Strona główna › Funkcje › Wzory pochodnych wybranych funkcji
Wzory pochodnych wybranych funkcji
Tabela pochodnych wygląda na listę do wykucia, a jest czymś innym: zestawem kilku wzorów podstawowych plus jedną regułą, która pozwala z nich zbudować resztę. Ta strona porządkuje, które wzory wymienia podstawa programowa, które są dodatkiem, i pokazuje, jak reguła łańcuchowa zamienia krótką listę w narzędzie na wszystko. Samo pojęcie pochodnej i jej sens opisuję osobno.
1Co wymienia podstawa, a co jest dodatkiem
Warto zacząć od rozgraniczenia, bo tabele w zbiorach zadań bywają dużo dłuższe niż wymagania.
Podstawa, dział XIII (Optymalizacja i rachunek różniczkowy), zakres rozszerzony, punkt 4
„oblicza pochodną funkcji potęgowej o wykładniku rzeczywistym oraz oblicza pochodną, korzystając z twierdzeń o pochodnej sumy, różnicy, iloczynu, ilorazu i funkcji złożonej”.
Wymieniona jest więc jedna rodzina funkcji — potęgowa — oraz pięć twierdzeń o działaniach, w tym reguła dla funkcji złożonej. Podstawa mówi o obliczaniu pochodnej, a nie o znajomości listy wzorów: kto umie policzyć, ten wzory ma.
Pochodnych sinusa, cosinusa, funkcji wykładniczej i logarytmicznej podstawa nie wymienia z nazwy. Nie znaczy to, że nie warto ich znać — ale w wymaganiach ich nie ma.
Sformułowanie „o wykładniku rzeczywistym” jest tu mocniejsze, niż wygląda: obejmuje nie tylko czy , ale też pierwiastki i odwrotności, bo , a . Jeden wzór załatwia więc trzy pozornie różne przypadki.
Reguła jest zawsze ta sama: wykładnik schodzi przed funkcję i zmniejsza się o jeden. Działa dla każdego wykładnika rzeczywistego, także ujemnego i ułamkowego.
2Tabela wzorów
Pierwsze cztery wiersze to bezpośrednie zastosowania wzoru na funkcję potęgową — warto umieć je wyprowadzić, a nie tylko odczytać.
| funkcja | pochodna | skąd |
|---|---|---|
| (stała) | wartość się nie zmienia | |
| wzór podstawowy | ||
| z wzoru dla | ||
| z wzoru dla | ||
| poza wymaganiami podstawy, jest w karcie CKE | ||
| poza wymaganiami, jest w karcie; uwaga na minus | ||
| poza wymaganiami, jest w karcie; dla | ||
| poza wymaganiami, jest w karcie; równa swojej pochodnej | ||
| poza wymaganiami i poza kartą; dla |
Trzeci wiersz wyprowadza się tak: , więc pochodna to . Czwarty analogicznie: daje .
Pięć dolnych wierszy to funkcje, których podstawa nie wymienia z nazwy — i tu trzeba zrobić rozróżnienie, o którym łatwo zapomnieć. „Nie ma w wymaganiach” nie znaczy „nie ma w karcie”: karta wzorów CKE zawiera pochodne sinusa, cosinusa, tangensa i (strona 33, tabela „Pochodne wybranych funkcji”). Maturzysta ma je więc przed sobą na egzaminie, nawet jeśli nikt nie wymaga ich znajomości na pamięć. Poza kartą został w tej tabeli tylko — jego pochodnej nie znajdziesz ani w wymaganiach, ani w karcie.
Praktyczny wniosek: tych czterech wzorów nie musisz kuć, ale warto wiedzieć, gdzie ich szukać i jak wyglądają, bo zadanie może ich użyć bez ostrzeżenia. Karta zawiera zresztą także pochodne, których w tej tabeli nie ma osobno — oraz — bo wychodzą wprost ze wzoru na pochodną funkcji potęgowej i twierdzeń o sumie.
Minusy w tabeli są dwa i oba warto rozumieć, a nie zapamiętywać. Przy cosinusie: w okolicy zera cosinus maleje, więc jego pochodna musi tam być ujemna. Przy : to po prostu wykładnik , który schodzi przed funkcję — i temu minusowi poświęcam osobny punkt w sekcji o błędach, bo gubi się częściej niż tamten. Osobna uwaga do wiersza z : równań spełnia nieskończenie wiele funkcji — każda postaci , łącznie z funkcją stale równą zeru. To jest wśród nich jedyną, która w zerze przyjmuje wartość .
3Reguła łańcuchowa — to ona robi robotę
Twierdzenie o pochodnej funkcji złożonej jest wymienione w podstawie i jest najważniejszym narzędziem tego działu:
Czyta się je jako: pochodna z zewnątrz razy pochodna ze środka. Funkcję wewnętrzną przepisujemy bez zmian do pochodnej zewnętrznej, a na końcu mnożymy przez jej własną pochodną.
