Strona głównaFunkcjeWzory pochodnych wybranych funkcji

Wzory pochodnych wybranych funkcji

Tabela pochodnych wygląda na listę do wykucia, a jest czymś innym: zestawem kilku wzorów podstawowych plus jedną regułą, która pozwala z nich zbudować resztę. Ta strona porządkuje, które wzory wymienia podstawa programowa, które są dodatkiem, i pokazuje, jak reguła łańcuchowa zamienia krótką listę w narzędzie na wszystko. Samo pojęcie pochodnej i jej sens opisuję osobno.

Dział: FunkcjePoziom: liceum — zakres rozszerzony

1Co wymienia podstawa, a co jest dodatkiem

Warto zacząć od rozgraniczenia, bo tabele w zbiorach zadań bywają dużo dłuższe niż wymagania.

Podstawa, dział XIII (Optymalizacja i rachunek różniczkowy), zakres rozszerzony, punkt 4

„oblicza pochodną funkcji potęgowej o wykładniku rzeczywistym oraz oblicza pochodną, korzystając z twierdzeń o pochodnej sumy, różnicy, iloczynu, ilorazu i funkcji złożonej”.

Wymieniona jest więc jedna rodzina funkcji — potęgowa xax^a — oraz pięć twierdzeń o działaniach, w tym reguła dla funkcji złożonej. Podstawa mówi o obliczaniu pochodnej, a nie o znajomości listy wzorów: kto umie policzyć, ten wzory ma.

Pochodnych sinusa, cosinusa, funkcji wykładniczej i logarytmicznej podstawa nie wymienia z nazwy. Nie znaczy to, że nie warto ich znać — ale w wymaganiach ich nie ma.

Sformułowanie „o wykładniku rzeczywistym” jest tu mocniejsze, niż wygląda: obejmuje nie tylko x2x^2 czy x5x^5, ale też pierwiastki i odwrotności, bo x=x1/2\sqrt{x} = x^{1/2}, a 1x=x1\frac{1}{x} = x^{-1}. Jeden wzór załatwia więc trzy pozornie różne przypadki.

(xa)=axa1\left(x^a\right)' = a\,x^{\,a-1}

Reguła jest zawsze ta sama: wykładnik schodzi przed funkcję i zmniejsza się o jeden. Działa dla każdego wykładnika rzeczywistego, także ujemnego i ułamkowego.

2Tabela wzorów

Pierwsze cztery wiersze to bezpośrednie zastosowania wzoru na funkcję potęgową — warto umieć je wyprowadzić, a nie tylko odczytać.

funkcjapochodnaskąd
cc (stała)00wartość się nie zmienia
xnx^nnxn1n x^{\,n-1}wzór podstawowy
x\sqrt{x}12x\frac{1}{2\sqrt{x}}z wzoru dla a=12a = \frac12
1x\frac{1}{x}1x2-\frac{1}{x^2}z wzoru dla a=1a = -1
sinx\sin xcosx\cos xpoza wymaganiami podstawy, jest w karcie CKE
cosx\cos xsinx-\sin xpoza wymaganiami, jest w karcie; uwaga na minus
tgx\operatorname{tg} x1(cosx)2\frac{1}{(\cos x)^2}poza wymaganiami, jest w karcie; dla cosx0\cos x \neq 0
exe^xexe^xpoza wymaganiami, jest w karcie; równa swojej pochodnej
lnx\ln x1x\frac{1}{x}poza wymaganiami i poza kartą; dla x>0x > 0

Trzeci wiersz wyprowadza się tak: x=x1/2\sqrt{x} = x^{1/2}, więc pochodna to 12x1/2=12x\frac12 x^{-1/2} = \frac{1}{2\sqrt{x}}. Czwarty analogicznie: x1x^{-1} daje 1x2=1x2-1 \cdot x^{-2} = -\frac{1}{x^2}.

