Strona główna › Ciągi › Wzór na n-ty wyraz ciągu arytmetycznego
Wzór na n-ty wyraz ciągu arytmetycznego
Ciąg arytmetyczny to taki, w którym do każdego wyrazu dodajemy tę samą liczbę, żeby dostać następny. Ta liczba nazywa się różnicą i oznacza literą . Wzór ma dokładnie tę samą budowę co w ciągu geometrycznym — z jedną zamianą: zamiast mnożyć, dodajemy. I tak samo jak tam, cała pułapka siedzi w tym, że kroków jest , a nie .
Przejdź od razu do zadań (10) ↓
1Różnica — liczba, którą dodajemy
Różnica to liczba, którą dodajemy do wyrazu, żeby dostać następny. Nazwa bierze się stąd, że wyznacza się ją odejmowaniem: wystarczy odjąć od dowolnego wyrazu poprzedni.
W ciągu różnica wynosi , bo , i tak dalej. Ten sam wynik z każdej pary sąsiednich wyrazów — to definicja ciągu arytmetycznego.
Różnica czy iloraz — jak nie pomylić dwóch rodzajów ciągu
Arytmetyczny: odejmujesz. Stała jest różnica, więc sprawdzasz .
Geometryczny: dzielisz. Stały jest iloraz, więc sprawdzasz .
Nazwa podpowiada działanie: różnica od odejmowania, iloraz od dzielenia. To najprostszy sposób, żeby ich nie zamienić.
Znak różnicy decyduje o kierunku ciągu — i tu, w przeciwieństwie do ciągu geometrycznego, sprawa jest prosta:
| różnica | ciąg | przykład |
|---|---|---|
| rosnący | ||
| stały | ||
| malejący |
Zero jest tu dozwolone — ciąg stały jest arytmetyczny o różnicy . W ciągu geometrycznym iloraz zerem być nie może, więc ta drobna różnica między definicjami bywa punktem zadania.
2Wzór i skąd bierze się mnożnik n−1
Wzór wygląda tak:
Mnożnik nie jest umową ani pomyłką — wynika z liczenia kroków, dokładnie tak samo jak wykładnik w ciągu geometrycznym.
Ile razy dodajemy, żeby dojść do n-tego wyrazu
Pierwszy wyraz już mamy — nie dodajemy ani razu.
Do drugiego dodajemy raz: .
Do trzeciego — dwa razy: .
Do czwartego — trzy razy: .
Żeby dojść do wyrazu numer , wykonujemy dodawań. Stąd mnożnik.
Sprawdzenie na pierwszym wyrazie: ✓ — wzór zgadza się także dla .
Ta sama logika działa między dowolnymi dwoma wyrazami. Żeby przejść od do , wykonujemy kroków:
To uogólnienie przydaje się w zadaniach maturalnych co najmniej tak często jak wzór podstawowy, bo pierwszego wyrazu często wśród danych nie ma. W zestawie zadań pod tą stroną pojawia się w czterech zadaniach na dziesięć; w pozostałych sześciu trzeba wyjść od wyrazu o innym numerze, od podanej różnicy albo — jak w ostatnim zadaniu — od równania wiążącego kilka wyrazów, w którym żadnej konkretnej liczby wśród danych nie ma.
Wzór na sumę początkowych wyrazów to osobny temat i opisuję go gdzie indziej; tutaj chodzi wyłącznie o pojedynczy wyraz.
3Dwa wyrazy — jak wyznaczyć różnicę
To najczęstszy układ danych na maturze i warto mieć na niego gotowy schemat.
Jeśli znamy i , to między nimi jest kroków, więc:
Różnica wyrazów podzielona przez różnicę numerów. Nic więcej.
Dlaczego tu nie ma pułapki ze znakiem
W ciągu geometrycznym analogiczny rachunek prowadzi do pierwiastka, a ten przy parzystym wykładniku daje dwa rozwiązania.