- Rozpoznaj warstwy. W warstwa zewnętrzna to potęga piąta, wewnętrzna to .
- Zróżniczkuj zewnętrzną, zostawiając środek nietknięty: .
- Pomnóż przez pochodną środka: , co daje .
Pominięcie ostatniego kroku to najczęstszy błąd w całym rachunku różniczkowym — i najtrudniejszy do zauważenia, bo wynik wygląda poprawnie.
Kontrola, która wyłapuje brak mnożenia
Weź najprostszy przypadek złożenia liniowego: .
Pochodna policzona wprost: .
Regułą łańcuchową: ✓ — bez ostatniej dwójki wyszłoby , czyli połowa.
Ta kontrola działa wtedy, gdy całe złożenie da się wymnożyć do wielomianu — czyli gdy warstwa wewnętrzna jest liniowa, a zewnętrzna jest potęgą o wykładniku naturalnym. Dla czy warstwa wewnętrzna też jest liniowa, ale wymnażać nie ma czego; tam sprawdza się wynik podstawieniem liczby albo ilorazem różnicowym.
4Jak korzystać z tabeli w zadaniach
Praktyczna kolejność, która działa dla dowolnie zagmatwanego wyrażenia:
- Rozbij po sumie i różnicy — to najtańszy ruch, bo pochodną liczy się składnik po składniku.
- Wyciągnij stałe przed pochodną; nie zmieniają się.
- Zamień pierwiastki i ułamki na potęgi — wtedy działa jeden wzór zamiast trzech.
- Dopiero na końcu sięgaj po wzór na iloczyn, iloraz albo funkcję złożoną.
Trzeci punkt oszczędza najwięcej pracy. Wyrażenie wygląda groźnie, ale zapisane jako jest zwykłą sumą dwóch funkcji potęgowych.
Warto też pamiętać, że iloraz często da się ominąć. Zamiast różniczkować wzorem na pochodną ilorazu, wygodniej potraktować to jako i wyciągnąć stałą. Wzór na iloraz jest potrzebny dopiero wtedy, gdy zmienna stoi w mianowniku w sposób, którego nie da się zapisać potęgą.
Po policzeniu pochodnej opłaca się zrobić kontrolę w jednym punkcie: porównać wartość pochodnej z ilorazem różnicowym dla bardzo małego przyrostu. Jeśli obie liczby są bliskie, rachunek jest niemal na pewno dobry — to najszybszy sposób sprawdzenia długiego wyrażenia.
5Przykłady krok po kroku
Cztery zadania: pierwiastek i odwrotność jako potęgi, reguła łańcuchowa, iloraz oraz kontrola numeryczna.
Przykład 1 Pierwiastek i odwrotność
Oblicz pochodną funkcji i wyznacz .
- Zamieniam na potęgi: .
- Pierwszy składnik: .
- Drugi składnik: .
- .
- .
- Wspólny mianownik : .
- Kontrola znaku: pierwszy składnik dominuje, więc pochodna jest dodatnia — i funkcja w tym miejscu rośnie ✓
Odpowiedź: ,
Zamiana na potęgi w pierwszym kroku sprowadza dwa różne wyglądy do jednego wzoru. Wynik zostawiam ułamkiem — to postać dokładna, a zaokrąglenie niczego by nie wyjaśniło.
Przykład 2 Reguła łańcuchowa
Oblicz pochodną funkcji .
- Warstwa zewnętrzna: potęga piąta. Warstwa wewnętrzna: .
- Różniczkuję zewnętrzną, zostawiając środek: .
- Mnożę przez pochodną środka, czyli przez : .
- Kontrola w punkcie : .
- Kontrola przez rozwinięcie dla prostszego przypadku : pochodna , a regułą łańcuchową ✓
- Kontrola pułapki: bez mnożenia przez wyszłoby , czyli trzykrotnie za mało ✓
Odpowiedź:
Kontrola na kwadracie zamiast na piątej potędze jest szybsza i sprawdza dokładnie ten sam mechanizm. Warto wyrobić nawyk testowania reguł na najprostszym możliwym przypadku.
Przykład 3 Pochodna ilorazu
Oblicz pochodną funkcji .
- Licznik: , więc . Mianownik: , więc .
- Wzór: .
- Licznik: .
- .
- Kontrola znaku: licznik jest dodatni, mianownik jako kwadrat też, więc funkcja rośnie w całej dziedzinie ✓
- Kontrola dziedziny: wzór wymaga , tak samo jak funkcja wyjściowa ✓
- Kontrola kolejności: zamiana wyrazów w liczniku dałaby , czyli błędny wniosek o maleniu ✓
Odpowiedź:
Zniknięcie zmiennej z licznika nie jest błędem — tak wychodzi dla każdej funkcji homograficznej. Stała w liczniku oznacza, że pochodna nigdzie nie zmienia znaku, więc funkcja jest monotoniczna na każdej gałęzi.
