2}, a to jest liczba ujemna, więc kreski ją odwracają: 2=2|{-2}| = \textcolor{#E0453A}{2}.
  3. Drugi nawias: 3+4=1\textcolor{#16A06A}{-3 + 4} = \textcolor{#E0453A}{1}, a to jest liczba dodatnia, więc kreski nic nie zmieniają: 1=1|1| = \textcolor{#E0453A}{1}.
  4. Zostaje zwykłe odejmowanie: 21=1\textcolor{#E0453A}{2} - \textcolor{#E0453A}{1} = \textcolor{#E0453A}{1}.
  5. Odpowiedź: C.
  6. Kontrola znakiem wyniku: pierwszy składnik po zdjęciu kresek wynosi 22, drugi 11, więc różnica musi być dodatnia i mniejsza od 22. Spośród podanych odpowiedzi warunek ten spełnia tylko jedna.

💡 Wskazówka: Policz najpierw to, co jest wewnątrz kresek, i dopiero potem patrz na znak. Odwrotna kolejność — zdejmowanie kresek z każdej liczby z osobna — jest źródłem prawie wszystkich błędów w tym typie zadania, bo kreski nie działają na składniki, tylko na całą sumę.

⚠ Odpowiedź DD, czyli 33 — z potraktowania kresek jak nawiasów i zdjęcia ich z każdej liczby osobno: 573+4|5| - |7| - |-3| + |4| dałoby 573+4=15 - 7 - 3 + 4 = -1, a częściej jeszcze 57|5| - |{-7}| \ldots prowadzi do dodania 2+12 + 1 zamiast odjęcia. Odpowiedzi AA i BB są ujemne, a wynik ujemny jest tu niemożliwy: odejmujemy od 22 liczbę mniejszą od 22.

Zadanie 2 (sierpień 2011)1 pktłatwe

Liczba 52+16|5 - 2| + |1 - 6| jest równa
  • A. 88
  • B. 22
  • C. 33
  • D. 2-2
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: A

  1. Ten sam schemat co poprzednio: najpierw wnętrze, potem znak.
  2. 52=3\textcolor{#16A06A}{5 - 2} = \textcolor{#E0453A}{3} — dodatnia, więc 3=3|3| = \textcolor{#E0453A}{3}.
  3. 16=5\textcolor{#16A06A}{1 - 6} = \textcolor{#E0453A}{-5} — ujemna, więc kreski ją odwracają: 5=5|{-5}| = \textcolor{#E0453A}{5}.
  4. 3+5=8\textcolor{#E0453A}{3} + \textcolor{#E0453A}{5} = \textcolor{#E0453A}{8}
  5. Odpowiedź: A.
  6. Kontrola drugim spojrzeniem — przez odległość. 52|5-2| to odległość między 55 a 22 na osi, czyli 33 kratki. 16|1-6| to odległość między 11 a 66, czyli 55 kratek. Razem 88 ✓. Ten sposób w ogóle nie wymaga myślenia o znakach, bo odległość z definicji jest dodatnia.

💡 Wskazówka: Suma dwóch wartości bezwzględnych nigdy nie jest ujemna — każdy składnik z osobna jest nieujemny. To od razu odrzuca każdą ujemną odpowiedź, zanim cokolwiek policzysz. Przy takim zadaniu warto zacząć właśnie od tego przeglądu.

⚠ Odpowiedź DD, czyli 2-2, oraz BB, czyli 22 — obie biorą się z policzenia (52)+(16)=35=2(5-2) + (1-6) = 3 - 5 = -2, czyli z całkowitego pominięcia kresek; różnią się tylko tym, czy ktoś na końcu odwrócił znak, bo „przecież wartość bezwzględna jest dodatnia”. Tak to nie działa: kreski trzeba zdjąć z każdego składnika osobno, a nie z gotowej sumy. Odpowiedź CC, czyli 33, to policzenie tylko pierwszego składnika.