Tutaj jest tylko dzielenie, więc wynik jest zawsze jeden — niezależnie od tego, ile kroków dzieli dane wyrazy.
To praktyczna różnica między dwoma rodzajami ciągów: w arytmetycznym dwa wyrazy zawsze wyznaczają ciąg jednoznacznie, w geometrycznym — nie zawsze.
Ujemna różnica wychodzi automatycznie, gdy późniejszy wyraz jest mniejszy od wcześniejszego — nie trzeba niczego dopisywać ręcznie.
Warto też znać zależność, która bywa szybszą drogą do celu: wyraz środkowy trzech kolejnych jest średnią arytmetyczną sąsiadów.
Działa to również dla wyrazów oddalonych symetrycznie: jest średnią i , bo oba leżą o trzy kroki od niego. Ta własność bywa najszybszą drogą w zadaniach, w których trzy kolejne wyrazy zawierają niewiadomą — zamiast układać dwa równania, wystarczy jedno.
4Gdzie ciągi arytmetyczne występują naprawdę
Ciąg arytmetyczny opisuje wszystko, co zmienia się o stałą wartość — a nie o stały procent.
- rata malejąca w kredycie — kapitał spłacasz w równych częściach, więc odsetki, a z nimi cała rata, maleją co miesiąc o tę samą kwotę,
- miejsca w rzędach kina albo amfiteatru — każdy kolejny rząd ma o tyle samo miejsc więcej,
- numeracja stron, słupków kilometrowych, godzin odjazdu co równy odstęp,
- stygnięcie w przybliżeniu liniowym albo równomierne napełnianie zbiornika.
Różnica wobec ciągu geometrycznego jest łatwa do przeoczenia, a zmienia wszystko: tu dokładamy zawsze tyle samo, tam mnożymy przez tyle samo. Oszczędzanie „po zł miesięcznie” to ciąg arytmetyczny; lokata „na rocznie” — geometryczny.
Konsekwencja pojawia się przy dłuższym horyzoncie: ciąg arytmetyczny rośnie liniowo, a geometryczny — o ilorazie większym od jedynki — wykładniczo. Wtedy na krótką metę arytmetyczny bywa większy, ale na dłuższą przegrywa. Zastrzeżenie o ilorazie jest istotne: przy wyrazy ciągu geometrycznego dążą do zera, a przy stoją w miejscu — w obu przypadkach to arytmetyczny wychodzi na prowadzenie i już go nie oddaje. Piszę o tym przy ciągu geometrycznym.
Cały ten akapit dotyczy sytuacji, o której tu mowa — oszczędzania, czyli ciągów o wyrazach dodatnich i rosnących (, , ). Poza nią porównanie się psuje, i to w obie strony. Ciąg geometryczny ma iloraz , więc formalnie rośnie wykładniczo — a mimo to jest mniejszy od ciągu arytmetycznego dla każdego , bo jego wyrazy uciekają w minus. Podobnie ciąg arytmetyczny o ujemnej różnicy nie „wychodzi na prowadzenie” nawet przy : dla dziesiąty wyraz to , a stały ciąg geometryczny wciąż stoi na . Przy porównywaniu tempa wzrostu zawsze sprawdzaj najpierw znaki — samo niczego nie przesądza.
Stąd też bierze się wykres: wyrazy ciągu arytmetycznego leżą na jednej prostej. Różnica pełni rolę współczynnika kierunkowego, dokładnie jak w funkcji liniowej — to ten sam obiekt, tylko oglądany w punktach o całkowitych numerach.
5Przykłady krok po kroku
Trzy przykłady: wzór wprost, różnica z dwóch odległych wyrazów i ciąg malejący.
Przykład 1 Wyraz z pierwszego wyrazu i różnicy
W ciągu arytmetycznym oraz . Oblicz .
- Podstawiam do wzoru: .
- Mnożę: .
- Dodaję: .