Pięć dolnych wierszy to funkcje, których podstawa nie wymienia z nazwy — i tu trzeba zrobić rozróżnienie, o którym łatwo zapomnieć. „Nie ma w wymaganiach” nie znaczy „nie ma w karcie”: karta wzorów CKE zawiera pochodne sinusa, cosinusa, tangensa i exe^x (strona 33, tabela „Pochodne wybranych funkcji”). Maturzysta ma je więc przed sobą na egzaminie, nawet jeśli nikt nie wymaga ich znajomości na pamięć. Poza kartą został w tej tabeli tylko lnx\ln x — jego pochodnej nie znajdziesz ani w wymaganiach, ani w karcie.

Praktyczny wniosek: tych czterech wzorów nie musisz kuć, ale warto wiedzieć, gdzie ich szukać i jak wyglądają, bo zadanie może ich użyć bez ostrzeżenia. Karta zawiera zresztą także pochodne, których w tej tabeli nie ma osobno — ax+bax+b oraz ax2+bx+cax^2+bx+c — bo wychodzą wprost ze wzoru na pochodną funkcji potęgowej i twierdzeń o sumie.

Minusy w tabeli są dwa i oba warto rozumieć, a nie zapamiętywać. Przy cosinusie: w okolicy zera cosinus maleje, więc jego pochodna musi tam być ujemna. Przy 1x\frac1x: to po prostu wykładnik 1-1, który schodzi przed funkcję — i temu minusowi poświęcam osobny punkt w sekcji o błędach, bo gubi się częściej niż tamten. Osobna uwaga do wiersza z exe^x: równań f=ff' = f spełnia nieskończenie wiele funkcji — każda postaci CexCe^x, łącznie z funkcją stale równą zeru. To exe^x jest wśród nich jedyną, która w zerze przyjmuje wartość 11.

3Reguła łańcuchowa — to ona robi robotę

Twierdzenie o pochodnej funkcji złożonej jest wymienione w podstawie i jest najważniejszym narzędziem tego działu:

(f(g(x)))=f(g(x))g(x)\big(f(g(x))\big)' = f'(g(x)) \cdot g'(x)

Czyta się je jako: pochodna z zewnątrz razy pochodna ze środka. Funkcję wewnętrzną przepisujemy bez zmian do pochodnej zewnętrznej, a na końcu mnożymy przez jej własną pochodną.

  1. Rozpoznaj warstwy. W (3x+1)5(3x+1)^5 warstwa zewnętrzna to potęga piąta, wewnętrzna to 3x+13x+1.
  2. Zróżniczkuj zewnętrzną, zostawiając środek nietknięty: 5(3x+1)45(3x+1)^4.
  3. Pomnóż przez pochodną środka: 3\cdot\, 3, co daje 15(3x+1)415(3x+1)^4.

Pominięcie ostatniego kroku to najczęstszy błąd w całym rachunku różniczkowym — i najtrudniejszy do zauważenia, bo wynik wygląda poprawnie.

Kontrola, która wyłapuje brak mnożenia

Weź najprostszy przypadek złożenia liniowego: f(x)=(2x)2=4x2f(x) = (2x)^2 = 4x^2.

Pochodna policzona wprost: 8x8x.

Regułą łańcuchową: 2(2x)2=8x2 \cdot (2x) \cdot 2 = 8x ✓ — bez ostatniej dwójki wyszłoby 4x4x, czyli połowa.

Ta kontrola działa wtedy, gdy całe złożenie da się wymnożyć do wielomianu — czyli gdy warstwa wewnętrzna jest liniowa, a zewnętrzna jest potęgą o wykładniku naturalnym. Dla 2x\sqrt{2x} czy sin(2x)\sin(2x) warstwa wewnętrzna też jest liniowa, ale wymnażać nie ma czego; tam sprawdza się wynik podstawieniem liczby albo ilorazem różnicowym.

4Jak korzystać z tabeli w zadaniach

Praktyczna kolejność, która działa dla dowolnie zagmatwanego wyrażenia:

  1. Rozbij po sumie i różnicy — to najtańszy ruch, bo pochodną liczy się składnik po składniku.
  2. Wyciągnij stałe przed pochodną; nie zmieniają się.
  3. Zamień pierwiastki i ułamki na potęgi — wtedy działa jeden wzór zamiast trzech.
  4. Dopiero na końcu sięgaj po wzór na iloczyn, iloraz albo funkcję złożoną.

