Dawno temu w niewielkiej wiosce odlano ogromny, spiżowy dzwon. Jego donośny głos rozbrzmiewał daleko po okolicznych dolinach. Mieszkańcy szczycili się nim ponad wszelką miarę. Pewnego dnia do wioski przybył zawistny, chciwy wędrowiec. Postanowił ukraść cenny dzwon pod osłoną nocy. Wraz ze wspólnikami zdjął go potajemnie z wieży. Ciężki dzwon załadowali na mocną, drewnianą furmankę. Gdy przekraczali most nad wartką rzeką, deski nagle pękły. Dzwon runął z pluskiem w mętną, głęboką topiel. Do dziś, w pochmurne noce, słychać jego stłumione bicie. Podobno przypomina o karze za ludzką chciwość. Ta stara legenda przetrwała w naszej wiosce do dziś.
wszelkąwyjątek: po spółgłosce piszemy tu sz, nie rz: kształt, wszystko, zawsze
Ciężkiż niewymienne; ę – zapamiętaj
głębokąnosówka ę – zapamiętaj
pochmurnech niewymienne – zapamiętaj
przypominarz piszemy po p
karzerz wymienia się na r: karze → kara
ludzkąu zwykłe – nie mylimy z ó
przetrwałarz piszemy po p
Jak pracować z dyktandem
Rodzic lub aplikacja czyta zdanie, dziecko zapisuje je w zeszycie, potem porównuje z wzorem powyżej. Podświetlone wyrazy to miejsca, w których uczniowie najczęściej się mylą. Po dyktandzie warto zrobić w aplikacji „Powtórkę błędów” — zbiera słowa, w których dziecko się pomyliło.