- Kontrola liczby kroków: od pierwszego do dwunastego wyrazu jest jedenaście dodawań, nie dwanaście ✓
- Kontrola częściowa: , , , — różnica stale ✓
- Kontrola rzędu wielkości: wyraz rośnie o na krok, więc po jedenastu krokach musi urosnąć o około — i urósł dokładnie o tyle ✓
Odpowiedź:
Kontrola z kroku czwartego wygląda na oczywistą, a jest najważniejsza w całym temacie: podstawienie zamiast daje i wynik różni się o całą jedną różnicę. Warto wypowiedzieć na głos „jedenaście kroków”, zanim się pomnoży.
Przykład 2 Różnica z dwóch odległych wyrazów
W ciągu arytmetycznym oraz . Oblicz różnicę i pierwszy wyraz.
- Między piątym a trzynastym wyrazem jest kroków.
- Różnica wyrazów: .
- Stąd .
- Pierwszy wyraz — cofam się o cztery kroki od : .
- Kontrola w przód: ✓
- Kontrola drugiego wyrazu: ✓ — zgadza się z treścią.
- Kontrola sensu: różnica jest dodatnia, a ciąg rośnie od do — kierunek się zgadza ✓
Odpowiedź: ,
Krok drugi jest miejscem, w którym gubi się najwięcej punktów: odejmowanie liczby ujemnej. to , a nie . Warto zapisać nawias, zanim się policzy — podwójny minus staje się wtedy widoczny.
Przykład 3 Ciąg malejący
W ciągu arytmetycznym oraz . Wyznacz i sprawdź, który wyraz jest pierwszym ujemnym.
- Kroków między wyrazami: . Różnica wyrazów: .
- — ciąg maleje.
- Pierwszy wyraz: .
- Wzór ogólny: .
- Szukam pierwszego ujemnego: , czyli , czyli . Pierwsza liczba naturalna większa od to .
- Sprawdzam: — jeszcze nie ujemny. ✓ pierwszy ujemny.
- Kontrola wypisaniem: — czwarty wyraz to , a szósty , zgodnie z treścią ✓
Odpowiedź: ; pierwszym ujemnym wyrazem jest .
Zwróć uwagę na : zero nie jest liczbą ujemną, więc trzeci wyraz nie spełnia warunku. To najczęstsza pułapka w zadaniach typu „który wyraz jest pierwszym ujemnym” — nierówność musi być ostra.
6Najczęstsze błędy
Cztery błędy — pierwszy jest najczęstszy, drugi najbardziej kosztowny.
Mnożnik zamiast
Skąd się bierze: Zapis daje wynik większy dokładnie o jedną różnicę. Dla , i wychodzi zamiast . Przyczyna: pierwszego wyrazu nie zwiększamy ani razu, więc dodawań jest o jedno mniej niż numer wyrazu.
Jak zrobić dobrze: Sprawdź wzór na — powinien dać . Przy poprawnym mnożniku ✓, przy błędnym wyszłoby , czyli drugi wyraz.
Zgubienie podwójnego minusa przy odejmowaniu wyrazów
Skąd się bierze: Przy i różnica wyrazów to . Uczeń liczący dostaje i cały dalszy rachunek jest fałszywy — w dodatku wynik wygląda wiarygodnie, bo jest liczbą.
Jak zrobić dobrze: Zapisz podstawienie w nawiasach: . Nawias sprawia, że podwójny minus widać, zamiast liczyć go w pamięci.
Mylenie różnicy z ilorazem
Skąd się bierze: W ciągu uczeń dzieli , przenosząc nawyk z ciągu geometrycznego. W arytmetycznym stała jest różnica, więc wyznacza się ją odejmowaniem: .