Trzeci punkt oszczędza najwięcej pracy. Wyrażenie 3x2+x3\frac{3}{x^2} + \sqrt[3]{x} wygląda groźnie, ale zapisane jako 3x2+x1/33x^{-2} + x^{1/3} jest zwykłą sumą dwóch funkcji potęgowych.

Warto też pamiętać, że iloraz często da się ominąć. Zamiast różniczkować x35\frac{x^3}{5} wzorem na pochodną ilorazu, wygodniej potraktować to jako 15x3\frac15 x^3 i wyciągnąć stałą. Wzór na iloraz jest potrzebny dopiero wtedy, gdy zmienna stoi w mianowniku w sposób, którego nie da się zapisać potęgą.

Po policzeniu pochodnej opłaca się zrobić kontrolę w jednym punkcie: porównać wartość pochodnej z ilorazem różnicowym dla bardzo małego przyrostu. Jeśli obie liczby są bliskie, rachunek jest niemal na pewno dobry — to najszybszy sposób sprawdzenia długiego wyrażenia.

5Przykłady krok po kroku

Cztery zadania: pierwiastek i odwrotność jako potęgi, reguła łańcuchowa, iloraz oraz kontrola numeryczna.

Przykład 1 Pierwiastek i odwrotność

Oblicz pochodną funkcji f(x)=x+3x2f(x) = \sqrt{x} + \frac{3}{x^2} i wyznacz f(9)f'(9).

  1. Zamieniam na potęgi: f(x)=x1/2+3x2f(x) = x^{1/2} + 3x^{-2}.
  2. Pierwszy składnik: 12x1/2=12x\frac12 x^{-1/2} = \frac{1}{2\sqrt{x}}.
  3. Drugi składnik: 3(2)x3=6x3=6x33 \cdot (-2) x^{-3} = -6x^{-3} = -\frac{6}{x^3}.
  4. f(x)=12x6x3f'(x) = \frac{1}{2\sqrt{x}} - \frac{6}{x^3}.
  5. f(9)=1236729=162243f'(9) = \frac{1}{2 \cdot 3} - \frac{6}{729} = \frac16 - \frac{2}{243}.
  6. Wspólny mianownik 486486: 814864486=77486\frac{81}{486} - \frac{4}{486} = \frac{77}{486}.
  7. Kontrola znaku: pierwszy składnik dominuje, więc pochodna jest dodatnia — i funkcja w tym miejscu rośnie ✓

Odpowiedź: f(x)=12x6x3f'(x) = \frac{1}{2\sqrt{x}} - \frac{6}{x^3}, f(9)=77486f'(9) = \frac{77}{486}

Zamiana na potęgi w pierwszym kroku sprowadza dwa różne wyglądy do jednego wzoru. Wynik zostawiam ułamkiem — to postać dokładna, a zaokrąglenie niczego by nie wyjaśniło.

Przykład 2 Reguła łańcuchowa

Oblicz pochodną funkcji g(x)=(3x+1)5g(x) = (3x + 1)^5.

  1. Warstwa zewnętrzna: potęga piąta. Warstwa wewnętrzna: 3x+13x + 1.
  2. Różniczkuję zewnętrzną, zostawiając środek: 5(3x+1)45(3x+1)^4.
  3. Mnożę przez pochodną środka, czyli przez 33: g(x)=15(3x+1)4g'(x) = 15(3x+1)^4.
  4. Kontrola w punkcie x=0x = 0: g(0)=151=15g'(0) = 15 \cdot 1 = 15.
  5. Kontrola przez rozwinięcie dla prostszego przypadku (3x+1)2=9x2+6x+1(3x+1)^2 = 9x^2 + 6x + 1: pochodna 18x+618x + 6, a regułą łańcuchową 2(3x+1)3=18x+62(3x+1) \cdot 3 = 18x + 6
  6. Kontrola pułapki: bez mnożenia przez 33 wyszłoby 5(3x+1)45(3x+1)^4, czyli trzykrotnie za mało

Odpowiedź: g(x)=15(3x+1)4g'(x) = 15(3x+1)^4

Kontrola na kwadracie zamiast na piątej potędze jest szybsza i sprawdza dokładnie ten sam mechanizm. Warto wyrobić nawyk testowania reguł na najprostszym możliwym przypadku.