Przykład 4 Kontrola numeryczna wyniku
Sprawdź, czy pochodną funkcji w punkcie jest liczba .
- Ze wzorów: , więc .
- Kontrola ilorazem różnicowym dla : .
- , a .
- Iloraz: — bardzo blisko ✓
- Kontrola z drugiej strony: dla iloraz wynosi , czyli równie blisko z dołu ✓
- Średnia obu ilorazów: — jeszcze bliżej ✓
Odpowiedź: Tak, .
Ta kontrola jest przybliżeniem z definicji — dla funkcji zakrzywionej iloraz różnicowy nie równa się pochodnej dokładnie, choćby przyrost był bardzo mały. Wyjątkiem są funkcje liniowe: tam iloraz wychodzi dokładny przy każdym przyroście, bo wykres nie ma czego zakrzywiać. To jedyne miejsce, w którym liczba dziesiętna jest tu na miejscu, bo sprawdzamy zbieżność, a nie podajemy wynik.
6Najczęstsze błędy
Pięć błędów: dwa pierwsze dotyczą reguły łańcuchowej, trzeci i czwarty — znaku oraz kolejności we wzorach, a piąty zakresu wymagań.
Pominięcie pochodnej funkcji wewnętrznej.
Skąd się bierze: Wynik wygląda poprawnie — ma właściwą potęgę i właściwy nawias.
Jak zrobić dobrze: Zawsze mnóż przez pochodną środka. Kontrola: dla wynik musi wynosić , a bez tego kroku wychodzi .
Różniczkowanie warstwy wewnętrznej razem z zewnętrzną.
Skąd się bierze: Odruch „różniczkuję wszystko, co widzę”.
Jak zrobić dobrze: W pochodnej zewnętrznej środek zostaje nietknięty: z powstaje , a nie .
Zapominanie o minusie przy pochodnej odwrotności.
Skąd się bierze: Wzór wymaga zejścia wykładnika, który jest ujemny.
Jak zrobić dobrze: Wykładnik schodzi przed funkcję jako . Kontrola sensu: maleje dla , więc pochodna musi być ujemna.
Odwrócona kolejność w liczniku pochodnej ilorazu.
Skąd się bierze: Wzór wygląda symetrycznie, a odejmowanie zapisuje się „jak wygodniej”.
Jak zrobić dobrze: Licznik to . Zamiana daje wynik przeciwny, więc wniosek o monotoniczności wyjdzie odwrotny.
Uczenie się całej tabeli jako wymaganej na maturze.
Skąd się bierze: Zbiory zadań podają długie listy bez zaznaczania zakresu.
Jak zrobić dobrze: Podstawa wymienia funkcję potęgową i pięć twierdzeń o działaniach. Pochodne sinusa, cosinusa, i logarytmu warto znać, ale nie są wymagane.
7Pytania i odpowiedzi
Które wzory na pochodne są wymagane na maturze rozszerzonej?
Podstawa wymienia obliczanie pochodnej funkcji potęgowej o wykładniku rzeczywistym oraz twierdzenia o pochodnej sumy, różnicy, iloczynu, ilorazu i funkcji złożonej. Pochodnych funkcji trygonometrycznych, wykładniczej i logarytmicznej nie wymienia z nazwy. Uwaga jednak: pochodne sinusa, cosinusa, tangensa i stoją w karcie wzorów CKE (strona 33), więc na egzaminie masz je pod ręką — nie trzeba ich kuć, ale warto wiedzieć, że tam są.
Jak policzyć pochodną pierwiastka?
Zamienić pierwiastek na potęgę: , a potem zastosować zwykły wzór. Wychodzi , czyli — bez potrzeby pamiętania osobnego wzoru.
Na czym polega reguła łańcuchowa?
Na pomnożeniu pochodnej funkcji zewnętrznej, liczonej przy nietkniętym środku, przez pochodną funkcji wewnętrznej. Pominięcie tego mnożenia jest najczęstszym błędem w rachunku różniczkowym.
Kiedy używać wzoru na pochodną ilorazu?
Dopiero wtedy, gdy zmiennej w mianowniku nie da się zapisać potęgą. Wyrażenie wygodniej potraktować jako i wyciągnąć stałą przed pochodną.
Jak szybko sprawdzić, czy pochodna została policzona dobrze?
Porównać jej wartość w wybranym punkcie z ilorazem różnicowym dla bardzo małego przyrostu. Jeśli obie liczby są bliskie, rachunek jest niemal na pewno poprawny — to najszybsza kontrola długiego wyrażenia.
Czytaj dalej
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-08-02. Tekst redakcji „Nie każ mu liczyć”.