Jak zrobić dobrze: Zapamiętaj przez nazwę: różnica → odejmowanie, iloraz → dzielenie. Jeśli nie wiesz, z którym ciągiem masz do czynienia, sprawdź oba — poza ciągiem stałym stała będzie tylko jedna z tych wielkości. W ciągu z tabeli wyżej stałe są obie, bo należy on do obu rodzajów naraz.
Uznanie zera za wyraz ujemny
Skąd się bierze: W zadaniu „który wyraz jest pierwszym ujemnym” uczeń wskazuje wyraz równy . Zero nie jest ani dodatnie, ani ujemne, więc warunek spełnia dopiero następny wyraz.
Jak zrobić dobrze: Rozwiązuj nierówność ostrą i sprawdź wynik na konkretnych wyrazach. Jeśli wychodzi , odpowiedzią jest , a nie .
Zadania maturalne — wzór na n-ty wyraz ciągu arytmetycznego
Prawdziwe zadania z arkuszy matury z matematyki (CKE) — przy każdym podano sesję egzaminacyjną. Pod każdym zadaniem znajdziesz rozwiązanie krok po kroku wraz ze wskazówką i typowym błędem.
Sprawdź się bez zaglądania do odpowiedzi. Wylosuję 10 zadań zamkniętych z tego zestawu — klucz i rozwiązania schowam do czasu sprawdzenia. Pula liczy 10 zadań, więc za każdym razem dostaniesz inny zestaw.
Zadania zamknięte
Zadanie 1 (czerwiec 2024)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Różnica to po prostu odstęp między dwoma kolejnymi wyrazami:
- Dziesiąty wyraz. Od pierwszego do dziesiątego jest dziewięć kroków, nie dziesięć:
- Odpowiedź: C.
- Kontrola przez wypisanie: — dziesiąta liczba to ✓
💡 Wskazówka: Liczba kroków to numer wyrazu minus jeden. Najprościej sprawdzić to na małym przykładzie: do jest jeden krok, do dwa. Jeśli mylisz się w tym miejscu, wypisz kilka pierwszych wyrazów — przy dziesiątym wyrazie to nadal szybsze niż poprawianie błędu.
⚠ Dodanie różnicy dziesięć razy: — dokładnie odpowiedź D. To najczęstsza pomyłka w całym dziale ciągów. Odpowiedź powstaje z liczenia od : … nie, raczej z , czyli pomnożenia przez i dodania niepełnej różnicy. Odpowiedź to znak wzięty odwrotnie: .
Zadanie 2 (grudzień 2023)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Do szóstego wyrazu nie musimy wracać do pierwszego. Od do są trzy kroki:
- Odpowiedź: A.
- Kontrola przez wypisanie od : — to wyrazy do , czyli szósty wynosi ✓
💡 Wskazówka: Nie ma potrzeby liczyć , jeśli pytanie dotyczy wyrazu dalszego niż dane. Liczba kroków to różnica numerów: od do jest kroki. Ta wersja wzoru — — oszczędza jeden krok rachunku i jedną okazję do pomyłki.
⚠ Policzenie , a potem — droga dłuższa, ale poprawna. Prawdziwe pomyłki to: dodanie różnicy cztery razy od (bo „od trzeciego do szóstego to cztery liczby”) i wynik , czyli odpowiedź B, oraz pomnożenie zamiast dodawania, czyli odpowiedź C. Ciąg arytmetyczny dodaje różnicę, nie mnoży — mnożenie to ciąg geometryczny.
Zadanie 3 (sierpień 2025)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- Szukany wyraz jest wcześniejszy niż dany, więc cofamy się w ciągu — a cofanie się oznacza odejmowanie różnicy.
- Od do są cztery kroki w tył:
- Odejmowanie liczby ujemnej to dodawanie:
- Odpowiedź: B.
- Kontrola: ciąg maleje o , więc idąc od w przód dostajemy — to wyrazy do , a ostatni zgadza się z treścią ✓
- Warto zauważyć, że wcześniejsze wyrazy ciągu malejącego są większe — i faktycznie .