Przykład 3 Pochodna ilorazu

Oblicz pochodną funkcji h(x)=2x1x+4h(x) = \frac{2x - 1}{x + 4}.

  1. Licznik: f=2x1f = 2x - 1, więc f=2f' = 2. Mianownik: g=x+4g = x + 4, więc g=1g' = 1.
  2. Wzór: h(x)=fgfgg2=2(x+4)(2x1)1(x+4)2h'(x) = \frac{f'g - fg'}{g^2} = \frac{2(x+4) - (2x-1) \cdot 1}{(x+4)^2}.
  3. Licznik: 2x+82x+1=92x + 8 - 2x + 1 = 9.
  4. h(x)=9(x+4)2h'(x) = \frac{9}{(x+4)^2}.
  5. Kontrola znaku: licznik jest dodatni, mianownik jako kwadrat też, więc funkcja rośnie w całej dziedzinie
  6. Kontrola dziedziny: wzór wymaga x4x \neq -4, tak samo jak funkcja wyjściowa ✓
  7. Kontrola kolejności: zamiana wyrazów w liczniku dałaby 9-9, czyli błędny wniosek o maleniu ✓

Odpowiedź: h(x)=9(x+4)2h'(x) = \frac{9}{(x+4)^2}

Zniknięcie zmiennej z licznika nie jest błędem — tak wychodzi dla każdej funkcji homograficznej. Stała w liczniku oznacza, że pochodna nigdzie nie zmienia znaku, więc funkcja jest monotoniczna na każdej gałęzi.

Przykład 4 Kontrola numeryczna wyniku

Sprawdź, czy pochodną funkcji f(x)=x34xf(x) = x^3 - 4x w punkcie x=2x = 2 jest liczba 88.

  1. Ze wzorów: f(x)=3x24f'(x) = 3x^2 - 4, więc f(2)=124=8f'(2) = 12 - 4 = 8.
  2. Kontrola ilorazem różnicowym dla h=0,001h = 0{,}001: f(2,001)f(2)0,001\frac{f(2{,}001) - f(2)}{0{,}001}.
  3. f(2)=88=0f(2) = 8 - 8 = 0, a f(2,001)=8,0120060018,004=0,008006001f(2{,}001) = 8{,}012006001 - 8{,}004 = 0{,}008006001.
  4. Iloraz: 0,0080060010,001=8,006001\frac{0{,}008006001}{0{,}001} = 8{,}006001 — bardzo blisko 88
  5. Kontrola z drugiej strony: dla h=0,001h = -0{,}001 iloraz wynosi 7,9940017{,}994001, czyli równie blisko z dołu ✓
  6. Średnia obu ilorazów: 8,006001+7,9940012=8,000001\frac{8{,}006001 + 7{,}994001}{2} = 8{,}000001 — jeszcze bliżej ✓

Odpowiedź: Tak, f(2)=8f'(2) = 8.

Ta kontrola jest przybliżeniem z definicji — dla funkcji zakrzywionej iloraz różnicowy nie równa się pochodnej dokładnie, choćby przyrost był bardzo mały. Wyjątkiem są funkcje liniowe: tam iloraz wychodzi dokładny przy każdym przyroście, bo wykres nie ma czego zakrzywiać. To jedyne miejsce, w którym liczba dziesiętna jest tu na miejscu, bo sprawdzamy zbieżność, a nie podajemy wynik.

6Najczęstsze błędy

Pięć błędów: dwa pierwsze dotyczą reguły łańcuchowej, trzeci i czwarty — znaku oraz kolejności we wzorach, a piąty zakresu wymagań.

Pominięcie pochodnej funkcji wewnętrznej.

Skąd się bierze: Wynik wygląda poprawnie — ma właściwą potęgę i właściwy nawias.