Zadanie 3 (czerwiec 2017)1 pktłatwe

Liczba 9247|9 - 2| - |4 - 7| jest równa
  • A. 44
  • B. 1010
  • C. 10-10
  • D. 4-4
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: A

  1. 92=7\textcolor{#16A06A}{9 - 2} = \textcolor{#E0453A}{7} — dodatnia, kreski nic nie zmieniają.
  2. 47=3\textcolor{#16A06A}{4 - 7} = \textcolor{#E0453A}{-3} — ujemna, kreski ją odwracają: 3=3|{-3}| = \textcolor{#E0453A}{3}.
  3. 73=4\textcolor{#E0453A}{7} - \textcolor{#E0453A}{3} = \textcolor{#E0453A}{4}
  4. Odpowiedź: A.
  5. Kontrola przez odległości: 92|9-2| to odległość między 99 a 22, czyli 77; 47|4-7| to odległość między 44 a 77, czyli 33. Różnica: 73=47 - 3 = 4 ✓.
  6. Warto zobaczyć, skąd biorą się wszystkie trzy pozostałe odpowiedzi, bo każda odpowiada innej pomyłce. 10=7+310 = 7 + 3 — dodawanie zamiast odejmowania. 10-10 — to samo z odwróconym znakiem całości. 4=37-4 = 3 - 7 — odjęcie w złej kolejności.

💡 Wskazówka: Po zdjęciu kresek zostają dwie liczby dodatnie — i dopiero między nimi wykonujesz działanie zapisane w zadaniu. Kreski zmieniają wyłącznie to, co jest pod nimi; znak działania między nimi zostaje taki, jak w treści.

⚠ Odpowiedź BB, czyli 1010 — z dodania obu wyników zamiast odjęcia, najczęściej dlatego, że po zamianie 3-3 na 33 minus przed drugimi kreskami „przechodzi” razem z nią. Tak nie jest: minus stoi przed kreskami, a nie w środku, więc zostaje. Odpowiedź DD, czyli 4-4, to odjęcie w odwrotnej kolejności.

Zadanie 4 (sierpień 2016)1 pktśrednie

Liczba 393\dfrac{|3 - 9|}{-3} jest równa
  • A. 22
  • B. 2-2
  • C. 00
  • D. 4-4
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: B

  1. Kreski są tylko w liczniku. To jedyna trudność tego zadania — mianownik zostaje ujemny.
  2. Licznik: 39=6\textcolor{#16A06A}{3 - 9} = \textcolor{#E0453A}{-6}, a po zdjęciu kresek 6=6|{-6}| = \textcolor{#E0453A}{6}.
  3. Mianownik jest dany i wynosi 3\textcolor{#16A06A}{-3} — nie ma przy nim żadnych kresek, więc nic z nim nie robimy.
  4. 63=2\dfrac{\textcolor{#E0453A}{6}}{\textcolor{#16A06A}{-3}} = \textcolor{#E0453A}{-2}
  5. Odpowiedź: B.
  6. Kontrola znakiem: licznik po zdjęciu kresek jest dodatni, mianownik jest ujemny, więc iloraz musi być ujemny. To od razu odrzuca odpowiedzi AA i CC, jeszcze zanim policzysz cokolwiek.

💡 Wskazówka: Sprawdź, dokąd sięgają kreski. Tutaj obejmują wyłącznie licznik, więc ujemny mianownik pozostaje ujemny i decyduje o znaku całego ułamka. To zadanie sprawdza właśnie tę czujność, a nie rachunek — sam rachunek to 66 podzielone przez 33.

⚠ Odpowiedź AA, czyli 22 — z pominięcia kresek w ogóle: 393=63=2\tfrac{3-9}{-3} = \tfrac{-6}{-3} = 2. To najczęstsza pomyłka i jedyna, która daje „ładny” wynik, bo dwa minusy się znoszą. Warto zauważyć, że pozostałe dwie odpowiedzi, 00 i 4-4, nie wychodzą z żadnej naturalnej pomyłki — a to sama w sobie wskazówka, że prawdziwa pułapka jest tylko jedna i jest nią AA.

Zadanie 5 (sierpień 2025)1 pkttrudniejsze

Liczba 53+51\left|\sqrt{5} - 3\right| + \left|\sqrt{5} - 1\right| jest równa
Polozenie liczb 1, √5 i 3 na osi liczbowej012341√53
  • A. 2542\sqrt{5} - 4
  • B. 25+42\sqrt{5} + 4
  • C. 22
  • D. 44
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: C