💡 Wskazówka: Przy cofaniu się w ciągu malejącym wynik musi być większy od danego wyrazu. To najprostsza kontrola sensowności: musi być większe od , więc odpowiedzi mniejsze od można odrzucić bez rachunku. Tutaj wszystkie cztery są większe, ale w wielu zadaniach ta obserwacja od razu połowę skreśla.
⚠ Dodanie różnicy zamiast odjęcia: — liczby spoza odpowiedzi, więc błąd się ujawnia. Groźniejsze jest pomylenie liczby kroków: od do są cztery kroki, nie sześć. Przy sześciu wyszłoby , czyli odpowiedź D.
Zadanie 4 (czerwiec 2022)1 pktłatwe
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: D
- Znowu cofamy się, tym razem w ciągu rosnącym. Od do są cztery kroki w tył:
- Odpowiedź: D.
- Kontrola: — to wyrazy do ✓
💡 Wskazówka: Ciąg rośnie (), więc wyraz czwarty musi być mniejszy od ósmego, czyli mniejszy od — ale niewiele, bo różnica jest mała, a kroków tylko cztery. Odpowiedzi i są od oddalone tak bardzo, że można je odrzucić na samo spojrzenie.
⚠ Podzielenie zamiast odejmowania: , czyli odpowiedź B. Ciąg arytmetyczny buduje się dodawaniem różnicy, więc cofanie się to odejmowanie, nigdy dzielenie — dzielenie należy do ciągu geometrycznego. Odpowiedzi i to podane w treści liczby () i numer wyrazu, wstawione jako odpowiedzi bez żadnego rachunku.
Zadanie 5 (maj 2022)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Tym razem szukamy różnicy, a nie wyrazu. Zasada jest ta sama: między i jest kroków, więc
- Odpowiedź: A.
- Kontrola: od odejmujemy siedem pięć razy: — piąty krok daje dokładnie ✓
💡 Wskazówka: Liczba kroków to różnica numerów, czyli — nie ani . Ciąg maleje (bo ), więc różnica musi być ujemna; to od razu skreśla odpowiedzi C i D, jeszcze przed rachunkiem.
⚠ Podzielenie różnicy wyrazów przez zamiast przez : — liczby spoza odpowiedzi. Za to odpowiedzi pochodzą z dzielenia sumy przez liczbę kroków: . Trzeba odjąć wyrazy, a nie dodać — różnica ciągu mierzy odstęp, nie łączną wartość.
Zadanie 6 (sierpień 2020)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Podstawiamy do wzoru ogólnego i porządkujemy:
- Odpowiedź: A.
- Kontrola przez podstawienie — i to jest tu najszybsza droga do celu. Sprawdzamy oba dane wyrazy: ✓ oraz ✓
- Dla porównania odpowiedź B daje , a C daje — obie zawodzą już na pierwszym wyrazie.
💡 Wskazówka: Gdy odpowiedziami są gotowe wzory, nie wyprowadzaj wzoru — sprawdzaj podane. Podstaw do każdego z czterech: musi wyjść . To eliminuje trzy odpowiedzi w kilka sekund, bez przekształcania nawiasów. Współczynnik przy musi zresztą równać się różnicy, czyli — co samo skreśla C i D.
⚠ Zapisanie wzoru jako (czyli , odpowiedź B) — zgubione odjęcie różnicy. We wzorze nawias trzeba rozwinąć w całości: , a nie . Drugi błąd: wzięcie za współczynnik przy pierwszego wyrazu, czyli dwójki, co daje odpowiedzi C albo D. Przy zawsze stoi różnica.
Zadanie 7 (sierpień 2017)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Tu wzór działa w odwrotną stronę: znamy wartość wyrazu, a szukamy jego numeru. Wzór staje się równaniem z niewiadomą .
- Odpowiedź: C.
- Kontrola: ✓ Dla porównania , a — żadna z tych liczb nie jest równa .