Jak zrobić dobrze: Zawsze mnóż przez pochodną środka. Kontrola: dla (2x)2(2x)^2 wynik musi wynosić 8x8x, a bez tego kroku wychodzi 4x4x.

Różniczkowanie warstwy wewnętrznej razem z zewnętrzną.

Skąd się bierze: Odruch „różniczkuję wszystko, co widzę”.

Jak zrobić dobrze: W pochodnej zewnętrznej środek zostaje nietknięty: z (3x+1)5(3x+1)^5 powstaje 5(3x+1)45(3x+1)^4, a nie 5345 \cdot 3^4.

Zapominanie o minusie przy pochodnej odwrotności.

Skąd się bierze: Wzór (x1)=x2\left(x^{-1}\right)' = -x^{-2} wymaga zejścia wykładnika, który jest ujemny.

Jak zrobić dobrze: Wykładnik 1-1 schodzi przed funkcję jako 1-1. Kontrola sensu: 1x\frac1x maleje dla x>0x > 0, więc pochodna musi być ujemna.

Odwrócona kolejność w liczniku pochodnej ilorazu.

Skąd się bierze: Wzór wygląda symetrycznie, a odejmowanie zapisuje się „jak wygodniej”.

Jak zrobić dobrze: Licznik to fgfgf'g - fg'. Zamiana daje wynik przeciwny, więc wniosek o monotoniczności wyjdzie odwrotny.

Uczenie się całej tabeli jako wymaganej na maturze.

Skąd się bierze: Zbiory zadań podają długie listy bez zaznaczania zakresu.

Jak zrobić dobrze: Podstawa wymienia funkcję potęgową i pięć twierdzeń o działaniach. Pochodne sinusa, cosinusa, exe^x i logarytmu warto znać, ale nie są wymagane.

7Pytania i odpowiedzi

Które wzory na pochodne są wymagane na maturze rozszerzonej?

Podstawa wymienia obliczanie pochodnej funkcji potęgowej o wykładniku rzeczywistym oraz twierdzenia o pochodnej sumy, różnicy, iloczynu, ilorazu i funkcji złożonej. Pochodnych funkcji trygonometrycznych, wykładniczej i logarytmicznej nie wymienia z nazwy. Uwaga jednak: pochodne sinusa, cosinusa, tangensa i exe^x stoją w karcie wzorów CKE (strona 33), więc na egzaminie masz je pod ręką — nie trzeba ich kuć, ale warto wiedzieć, że tam są.

Jak policzyć pochodną pierwiastka?

Zamienić pierwiastek na potęgę: x=x1/2\sqrt{x} = x^{1/2}, a potem zastosować zwykły wzór. Wychodzi 12x1/2\frac12 x^{-1/2}, czyli 12x\frac{1}{2\sqrt{x}} — bez potrzeby pamiętania osobnego wzoru.

Na czym polega reguła łańcuchowa?

Na pomnożeniu pochodnej funkcji zewnętrznej, liczonej przy nietkniętym środku, przez pochodną funkcji wewnętrznej. Pominięcie tego mnożenia jest najczęstszym błędem w rachunku różniczkowym.

Kiedy używać wzoru na pochodną ilorazu?

Dopiero wtedy, gdy zmiennej w mianowniku nie da się zapisać potęgą. Wyrażenie x35\frac{x^3}{5} wygodniej potraktować jako 15x3\frac15 x^3 i wyciągnąć stałą przed pochodną.

Jak szybko sprawdzić, czy pochodna została policzona dobrze?

Porównać jej wartość w wybranym punkcie z ilorazem różnicowym dla bardzo małego przyrostu. Jeśli obie liczby są bliskie, rachunek jest niemal na pewno poprawny — to najszybsza kontrola długiego wyrażenia.

Czytaj dalej

Mateusz Będkowski — nauczyciel matematyki, autor serwisu Nie każ mu liczyć

Mateusz Będkowski

nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”

Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.

Ostatnia aktualizacja: 2026-08-02. Tekst redakcji „Nie każ mu liczyć”.