  1. Tu nie da się policzyć wnętrza kresek „na liczbę” — trzeba najpierw ustalić znak każdego z dwóch wyrażeń. A do tego wystarczy wiedzieć, gdzie na osi leży 5\textcolor{#16A06A}{\sqrt{5}}.
  2. Skoro 4<5<94 < 5 < 9, to 2<5<32 < \textcolor{#16A06A}{\sqrt{5}} < 3. Pierwiastek z pięciu leży więc między 1\textcolor{#16A06A}{1} a 3\textcolor{#16A06A}{3}, czyli między obiema liczbami, które pojawiają się w zadaniu.
  3. Stąd 53\textcolor{#16A06A}{\sqrt{5}} - \textcolor{#16A06A}{3} jest ujemne — kreski je odwracają: 53=35\left|\sqrt{5}-3\right| = \textcolor{#E0453A}{3 - \sqrt{5}}.
  4. A 51\textcolor{#16A06A}{\sqrt{5}} - \textcolor{#16A06A}{1} jest dodatnie — kreski nic nie zmieniają: 51=51\left|\sqrt{5}-1\right| = \textcolor{#E0453A}{\sqrt{5} - 1}.
  5. Dodajemy i pierwiastki się skracają:
  6. (35)+(51)=35+51=2\left(\textcolor{#E0453A}{3 - \sqrt{5}}\right) + \left(\textcolor{#E0453A}{\sqrt{5} - 1}\right) = 3 - \sqrt{5} + \sqrt{5} - 1 = \textcolor{#E0453A}{2}
  7. Odpowiedź: C.
  8. Kontrola przybliżeniem: 52,24\sqrt{5} \approx 2{,}24, więc pierwszy składnik to około 0,760{,}76, a drugi około 1,241{,}24. Suma wychodzi około 2,002{,}00 ✓. Warto zrobić taki rachunek szacunkowy zawsze, gdy wynik jest liczbą wymierną, a w zadaniu występuje pierwiastek — bo to znaczy, że coś się miało skrócić, i przybliżenie natychmiast pokazuje, czy się skróciło dobrze.
  9. Kontrola przez odległości: 53\left|\sqrt{5}-3\right| to odległość od 5\sqrt{5} do 33, a 51\left|\sqrt{5}-1\right| — od 5\sqrt{5} do 11. Skoro 5\sqrt{5} leży między 11 a 33, obie odległości składają się na całą drogę od 11 do 33, czyli na 31=23 - 1 = 2. I to działa dla dowolnej liczby leżącej między 11 a 33 — pierwiastek z pięciu nie jest tu w niczym wyjątkowy.

💡 Wskazówka: Zanim ruszysz kreski, ustal znak każdego wyrażenia — a przy pierwiastku najprościej oszacować go między dwiema liczbami całkowitymi: 5\sqrt{5} leży między 22 a 33, bo 22=42^2 = 4 i 32=93^2 = 9. Dopiero mając znaki, zdejmujesz kreski: przy dodatnim nic się nie zmienia, przy ujemnym odwracasz cały nawias.

⚠ Odpowiedź AA, czyli 2542\sqrt{5}-4 — ze zdjęcia kresek z obu wyrażeń bez sprawdzania znaku: (53)+(51)\left(\sqrt{5}-3\right)+\left(\sqrt{5}-1\right). Wynik wychodzi wtedy około 0,470{,}47, czyli mniejszy niż sam pierwszy składnik — a suma dwóch odległości nie może być mniejsza od jednej z nich. Odpowiedź DD, czyli 44, powstaje z odwrócenia niewłaściwego nawiasu: (35)+(5+1)\left(3-\sqrt{5}\right)+\left(\sqrt{5}+1\right). Odpowiedź BB, czyli 25+42\sqrt{5}+4, bierze się z potraktowania ab|a-b| jak a+ba+b.

Zadanie 6 (arkusz nieustalony)1 pktśrednie

Najmniejszą liczbą całkowitą dodatnią spełniającą nierówność x+4,56|x + 4{,}5| \geqslant 6 jest
  • A. x=1x = 1
  • B. x=2x = 2
  • C. x=3x = 3
  • D. x=6x = 6
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: B