💡 Wskazówka: Ostatni krok jest tym, na którym najłatwiej się potknąć: z równania wychodzi , a więc . Wynik równania to numer minus jeden, a nie numer. Warto od razu podstawić otrzymane z powrotem do wzoru — jedno mnożenie i wiadomo, czy dobrze.
⚠ Zatrzymanie się na i podanie odpowiedzi — dokładnie odpowiedź B, ustawiona na tę pomyłkę. Drugi błąd: podzielenie przez i zaokrąglenie do ; nie wolno pominąć pierwszego wyrazu, bo ciąg zaczyna się od , a nie od zera. Odpowiedź powstaje z dodania jedynki po niewłaściwej stronie.
Zadanie 8 (maj 2016)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: A
- Cofamy się od czternastego do siódmego wyrazu, czyli o kroków w tył:
- Iloczyn to , a odejmowanie liczby ujemnej daje dodawanie:
- Odpowiedź: A.
- Kontrola: ciąg maleje o , a . Idąc w przód siedem razy: ✓ — zgadza się z z treści.
💡 Wskazówka: Ciąg maleje, a szukamy wyrazu wcześniejszego — więc wynik musi być większy od 8. To od razu skreśla trzy odpowiedzi: , i są wszystkie mniejsze od . Sama ta obserwacja rozwiązuje zadanie, a rachunek służy tylko do potwierdzenia.
⚠ Odjęcie zamiast dodania, czyli — dokładnie odpowiedź C. Przy cofaniu się w ciągu odejmujemy różnicę, a ona jest tu ujemna, więc w efekcie dodajemy. Warto rozpisać to jako dwa osobne minusy: . Drugi błąd: pomylenie liczby kroków (siedem, nie czternaście) — przy czternastu wyszłoby .
Zadanie 9 (marzec 2021)1 pktśrednie
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: C
- Zadanie prosi o iloraz dwóch wyrazów, więc najpierw policzmy oba osobno. Ciąg jest arytmetyczny, a nie geometryczny — iloraz nie ma tu żadnego szczególnego znaczenia i trzeba go po prostu wyliczyć.
- Odpowiedź: C.
- Kontrola przez wypisanie: — to wyrazy do , więc ✓ Przy tak krótkim ciągu wypisanie jest zresztą najszybszą drogą.
💡 Wskazówka: Nie szukaj tu żadnego skrótu — w ciągu arytmetycznym iloraz dwóch wyrazów nie wynika z żadnego prostego wzoru, bo stała jest różnica, nie iloraz. Wypisz cztery pierwsze wyrazy i podziel; to cztery dodawania i jedno dzielenie.
⚠ Potraktowanie ciągu jak geometrycznego i przyjęcie, że — dokładnie odpowiedź D. Ta zależność działa w ciągu geometrycznym (gdzie ), a nie arytmetycznym. Drugi błąd: obliczenie z czterema krokami zamiast trzech, czyli , co daje iloraz — liczbę spoza odpowiedzi.
Zadanie 10 (czerwiec 2017)1 pkttrudniejsze
- A.
- B.
- C.
- D.
Zobacz rozwiązanie krok po kroku
Odpowiedź: B
- W warunku występują trzy różne wyrazy, a szukamy tylko . Zapisujemy więc wszystkie przez i — pierwszy wyraz powinien się skrócić sam.
- Podstawiamy do warunku :
- Składniki skracają się po obu stronach — i to jest sedno zadania: pierwszy wyraz w ogóle nie ma znaczenia.
- Odpowiedź: B.
- Kontrola na konkretnym ciągu. Weźmy : wtedy , . Lewa strona: . Prawa: ✓ Sprawdźmy jeszcze dla : lewa , prawa ✓ — warunek zachodzi niezależnie od , dokładnie jak przewidywał rachunek.
💡 Wskazówka: Gdy w warunku występuje kilka wyrazów, a pytanie dotyczy tylko , zapisz wszystko przez i i spodziewaj się, że się skróci. Tak jest w większości takich zadań — i jeśli się nie skraca, to znak, że gdzieś jest błąd w rachunku albo że zadanie pyta o coś więcej.
⚠ Zgubienie jedynki z prawej strony i wynik , czyli — odpowiedź A. Ta jedynka jest jedyną liczbą w całym warunku, więc bez niej równanie robi się trywialne i to samo powinno wzbudzić czujność. Drugi błąd: zapisanie jako (trzy kroki zamiast dwóch), co daje i wynik — liczbę spoza odpowiedzi.
Odpowiedzi
Sam wynik do szybkiego sprawdzenia. Pełne rozwiązanie — z drogą dojścia, wskazówką i typowym błędem — rozwija się pod każdym zadaniem, więc nie trzeba wracać na górę.
| 1. C | 2. A | 3. B | 4. D | 5. A | 6. A |
| 7. C | 8. A | 9. C | 10. B |
Treści zadań pochodzą z arkuszy matury z matematyki (Centralna Komisja Egzaminacyjna, cke.gov.pl) — pochodzenie każdego zadania podano przy jego numerze. Rozwiązania, wskazówki i omówienia błędów są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.
7Pytania i odpowiedzi
Jaki jest wzór na n-ty wyraz ciągu arytmetycznego?
, gdzie to pierwszy wyraz, a różnica. Mnożnik jest o jeden mniejszy od numeru wyrazu, bo do wyrazu numer dochodzi się przez dodawań — pierwszego wyrazu nie zwiększamy ani razu.
Jak obliczyć różnicę ciągu arytmetycznego?
Odejmij od dowolnego wyrazu poprzedni: . Gdy dane wyrazy nie sąsiadują, podziel różnicę wyrazów przez różnicę numerów: . Wynik jest zawsze jeden — w odróżnieniu od ciągu geometrycznego, gdzie może wyjść dwa.
Czym różni się ciąg arytmetyczny od geometrycznego?
W arytmetycznym dodajemy stałą liczbę, w geometrycznym mnożymy przez stałą liczbę. Nazwy podpowiadają działanie sprawdzające: różnica bierze się z odejmowania, iloraz z dzielenia. Arytmetyczny rośnie liniowo, a geometryczny o ilorazie większym od jedynki — wykładniczo.
Czy różnica może być ujemna albo równa zero?
Tak, oba przypadki są dozwolone. Ujemna różnica daje ciąg malejący, zerowa — ciąg stały. To różnica wobec ciągu geometrycznego, w którym iloraz zerem być nie może.
Jak wyznaczyć wyraz, gdy nie znam pierwszego?
Skorzystaj z wersji ogólnej — pozwala przejść od dowolnego znanego wyrazu do szukanego, bez wracania do . Na maturze to częstszy przypadek niż wzór podstawowy.
Czy wyraz środkowy jest średnią sąsiadów?
Tak — dla każdych trzech kolejnych wyrazów zachodzi . Działa to również dla wyrazów oddalonych symetrycznie: jest średnią i . To często najszybsza droga do rozwiązania.
Czytaj dalej
Mateusz Będkowski
nauczyciel matematyki, autor „Nie każ mu liczyć”
Uczę matematyki od 13 lat, w tym 7 lat w szkole — dziś w dwóch szkołach w Kaliszu. Magister pedagogiki ze specjalnością terapia pedagogiczna, po studiach podyplomowych z matematyki. Rozwiązania na tej stronie liczę sam, krok po kroku, i zapisuję dokładnie tak, jak tłumaczę je uczniowi na kartce.
Ostatnia aktualizacja: 2026-08-01. Zadania egzaminacyjne pochodzą z arkuszy CKE (cke.gov.pl); teoria, przykłady i rozwiązania są autorstwa redakcji „Nie każ mu liczyć”.