  1. Zadanie jest zamknięte i pyta o liczbę całkowitą dodatnią, więc najszybciej po prostu sprawdzić kandydatów po kolei, zaczynając od najmniejszego. Rozwiązywanie nierówności nie jest tu konieczne.
  2. Dla x=1x = \textcolor{#16A06A}{1}: 1+4,5=5,5|1 + \textcolor{#16A06A}{4{,}5}| = \textcolor{#E0453A}{5{,}5}, a 5,5<65{,}5 < 6 — nierówność nie jest spełniona.
  3. Dla x=2x = \textcolor{#16A06A}{2}: 2+4,5=6,5|2 + \textcolor{#16A06A}{4{,}5}| = \textcolor{#E0453A}{6{,}5}, a 6,566{,}5 \geqslant 6 — spełniona ✓.
  4. Skoro x=1x = 1 odpada, a x=2x = 2 przechodzi, to 2\textcolor{#E0453A}{2} jest najmniejszą taką liczbą.
  5. Odpowiedź: B.
  6. Kontrola rachunkiem, drugą drogą. Dla xx dodatniego wyrażenie x+4,5x + 4{,}5 jest dodatnie, więc kreski można od razu opuścić: x+4,56x + 4{,}5 \geqslant 6, czyli x1,5x \geqslant 1{,}5. Najmniejsza liczba całkowita spełniająca ten warunek to 22 ✓.
  7. Uwaga na całość rozwiązania nierówności: pełny zbiór to x1,5x \geqslant 1{,}5 lub x10,5x \leqslant -10{,}5. Druga część nie zawiera żadnej liczby dodatniej, więc dla tego pytania nie ma znaczenia — ale warto wiedzieć, że istnieje, bo w zadaniu otwartym trzeba by ją wypisać.

💡 Wskazówka: Przy zadaniu zamkniętym z niewielkimi liczbami całkowitymi podstawianie jest szybsze niż rozwiązywanie. Wystarczy sprawdzić dwie pierwsze odpowiedzi: jeśli mniejsza nie przechodzi, a większa przechodzi, to masz wynik. Sprawdzać zaczynaj zawsze od najmniejszej, bo pytanie brzmi „najmniejsza”.

⚠ Odpowiedź AA, czyli x=1x = 1 — z policzenia x64,5=1,5x \geqslant 6 - 4{,}5 = 1{,}5 i zaokrąglenia w dół. Przy warunku „nie mniejsze niż” zaokrągla się w górę: 11 jest mniejsze od 1,51{,}5, więc nierówności nie spełnia. Odpowiedź DD, czyli x=6x = 6, bierze się z zignorowania składnika 4,54{,}5. Odpowiedź CC spełnia nierówność, ale nie jest najmniejsza — to typowa pułapka na tych, którzy przestają szukać po znalezieniu pierwszej działającej liczby, nie sprawdziwszy mniejszych.

Zadanie 7 (maj 2011)1 pkttrudniejsze

Wskaż nierówność, którą spełnia liczba π\pi.
  • A. x+1>5|x + 1| > 5
  • B. x1<2|x - 1| < 2
  • C. x+234\left|x + \dfrac{2}{3}\right| \leqslant 4
  • D. x133\left|x - \dfrac{1}{3}\right| \geqslant 3
Zobacz rozwiązanie krok po kroku

Odpowiedź: C

  1. Nie trzeba rozwiązywać czterech nierówności. Wystarczy podstawić π\textcolor{#16A06A}{\pi} do każdej i sprawdzić, która wychodzi prawdziwa. Potrzebne jest tylko przybliżenie π3,14\textcolor{#16A06A}{\pi} \approx \textcolor{#E0453A}{3{,}14}.
  2. A: π+1=4,14|\pi + 1| = \textcolor{#E0453A}{4{,}14\ldots}, a warunek żąda więcej niż 55. Fałsz.
  3. B: π1=2,14|\pi - 1| = \textcolor{#E0453A}{2{,}14\ldots}, a warunek żąda mniej niż 22. Fałsz.
  4. C: π+23=3,80\left|\pi + \tfrac{2}{3}\right| = \textcolor{#E0453A}{3{,}80\ldots}, a warunek żąda nie więcej niż 44. Prawda ✓
  5. D: π13=2,80\left|\pi - \tfrac{1}{3}\right| = \textcolor{#E0453A}{2{,}80\ldots}, a warunek żąda co najmniej 33. Fałsz.
  6. Odpowiedź: C.
  7. Kontrola drugim spojrzeniem — przez odległość, bez liczenia wszystkich czterech. Każda z tych nierówności mówi coś o odległości xx od pewnej liczby. Warunek BB znaczy „bliżej niż 22 od jedynki”, czyli x<3x < 3 — a π\pi jest większe od 33. Warunek DD znaczy „nie bliżej niż 33 od 13\tfrac13”, czyli x313x \geqslant 3\tfrac13 — a π\pi jest od 3133\tfrac13 mniejsze. Warunek AA wymagałby x>4x > 4. Zostaje CC — i rzeczywiście CC dopuszcza wszystko aż do 3133\tfrac13.
  8. Widać stąd, jak ustawiono to zadanie: granice czterech warunków wypadają w 33, 3133\tfrac13 i 44, a π3,14\pi \approx 3{,}14 leży w przedziale między 33 a 3133\tfrac13. Cały ten przedział daje odpowiedź CC, więc nawet przybliżenie π3\pi \approx 3 prowadzi do właściwej odpowiedzi — ale wyłącznie dlatego, że nierówność w BB jest ostra. Dla x=3x = 3 lewa strona warunku BB wynosi dokładnie 22, a warunek żąda *mniej* niż 22, więc jest fałszywy. Gdyby stało tam \leqslant, liczba 33 spełniałaby BB i CC naraz i zadanie przestałoby mieć jedną odpowiedź. To jest miejsce, w którym trzeba czytać znak nierówności, a nie tylko liczby.

💡 Wskazówka: Przy pytaniu „wskaż nierówność, którą spełnia liczba…” podstawiaj, nie rozwiązuj. Cztery podstawienia to cztery rachunki na liczbach; cztery rozwiązania to cztery rozbicia na przypadki. I czytaj znak nierówności równie uważnie jak liczby — tutaj to on decyduje o losie odpowiedzi BB.

⚠ Najgroźniejsza jest odpowiedź BB przy niedokładnym rachunku. Kto przyjmie π3\pi \approx 3, dostanie 31=2|3 - 1| = 2 — czyli dokładnie granicę — a warunek żąda *mniej* niż 22. Równość to nie jest „mniej”, więc BB jest fałszywe; ale zapisane jako „2<22 < 2 ✓” wygląda niewinnie. Drugi błąd to mylenie kierunku przy przechodzeniu na odległość: xar|x-a| \leqslant r znaczy „blisko aa”, a xar|x-a| \geqslant r — „daleko od aa”. Zamiana tych dwóch prowadzi prosto do odpowiedzi DD.

Odpowiedzi

Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.

1. C2. A3. A4. B5. C6. B
7. C

Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.

8Pytania i odpowiedzi

Co to jest wartość bezwzględna?

To odległość liczby od zera na osi liczbowej, zapisywana dwiema pionowymi kreskami. 5=5|5| = 5 i 5=5|-5| = 5, bo obie liczby leżą pięć jednostek od zera — tylko po przeciwnych stronach. Odległość nigdy nie jest ujemna, więc wartość bezwzględna też nie.

Ile wynosi 37|3 - 7|?

44. Kreski działają jak nawias: najpierw liczymy 37=43 - 7 = -4, a dopiero potem bierzemy odległość od zera, czyli 44. To co innego niż 37|3| - |7|, gdzie najpierw bierzemy obie odległości, a potem odejmujemy — tam wychodzi 4-4.

Czy wartość bezwzględna może być ujemna?

Nie — a0|a| \ge 0 zawsze, bo odległość ujemna nie istnieje. Ujemne może być natomiast całe wyrażenie, jeśli minus stoi przed kreskami: 37=4-|3 - 7| = -4. Reguła dotyczy tego, co w środku, nie tego, co na zewnątrz.

Jak rozwiązać równanie x=5|x| = 5?

Ma dwa rozwiązania: x=5x = 5 oraz x=5x = -5, bo obie liczby leżą pięć jednostek od zera. Zawsze, gdy po prawej stronie stoi liczba dodatnia, rozwiązania są dwa. Gdy stoi zero — jedno (x=0x = 0), a gdy liczba ujemna — nie ma żadnego.

Jak policzyć odległość między dwiema liczbami na osi?

Odejmij je od siebie i weź wartość bezwzględną: ab|a - b|. Kolejność nie ma znaczenia, bo ab=ba|a - b| = |b - a|. Odległość między 3-3 a 55 to 35=8|-3 - 5| = 8.

Czy a+b|a + b| to to samo co a+b|a| + |b|?

Nie. Dla a=3a = 3 i b=7b = -7 pierwsze wyrażenie daje 44, a drugie 1010. Sumy nie wolno rozdzielać. Za to iloczyn — owszem: ab=ab|a \cdot b| = |a| \cdot |b|, bo tam znaki i tak znikają po obu stronach.

Czytaj dalej

Mateusz Będkowski — nauczyciel matematyki, autor serwisu Nie każ mu liczyć

Mateusz Będkowski

nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”

Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.

Ostatnia aktualizacja: 2026-08-01. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.